ҶОМЕА
Якшанбе 03 Май 2026 12:43
Ваҳдати миллӣ барои миллати тоҷик на танҳо сулҳу суботи сиёсӣ, балки эҳёи арзишҳои фарҳангӣ, маънавӣ ва иттиҳоди воқеии ҷомеаро ба бор овард. Имрӯз, ки мо дар арафаи ин ҷашни бузург қарор дорем, бо раиси Кумитаи иҷроияи Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон, шоири тавоно Рудобаи Мукаррам дар мавзӯи нақши ваҳдати миллӣ дар рушду нумуи Тоҷикистони азиз, мақоми сулҳу осоиштагӣ ва роҳҳои таҳкими иттиҳоди миллӣ ҳамсуҳбат шудем. Мусоҳибаи мо бо шоири ширинсухану шинохта на танҳо бозгӯи андешаҳо ва эҷодиёти ӯст, балки равшангари руҳу замон ва рисолати адиб дар ташаккули ҷомеаи солиму ваҳдатофар мебошад, ки фишурдаи онро манзури хонанда мегардонем.
– Нақши Кумитаи иҷроияи Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистонро дар таҳкими Ваҳдати миллӣ ва иттиҳоди сартосарӣ чӣ гуна арзёбӣ мекунед?
– Дар давлатдории навини тоҷикон Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон аз он рӯзе, ки баъди ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон таъсис ёфт, чун бонуфузтарин ниҳоди ҷамъиятӣ дар таҳкиму тақвият бахшидани Ваҳдати миллӣ, иттиҳод ва ҳамбастагӣ нақши бунёдӣ ва мондагор дорад.
Имрӯз ин ниҳоди бонуфуз зиёда аз 3,5 миллион аъзои расмӣ дорад, ки ҳар яки онҳо бо эҳсоси баланди хештаншиносиву ватандӯстӣ ғояҳои Ваҳдати миллиро ҳифз мекунанд ва сиёсати Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистонро дар тамоми ҷодаҳо дастгирӣ менамоянд ва барои суботу ягонагӣ нақши меҳварӣ доранд. Миллати тоҷик, ки таърихи кӯҳан, фарҳанги ғанӣ ва арзишҳои умумибашариро дорост, дар охири қарни ХХ ба марҳилаи ниҳоят ҳассоси таърихии худ рӯ ба рӯ шуд. Баъди пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ ва соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистон, нофаҳмиҳои сиёсӣ ва ҷанги бародаркуш тамоми кишварро фаро гирифт. Маҳз дар ҳамин давраи буҳронӣ ва сарнавиштсоз, шахсияти Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун наҷотбахши миллат зуҳур карда, роҳу усули ваҳдату сулҳро бо иродаи қавӣ ва нияти неки мардумдӯстона амалӣ намуданд.
Имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ, ки 27-уми июни соли 1997 ба вуқӯъ пайваст, самараи меҳнати пайваста, заҳмату талошҳои шабонарӯзии Пешвои миллат ва иродаи мустаҳками мардуми ватандӯст буд. Ин санади таърихӣ танҳо як ҳуҷҷати расмӣ набуд, балки оғози як марҳилаи тоза - марҳилаи сулҳу салоҳ, барқарорсозии сохторҳои давлатдорӣ ва бунёди ҷомеаи нави муттаҳид буд.
Ваҳдати миллӣ дар шароити Тоҷикистон боиси таҳкими пояҳои Истиқлоли давлатӣ, рушди иқтисодиёт, фарҳанг, маориф ва дигар соҳаҳои ҳаёт гардид. Имрӯз дар тамоми гӯшаҳои кишвар мактабу бемористонҳо, роҳу пулҳо ва инфрасохтори муосир бунёд мегарданд, ки ҳамаи ин натиҷаи амнияти пойдор ва Ваҳдати миллӣ мебошад.
