Ҳар сол бо фаро расидани баҳори нозанин, дилҳо пур аз меҳру муҳаббат мегарданд, зеро мо яке аз муқаддастарин идҳо - Рӯзи модарро ҷашн мегирем. Ин рӯз ба хотири арҷгузорӣ ба модарон, ки бо меҳри бекарон, сабру таҳаммул, заҳмату машаққатҳои шабонарӯзӣ ва дуои некашон зиндагии моро равшан намудаанд, ҷашн гирифта мешавад.

Дар арафаи ин ҷашн мо тасмим гирифтем, ки меҳрномаи чанде аз ҷавонони фаъоли кишварро гирд оварда, манзури хонандаи хеш гардонем.

Раҷабалӣ НАЗАРОВ, донишҷӯи ДМТ:

- Дар баҳорон иди модар мешавад,
Дидаву дилҳо мунаввар мешавад.
Ҳусни нотакрори фасли навбаҳор,
Бо нигоҳи зан баробар мешавад.
Аз фурӯғи чашми модарҳои мо,
Тоҷикистон ҳамчу ахтар мешавад.
Вақте ки модар мегӯем, вуҷудамонро як эҳсоси хубе фаро мегирад. Модар чароғи хонадон, идомадиҳандаи насл, тарбиякунанда ва ба камолрасонандаи фарзанд, инчунин нигоҳдорандаи забон, таърих ва фарҳанги миллӣ мебошад.
Рӯзи модар ҷашнест, ки мо меҳру муҳаббати худро нисбат ба модар ва шахсоне, ки ба мо ҳамчун модар ғамхорӣ мекунанд, нишон медиҳем. Модар аст, ки бо меҳру муҳаббати беинтиҳо дили моро гарм мекунад. Модар нури зиндагӣ, умед ва қуввати ҳамешагии мост. Ба ҳамаи модарон саломатӣ, хушбахтӣ ва шодии абадӣ орзумандам.

Маҳмадулло ОРИПОВ, донишҷӯи ДМТ:

- Рӯзи модар яке аз ҷашнҳои пурмуҳаббат ва пурмазмуни ҷомеа ба шумор меравад. Ин рӯз ба хотири арҷгузорӣ ба мақоми баланди модар, заҳматҳои шабонарӯзӣ ва муҳаббати беандозаи ӯ таҷлил карда мешавад.
Модар нахустин омӯзгор, раҳнамо ва тарбиятгари инсон аст. Маҳз аз домони поки ӯ насли нав ба камол мерасад ва арзишҳои инсонӣ - меҳрубонӣ, садоқат, ватандӯстӣ ва эҳтиром дар қалби фарзандон ҷо мегиранд.
Модар бо меҳру муҳаббати самимӣ ва беғаразона фарзанди худро ба воя мерасонад. Ӯ барои хушбахтии фарзанд аз оромии худ мегузарад, шабҳои зиёдеро бедор мемонад ва тамоми ҳастии худро фидо месозад. Аз ин рӯ, қадршиносӣ ва эҳтироми модар на танҳо вазифаи ахлоқӣ, балки қарзи виҷдонии ҳар як инсон мебошад.
Дар Рӯзи модар нақша дорам, барои модарам, ки бо заҳмату машаққатҳои зиёд моро ба воя расонидаанд, ширинӣ ва гул ҳадя намоям.

Хайём МАҲМАДАЛИЗОДА, донишҷӯи ДМТ:

Модар арзишмандтарин шахс дар зиндагии мост. Ӯ моро ба дунё оварда, бо меҳру муҳаббат ба воя мерасонад. Таҷлили Рӯзи модар рамзи эҳтиром ва қадршиносӣ аз заҳматҳои модар аст. Тавре шоири бузург гуфтааст:
Занонро гар зи дониш зеваре ҳаст,
Умеди рӯзгори беҳтаре ҳаст.
Агарчи аз занон пайғамбаре нест,
Ҳама пайғамбаронро модаре ҳаст.
Дар фарҳанги миллати тоҷик мақоми модар бисёр баланд аст. Осори классикони адабиёт ва эҷодиёти мардумӣ саршор аз ситоиши модар мебошад. Зеро модар рамзи ҳаёт, покӣ ва меҳрубонист. Ҷомеае, ки модарро эҳтиром мекунад, ояндаи дурахшон дорад.
Дар имрӯз модарамро бо суханони самимӣ ва як туҳфаи рамзӣ табрик мекунам. Муҳимтар аз ҳама кӯшиш мекунам бо рафтору муносибати хуб нишон диҳам, ки қадрашро медонам.

