Ё чӣ гуна холаи Тоҷинисо маблағи сафари ҳаҷи худро ба ободии маҳалаш хайр кард?

Баъзе инсонҳо дар ҷомеа бо амалҳои нек ва накуи худ дар дилу дидаи мардум ҷой мегиранд ва баҳри обод сохтани маҳал ва хушҳол гардонидани дили зумрае аз мардум талош меварзанд.

Дар воқеъ, чунин инсонҳо дарси ибрате барои дигарон ва мояи ифтихори натанҳо маҳали хеш, балки тамоми Тоҷикистон гардидаанд.

Тоҷинисо Муродова аз зумраи чунин нафаронест, ки бо корҳои хайрхоҳонаи худ тавонист намунаи ибрати дигарон дар ҷомеа гардад ва баҳри ободии маҳалли худ хизмати шоистае анҷом диҳад. Ӯ 70 сол дошта, дар ноҳияи Фархор умр ба сар мебарад. Вай имсол тасмим гирифт, ки маблағи бо меҳнати ҳалол бадастовардаашро, ки солиёни зиёд барои зиёрати хонаи Худо ҷамъоварӣ намуда буд, ба ободсозии маҳалли худ, яъне таъмири роҳ сарф намояд.

ЭҲСОСИ МАСЪУЛИЯТ ВА МУҲАББАТ БА ВАТАН

Ба гуфтаи холаи Тоҷинисо, ангезаи асосие, ки ба ӯ илҳом бахшид, пеш аз ҳама эҳсоси масъулият ва муҳаббат ба зодгоҳ ва ҷомеа буд, чун ба қавли ӯ вақте шахс дар назди ҷомеа ва мардум қарзи шаҳрвандии худро анҷом медиҳад, ҳисси хушбахтӣ ба ӯ даст медиҳад.

Қаҳрамони мо мегӯяд, бовар дорад, ки арзиши ҳақиқии дин ва имон танҳо дар адои расму оинҳо набуда, балки дар хизмат ба мардум ва беҳбудии зиндагии онҳо таҷассум меёбад.

- Вақте дидам, маҳалли мо ба ободонӣ ниёз дорад, ба худ гуфтам, агар маблағи зиёрати ҳаҷро ба ин ҷо равона кунам, садҳо нафар аз он баҳра мебинанд ва ин амал метавонад савобаш аз як сафар ҳам бештар бошад ва ин маблағро дар роҳи Худо хайр кардам, - гуфт ҳамсуҳбати мо.

Ба гуфтаи ин қаҳрамони мо, пас аз анҷоми ин кори хайр эҳсоси сабукӣ ва оромӣ ӯро фаро гирифт.

- Ман эҳсос кардам, ки маблағ ба ҷойи дуруст сарф шуд ва мардум аз он манфиат мебинанд, - гуфт холаи Тоҷинисо.

Ба зикри қаҳрамони мо, вокуниши ҷомеа низ ба ин кори хайр хеле мусбат буд ва мардум бо миннатдорӣ ва эҳтиром муносибат карданд.

- Бисёриҳо гуфтанд, ки ин амал онҳоро ба фикр водор кард ва руҳбаланд сохт. Онҳо гуфтанд, ки аз ин кори хайр илҳом гирифтанд ва дар оянда бо даст додани имконият ҳатман дар ободии маҳалли худ саҳм хоҳанд гузошт, - нақл мекунад номбурда.

ТАШВИҚИ ҲАМБАСТАГӢ ВА ҲАМКОРӢ БО ҶОМЕА

Ба гуфтаи холаи Тоҷинисо, агар ҳар як нафар чунин корҳои хайрро ба сомон расонад, ин метавонад ба зиндагии мардум тағйироти куллие ворид намояд, яъне шароити зиндагии мардумро беҳ гардонад. Аз ҷумла, ӯ чунин мегӯяд: “Тағйирот пеш аз ҳама дар беҳбудии шароити зиндагӣ ва руҳияи мардум аст. Вақте роҳҳову кӯчаҳо обод мешаванд, мактаб ё маркази маҳал таъмир мегардад, мардум эҳсос мекунанд, ки касе ба онҳо аҳамият медиҳад. Ин эҳсос худ ба худ умед мебахшад ва ҷомеаро ба ҳамбастагӣ ва ҳамкорӣ ташвиқ мекунад”.

Ба қавли ин қаҳрамони мо, ҳам адои ҳаҷ ва ҳам хизмат барояш арзиши калидӣ доранд, вале хизмат ба ҷомеаро, ки натанҳо ба як нафар, балки ба садҳо нафар таъсиргузор аст, авлотар мешуморад.

“Ҳаҷ қарзи фарзии ҳар як фард аст, ки шахс онро бо имконият иҷро мекунад, аммо хизмат ба ҷомеа ҳамеша зарур аст ва таъсири он ба садҳо нафар мерасад. Агар ман тавонам бо маблағи худ зиндагии мардумро беҳтар созам, ин бароям арзиши бузургтар дорад”, - мегӯяд холаи Тоҷинисо.