Маҳз ваҳдат буд, ки миллати тоҷик тавонист аз як давлати ноором ба як кишвари босубот ва пешрафта табдил ёбад. Ҳоло Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун кишвари ташаббускори сулҳ, пуштибони ҳамзистии осоишта ва ҳалли муноқишаҳои глобалӣ шинохта шудааст. Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайваста таъкид мекунанд, ки: “Мо бояд сулҳеро, ки бо заҳмати зиёд ба даст овардем, ҳифз намоем, онро ҳамчун гавҳари ноёб эҳтиёт кунем”.
Бо такя ба сабақҳои гузашта ва таҷрибаи сулҳофарии миллати тоҷик, мо бояд имрӯз бештар аз ҳарвақта муттаҳид бошем, ҷавононро дар руҳияи ватандӯстӣ ва ваҳдат тарбия намоем ва барои рушду пешрафти Ватан саҳм гузорем. Танҳо дар заминаи Ваҳдати миллӣ метавон ба фардои дурахшон умед баст ва ба зиндагии осуда ноил шуд.
Дар тули бисту ҳашт сол Ваҳдати миллӣ ҳамчун омили асосии пешравӣ ва таҳкими давлатдорӣ амал мекунад. Ба шарофати ваҳдат имкон фароҳам омад, ки Тоҷикистони навин бо афкори тоза, рушди инфрасохтор ва ҳамгироии иҷтимоӣ ба як кишвари намунавӣ дар минтақа табдил ёбад. Ҳамкорӣ бо кишварҳои хориҷӣ, ташаббусҳои ҷаҳонӣ дар бахши обу иқлим ва даъват ба ҳамгироии минтақаҳо маҳз аз заминаи Ваҳдати миллӣ маншаъ гирифтаанд.
– Ба назаратон оё мо куллан ба дарки амиқи мафҳуми Ваҳдати миллӣ расидаем?
– Роҷеъ ба Ваҳдати миллӣ имрӯз аҳли ҷомеа ду фикр доранд: Бархе ба он назаранд, ки ваҳдат ин пирӯзии мардуми тоҷик таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон баъд аз Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон аст. Вале бархеи дигар ба он назаранд, ки Ваҳдати миллӣ ин рукни муҳимтарини ҷомеа, поягузори аркони давлату давлатдорӣ ва бақои халқу миллат аст. Аммо мо агар имрӯз Ваҳдати миллиро шарҳу тавсиф диҳем, он фаротар аст аз оне, ки ба Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон мансуб донистаанд.
Имрӯз Ваҳдати миллӣ ҷавҳари ягонаи мафкураи миллии мо мебошад. Яъне, танҳо ва танҳо Ваҳдати миллӣ метавонад, ки дар меҳвари худ тамоми қишрҳои ҷомеа, тамоми ҳизбу ҳаракатҳоро ба мақсадҳо ва ҳадафҳои покашон, ки дар асоси қонун кору фаъолият мекунанд, гирди ҳам ҷамъ орад ва аз ҳадафҳои асосии Кумитаи иҷроияи Ҳаракати ваҳдати миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон низ ин бедор намудани эҳсоси худшиносӣ дар ниҳоди насли наврас, дар дилҳои пиру ҷавон, эҳё намудани садоқат ба Ватан, ба Пешвои миллат ва ҳамзамон мубориза бар зидди зуҳуротҳои номатлуб, нашъамандиву ифротгароӣ ва дигар аъмоли зиште, ки ба Ваҳдати миллӣ халал мерасонад, мебошад.
– Ба андешаи шумо барои муттаҳидии як миллат, қабл аз ҳама чӣ чизҳо метавонанд омил гарданд?
– Сад шукр ин Ватан ки ба мо аз Худо расид,
Ин тоҷи шаън бар сари мо аз ниё расид.
Эҳёи рӯзгори навини диёри мост,
Эҳёи халқи мост, ки бо Пешво расид.
Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пеш аз ҳама падари миллати тоҷик аст. Ман имрӯз фазилати аввалин, фазилати нотакрор, фазилати мондагорро дар чеҳраи нуронии Пешвои муаззами миллат эҳсос мекунам.