Назаралӣ САФАРОВ, омӯзгори Литсей-интернати тоҷикӣ-русии ба номи Ҳотамов Абдуфаттоҳ:

- Рӯзи модар яке аз идҳои иҷтимоӣ ва фарҳангист, ки дар бисёр кишварҳои ҷаҳон таҷлил мешавад. Масалан, дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ва Русия ин рӯз расман қайд мегардад, ҳамчунин дар Тоҷикистон низ он бо шукӯҳи хосса баргузор мешавад. Аз нигоҳи таърихӣ, ташаккули рӯзи модар ба ибтидои асри XX бармегардад, ки бо талошҳои фаъоли амрикоӣ Анна Джарвис ба сатҳи байналмилалӣ расид. Ҳадафи асосӣ арҷгузорӣ ба нақши модар дар оила ва ҷомеа буд.
Ҳамин тавр, ҳамасола аввали фасли баҳор Рӯзи модар ба хотири сипосгузорӣ аз нақши модар дар ҷомеа ва оила ҷашн гирифта мешавад. Табрик намудани модар танҳо бо сухан маҳдуд намешавад; он бояд бо амал низ ифода гардад. Ва ман ба модари худ, ки дар руҳияи ватандӯстӣ маро ба воя расонидаанд, китобе туҳфа намуданиям.

Ғолибшо МИРЗОЗОДА, рӯзноманигор:

- Модар шахсест, ки моро ба дунё меорад, шабҳои бедорхобиро паси сар мекунад ва барои хушбахтии фарзандонаш тамоми ҳастии худро мебахшад. Ин рӯз фурсатест, ки мо заҳмату фидокории модаронро қадр кунем ва ба онҳо эҳтироми махсус зоҳир намоем. Дар кишвари мо Рӯзи модар ҳамасола 8 март таҷлил мешавад, ки ба қадрдонии нақши зан-модар дар ҷомеа бахшида шудааст.
Ман модарамро бо суханони самимӣ ва пур аз меҳру муҳаббат табрик мекунам. Барои ҳар модар беҳтарин туҳфа муҳаббат ва эҳтироми фарзанд аст.

Мавлавӣ ҚАЮМОВ, корманди МД “Маркази дарёфт ва рушди истеъдодҳои ноҳияи Синои шаҳри Душанбе”:

- Имрӯз мо дар бораи ҷашне сухан мегӯем, ки танҳо як сана дар тақвим нест, балки падидаи муҳими иҷтимоӣ, фарҳангӣ мебошад. Ин Рӯзи модар аст, ки ҳамасола дар Ҷумҳурии Тоҷикистон санаи 8 март бо шукӯҳу шаҳомати хосса ҷашн гирифта мешавад. Зеро модари тоҷик ҳазорҳо фарзандони бо нангу номус, паҳлавону ҷасур, абармардони хирадманду фарзона ва фидокору номбардори миллатро ба дунё оварда, дар домони муҳаббати худ тарбият карда, ба камол расонидааст ва онҳоро дар роҳи хизмат ба инсоният дуо додааст.
Бо шарофати Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мақом ва ҳуқуқи занон дар ҷомеа баланд бардошта шуда, ба занону бонувон таваҷҷуҳи хосса зоҳир мегардад. Дар кишвари мо барои таҳсилу илмомӯзии занону бонувон ҳама гуна шароитҳо фароҳам оварда шудааст.
Модар бо меҳрубонӣ ва муҳаббати беқиёси худ дар тамоми ҳаёт фарзандро ҳимоя ва раҳнамоӣ мекунад. Аз фурсати муносиб истифода бурда, тамоми модарону бонувони сарбаланди тоҷикро ба ин ҷашни фархунда табрику муборакбод гуфта, барояшон саломатии бардавом, зиндагии орому осуда ва дастархони пурнозу неъматро таманно менамоям.

Таҳияи Рустам САМИЕВ, “ҶТ”