Ба гуфтаи ӯ, арзиши ҳақиқии ҳаҷ дар ихлос ва покии ният аст. Агар касе барои ободонии маҳали худ кореро анҷом диҳад, он баробари адои ҳаҷ ҳисобида мешавад. Холаи Тоҷинисо мегӯяд, худнамоӣ савобро кам мекунад, аммо амалҳои пинҳонӣ ва самимӣ арзиши бештар доранд.

НАМУНАИ ИБРАТИ ДИГАРОН

Холаи Тоҷинисо бар он бовар аст, ки агар ҳадди аққал даҳ нафаре, ки нияти зиёрати хонаи Худоро дорад, маблағҳои ҷамънамудаи худро баҳри ободонии маҳалли худ равона намояд, бо боварӣ метавон гуфт, ки як кӯдак соҳиби таълим, як ронанда роҳаш бехатар ва як бемор метавонад аз хавфҳо дар амон бошад.

- Ҳамзамон, чунин корҳои хайр дар ҷомеа метавонанд намунаи ибрати дигарон гардад ва ба ҳамин васила маҳалли мо ободу зебо шавад, - қайд менамояд холаи Тоҷинисо.

Ба назари ӯ чунин иқдомҳо инчунин метавонанд фарҳанги кӯмак ба ҷомеаро тақвият диҳанд.

Ба қавли ӯ, вақте мардум мебинанд, ки нафаре маблағи шахсии худро ба кори хайр равона месозад, дигарон низ руҳбаланд мешаванд.

- Ин амал фарҳанги кумакрасониро тақвият медиҳад ва ҷомеаро ба ҳамбастагӣ ва сарҷамъӣ раҳнамун месозад, - илова кард қаҳрамони мо.

Ба гуфтаи ин зани рӯзгордида, пас аз анҷоми чунин кори хайр зиндагиаш ранги дигар гирифт ва аз ҳама ҳисси хубе, ки инсон бояд дошта бошад, ин оромиши ботинӣ ва осуда будан аз ҳама гуна ташвишҳои зиндагӣ аст, ки ӯ инро таҷриба кард.

- Вақте маблағро ба ободии маҳал ва дигарон равона мекунӣ, ҳаминро метавон хулоса кард, ки оромии ботинӣ ва эҳсоси қаноатмандӣ бештар мешавад. Ин амал ба ман дарси бузург дод. Аз он метавон хулоса кард, ки хушбахтӣ танҳо дар молу сарват набуда, балки дар хизмат ба Ватан, ҷомеа ва дигарон аст, - меафзояд ӯ.

Ба гуфтаи холаи Тоҷинисо, агар боз ҳам имконият ба ӯ даст диҳад, дар ободонии маҳалли худ саҳми бештари худро мегузорад.

Аз ҷумла, ӯ чунин мегӯяд: “Ман бештар мехоҳам дар соҳаи маориф ва тандурустӣ саҳми худро гузошта бошам. Чунки мактабҳо ва марказҳои тиббӣ, махсусан, дар минтақаҳои дурдаст ҳамеша ниёз ба дастгирӣ доранд. Агар қуввату тавоноиам расад, мехоҳам ин дафъа ба сохтмони китобхона барои хонандагон ё сохтмони бунгоҳи тиббӣ дасти мадад дароз кунам”.

Ҳамзамон, дар охир холаи Тоҷинисо гуфт, паёме дорад, ки мехоҳад ба дигарон расонад. Паёми ӯ ин аст, ки ҳар як шахс метавонад бо амалҳои худ ҷомеаро беҳтар созад, ҳатто агар маблағи калоне ҳам надошта бошад.

Ба гуфтаи ӯ, пеш аз ҳама як сангро аз сари роҳ бардоштан ва як хасу хошоки нолозимро барои тозагӣ ҷамъ овардан, худ хизмат ба Ватан ва адои қарзи шаҳрвандӣ ҳисобида мешавад.

Чуноне ки ӯ мегӯяд: “Шарт нест, ки маблағи калон дошта бошед, ҳатто кӯмакҳои хурд низ метавонанд таъсири бузург дошта бошанд. Муҳим он аст, ки ният пок бошад ва амал ба манфиати мардум равона гардад. Агар мо ҳама якҷо талош кунем, ҷомеаи мо боз ҳам обод ва Тоҷикистони азизамон гулгулшукофон хоҳад шуд”.

Ӯ ба ҷавонон тавсия медиҳад, ки ҳамеша суханони ватандӯстонаву сулҳпарваронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро, ки ҳамеша баҳри ободии Ватан равона гардидаанд, сармашқи кори худ қарор дода, баҳри ободиву осудагии Тоҷикистони азиз талош варзанд.

- Аз ҷумла, дар ҷое Сарвари давлат чунин гуфтаанд: “Мо бояд ватандӯсту ватанпараст бошем ва ҳаргиз фаромӯш насозем, ки эҳсоси гарми ватандӯстӣ ва ҳисси баланди миллӣ омили асоситарин ва роҳи муҳимтарини рушди давлат ва ҷомеа мебошад”, - баён дошт дар охир холаи Тоҷинисо.

Фарзонаи УМАРАЛӢ, “ҶТ”