Ваҳдати миллӣ бузургтарин мафҳумест, ки чун пояи аркони давлату давлатдорӣ маҳсуб меёбад ва ҷавҳари ҳастии миллат аст. Имрӯз дар Тоҷикистони азизи мо Ваҳдати миллӣ побарҷост ва имрӯз ҳар як фарди Тоҷикистон дар пешорӯи худ тамоми ҳадафҳои покашонро қарор додаанд, ки заминагузори асосии онҳо Ваҳдати миллист. Он нафароне, ки садоқат ба Ватану асолати зиндагиро медонанд, албатта ба дарки мафҳуми Ваҳдати миллӣ мерасанд. Ин арзиш чун арзиши умумимиллӣ ва умумибашарӣ дар ниҳоди ҳар як инсон ҷойгоҳи шоистаӣ дорад ва дар ин раванди ҷаҳонишавӣ ва ҷангу ҷанҷоле, ки имрӯз дар ҷаҳон аз худ дарак медиҳад, нақши Ваҳдати миллӣ боз ҳам устувортар ва боз ҳам аҳамиятноктар аз худ маърифат менамояд.
– Барои решакан кардани маҳалгароӣ, ки омили аслии дур шудан аз ваҳдату якдилист, чӣ корҳо бояд анҷом шавад?
– Маҳалгароӣ як падидаи бениҳоят манфур аст, ки дар ҷомеа аз худ гоҳ-гоҳ дарак медиҳад ва хушбахтона, тибқи таҷрибаҳо ва таҳлилҳо солҳои охир маҳалгароӣ хеле кам ба назар мерасад ва имрӯз мардуми тамоми минтақаҳои Тоҷикистон чун шуълаҳои як офтоби дурахшон ба ҳам омадаанд ва хуб дарк менамоянд, ки манфуртарин падида ин маҳалгароӣ аст. Аз ин рӯ, имрӯз вақте ки дар ҷомеа бо мардум сару кор дорем ва дар самти идеология ва барои дарки маърифати сиёсӣ ба фарҳанги мардум кӯшиш мекунем, хушбахтона ин падида хеле аз ҷомеа бадар рафтааст. Имрӯз дар атрофи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тамоми шаҳру ноҳияҳо ва вилоятҳо тоҷиконаву бародарона гирди ҳам омадаанд ва барои пешрафти рӯзафзуни Тоҷикистон саъю кӯшиш мекунанд.
– Шумо эҷодкор низ ҳастед ва ҳамчун шоири ватансаро шинохта шудаед. Ваҳдати миллӣ дар ҳаёти худи шумо чӣ нақш дорад ва шеърҳоятон моли кадом манбаи илҳом аст?
– Зиёда аз 20 сол мешавад, ки дар ҷодаи адабиёт ва шеъру шоирӣ қадам мезанам ва шеър дар зиндагии ман хеле нақши барҷаста дорад. Маҳз ана ҳамин муҳаббату садоқат ба адабиёт, ба шеър буд, ки имрӯз теъдоди китобҳоям ба 8 адад расид ва хушбахтона дар арафаи ҷашни Ваҳдати миллӣ китоби тозанашрам бо номи “Табассуми ишқи ман” ба Ҷоизаи адабӣ ба номи Мирзо Турсунзода шарафёб гардид. Ман дар зиндагии худ муҳаббат ба ватанро беҳтарин сифот эҳсос мекунам ва шеърҳоям зиёдтар мавзӯъҳои Ваҳдати миллӣ, ватану ватандорӣ, табиати биҳиштосои Тоҷикистон ва дигар мавзуъҳои мухталифи ҷомеаро дар бар мегирад. Ҳар яки онҳо бо илҳоми саршор аз муҳаббат ба Ватан эҷод мешаванд.
– Шеъру адабиёт дар бедор кардани ҳисси ватандӯстию худшиносӣ ва ҳувияти миллӣ миёни ҷомеа чӣ гуна нақш дорад?
