Рӯзи ваҳдати миллӣ, ки ҳар сол дар кишвари соҳибистиқлоли мо бо шукргузорӣ аз сулҳу суботи комил таҷлил мегардад, барои шаҳрвандони Тоҷикистон яке аз санаҳои муҳим ва таърихӣ ба шумор меравад.

Эмомалӣ Раҳмон

Тоҷикистон пас аз ба даст овардани Истиқлоли давлатӣ ба гирдоби ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ рӯ ба рӯ гардид. Сокинони кишвари тозаистиқлоли мо дар он рӯзҳо ҳаёти душвореро пушти сар мекарданду аз ояндаи меҳан нигарон буданд.

Дар он рӯзҳо тамоми соҳаҳои ҳаётан муҳими ҷомеа фалаҷ гардидаву ноумедӣ қалбҳоро фаро гирифта буд. Дар чунин шароити ниҳоят ҳассос танҳо чизе ки метавонист сокинонро ба оянда дилгарм созад, ин дубора барқарор гардидани сулҳу суботи сартосарӣ дар кишвар буд.

Хушбахтона, баргузор гардидани Иҷлосияи 16-уми Шурои Олӣ дар шаҳри Хуҷанд ин интизории мардумро бароварда гардонид ва нафаре Раиси Шурои Олӣ интихоб гардиданд, ки дар навбати аввал барои барқарор намудани сулҳу осоиштагӣ талош намуданд.

Муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон баъди Раиси Шурои Олӣ интихоб шудан, тамоми таваҷҷуҳашонро барои дубора нурафшонӣ кардани офтоби сулҳу оромӣ дар фазои ватан равона сохтанд.

Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар он рӯзҳои сангин корҳоеро анҷом доданд, ки самараи ниҳоии он ба даст омадани Ваҳдати миллӣ буд. Ниҳоятан бо талошҳои мондагори Пешвои миллат соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар шаҳри Москва ба имзо расид ва Ваҳдати миллӣ ба даст омаду сокинон дубора ба ҳаёти осоиштаи моломоли орзуҳо баргаштанд.

Маҳз Ваҳдати миллӣ – ин неъмати бебаҳо омили пешрафти тамоми соҳаҳои кишвар гардид ва зиндагии мардум рӯ ба беҳбудӣ ниҳод.
Дар воқеъ, Ваҳдати миллӣ шукуфоии ватан аст. Чунки дар давлате, ки сулҳу амонӣ ва ваҳдати комил ҳукмфармост, он кишвар рӯз то рӯз гул-гулшукуфон мешавад, иқтисодиёташ тадриҷан рушд мекунад. Аз файзу баракати Ваҳдати миллӣ мардуми мо дар шоҳроҳи рушди устувор бо эътимоди комил ба имрӯзу фардои Ватани азизамон қадам мезанад. Сатҳи зиндагӣ, маърифату ҷаҳонбинӣ ва худшиносиву ғурури миллии мо пайваста такомул ёфта, назария ва амалияи давлатдории Тоҷикистони озоду демократӣ дар ҷаҳони муосир эътироф шуда, мақому манзалати шоистаи худро пайдо намудааст, ки боиси ифтихор аст.

Ваҳдати миллӣ дар таърихи навини давлатдории миллати тоҷик бозёфти арзишмандтарин мебошад, зеро он барои амалӣ гардидани ормонҳои халқамон, ки бо қалби пур аз умед интизори сулҳу оромӣ ва дӯстиву ҳамдигарфаҳмӣ буданд, заминаи воқеӣ гузошт. Онро метавон ҳамчун самараи талошҳои Пешвои миллат ва хурду бузурги Ватани азизамон маънидод кард ва маҳз ба ҳамин хотир ҳар яки мо вазифадорем, ки онро мисли гавҳараки чашм ҳифз созем.

Зеро ба таъкиди Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, Ваҳдати миллӣ барои халқи мо неъмати бебаҳо, арзиши муқаддас, рамзи ҳувияту худогоҳӣ, кафили бақои давлату давлатдорӣ ва рамзи саодати наслҳои имрӯзу оянда мебошад.

Хулоса, Ваҳдати миллӣ сарчашмаи пешрафту тараққиёти кишвар буда, он барои мо зиндагии шоистаро ҳадя намуд. Аз ин рӯ, моро лозим аст, ки барои таҳкиму ҳифзаш талош намоему саҳми худро дар пешрафти меҳанамон гузорем.

Қурбонализода Замира Қурбоналӣ,
иҷрочии Хадамоти иҷро дар
Суди иқтисодии шаҳри Душанбе