– Дар тули таърих адабиёт, шеър дар баланд бардоштани эҳсоси муҳаббат ба Ватан ва бедор намудани худшиносӣ дар дили ҳар насли ҷомеа нақши меҳварӣ дошт ва ин рисолатро имрӯз низ шоирони тоҷик сарбаландона давом дода истодаанд. Муҳимтарин василае, ки дар вуҷуди ҳар як инсон меҳру муҳаббат ба Ватан, ба зиндагӣ, ба модар ва ба дигар арзишҳоро бедор месозад, ин қудрати шеър аст. Ҳамчун як эҷодкор кӯшиш менамоям, ки дар оянда низ шеърҳои хубтареро эҷод кунам, то тавонанд дар зеҳни ҳаводорон ҷо бигиранд ва мардумро ба роҳи рости зиндагӣ, ба суйи ояндаи дурахшон раҳнамоӣ намоянд.
– Таманниёти шумо ба мардуми сарбаланди тоҷик дар арафаи рӯзи Ваҳдати миллӣ чист?
– Худшиносӣ ин маърифати ҳастии хеш ва огаҳӣ аз манзалату ҷойгоҳи худ дар олам аст, ки онро 3 унсури муҳими нажодӣ: миллат, забон ва фарҳанг такмил медиҳанд. Дар ҷаҳони имрӯза падидаи ҷаҳонӣ шудан ва вусъати муборизаҳои мафкуравӣ, худшиносӣ, тафаккур, шуур ва ҳувияти миллиро зери таъсир қарор дода, боиси дар ҷомеа ба миён омадани буҳронҳои шадиди фарҳангӣ, маънавӣ, ахлоқӣ ва эътиқодӣ гардидааст.
Раҳоӣ аз ин буҳронҳо тақвияти тарбияи худшиносӣ ва шинохти асили ҳуввияти миллиро талаб мекунад. Расидан ба худшиносиву худогоҳии миллӣ бидуни рӯ овардан ба омӯзиш, парвариш, эҳёву гиромидошти таъриху фарҳанг, тамаддуни оламгири миллат, суннату анъанаҳои гузаштагон ва ифтихороти давлатдорӣ имконпазир нест. Зеро суннат ва анъанаи нек интиқолдиҳандаи таҷрибаи иҷтимоӣ ва фарҳангии як насли дигар буда, таъминкунандаи устувории фарҳанг аст. Мавлоно дуруст фармудааст, ки: “Ҳеҷ илме шарифтар аз илми худшиносӣ нест”. Бинобар ин, моро лозим аст, ки ҳар қадами хешро дар такя бар асолат ва ҳувияти миллӣ, арзишҳо ва суннату анъанаҳои муқаддаси миллат бардорем ва бо ин роҳ худ намунаи олии пайравӣ барои насли нав гардем.
Чун мо дар раванди бузургтарин ва муқаддастарин ҷашни тақдирсоз ва сарнавиштсози мо – 28-умин солгарди Ваҳдати миллӣ қарор дорем, бо як эҳсоси бузург, бо як қалби саршор аз меҳру муҳаббат ин тантанаи ваҳдатро ба кулли мардуми шарафманди Тоҷикистон табрик мегӯям ва орзуи онро дорам, ки Ваҳдати миллии мо ҷовидона побарҷо бошад ва мардуми Тоҷикистони азизи мо дар ливои фанонопазири парчами Ваҳдати миллӣ ҳамеша ба сӯи ояндаи дурахшон қадамҳои устувор гузорад. Роҳбари дурандешу оянданигару ваҳдатгустари мо, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар сари ин миллату ин халқ ҳамеша сиҳату саломату саодатёр бошанд ва мардуми пирӯзу саодатманду шарафманди Тоҷикистон ҳамеша хушбахту комгор бошад.
Биёед, Ваҳдати миллӣ ва сулҳи бебаҳои дар замони соҳибистиқлолӣ бадастомадаро ҳамчун муқаддасоти миллӣ ҳифз намоем, барои таҳкими он пайваста кӯшиш кунем ва барои ояндаи дурахшони Тоҷикистони маҳбуб ҳамеша саҳмгузор бошем.
Боле бизан кабутару пайки саҳар расон,
Бар гӯши халқи даҳр зи мо хуш хабар расон.
Ки ӣмрӯз офтоби зафар ёри мо бувад,
Аз мо паёми Сулҳ ба аҳли башар расон.
Малика МУҚАДАМОВА,“ҶТ”
– Нақши Кумитаи иҷроияи Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистонро дар таҳкими Ваҳдати миллӣ ва иттиҳоди сартосарӣ чӣ гуна арзёбӣ мекунед?
– Дар давлатдории навини тоҷикон Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон аз он рӯзе, ки баъди ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон таъсис ёфт, чун бонуфузтарин ниҳоди ҷамъиятӣ дар таҳкиму тақвият бахшидани Ваҳдати миллӣ, иттиҳод ва ҳамбастагӣ нақши бунёдӣ ва мондагор дорад.
Имрӯз ин ниҳоди бонуфуз зиёда аз 3,5 миллион аъзои расмӣ дорад, ки ҳар яки онҳо бо эҳсоси баланди хештаншиносиву ватандӯстӣ ғояҳои Ваҳдати миллиро ҳифз мекунанд ва сиёсати Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистонро дар тамоми ҷодаҳо дастгирӣ менамоянд ва барои суботу ягонагӣ нақши меҳварӣ доранд. Миллати тоҷик, ки таърихи кӯҳан, фарҳанги ғанӣ ва арзишҳои умумибашариро дорост, дар охири қарни ХХ ба марҳилаи ниҳоят ҳассоси таърихии худ рӯ ба рӯ шуд. Баъди пош хӯрдани Иттиҳоди Шуравӣ ва соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистон, нофаҳмиҳои сиёсӣ ва ҷанги бародаркуш тамоми кишварро фаро гирифт. Маҳз дар ҳамин давраи буҳронӣ ва сарнавиштсоз, шахсияти Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун наҷотбахши миллат зуҳур карда, роҳу усули ваҳдату сулҳро бо иродаи қавӣ ва нияти неки мардумдӯстона амалӣ намуданд.
Имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ, ки 27-уми июни соли 1997 ба вуқӯъ пайваст, самараи меҳнати пайваста, заҳмату талошҳои шабонарӯзии Пешвои миллат ва иродаи мустаҳками мардуми ватандӯст буд. Ин санади таърихӣ танҳо як ҳуҷҷати расмӣ набуд, балки оғози як марҳилаи тоза - марҳилаи сулҳу салоҳ, барқарорсозии сохторҳои давлатдорӣ ва бунёди ҷомеаи нави муттаҳид буд.
Ваҳдати миллӣ дар шароити Тоҷикистон боиси таҳкими пояҳои Истиқлоли давлатӣ, рушди иқтисодиёт, фарҳанг, маориф ва дигар соҳаҳои ҳаёт гардид. Имрӯз дар тамоми гӯшаҳои кишвар мактабу бемористонҳо, роҳу пулҳо ва инфрасохтори муосир бунёд мегарданд, ки ҳамаи ин натиҷаи амнияти пойдор ва Ваҳдати миллӣ мебошад.
Маҳз ваҳдат буд, ки миллати тоҷик тавонист аз як давлати ноором ба як кишвари босубот ва пешрафта табдил ёбад. Ҳоло Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун кишвари ташаббускори сулҳ, пуштибони ҳамзистии осоишта ва ҳалли муноқишаҳои глобалӣ шинохта шудааст. Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайваста таъкид мекунанд, ки: “Мо бояд сулҳеро, ки бо заҳмати зиёд ба даст овардем, ҳифз намоем, онро ҳамчун гавҳари ноёб эҳтиёт кунем”.
Бо такя ба сабақҳои гузашта ва таҷрибаи сулҳофарии миллати тоҷик, мо бояд имрӯз бештар аз ҳарвақта муттаҳид бошем, ҷавононро дар руҳияи ватандӯстӣ ва ваҳдат тарбия намоем ва барои рушду пешрафти Ватан саҳм гузорем. Танҳо дар заминаи Ваҳдати миллӣ метавон ба фардои дурахшон умед баст ва ба зиндагии осуда ноил шуд.
Дар тули бисту ҳашт сол Ваҳдати миллӣ ҳамчун омили асосии пешравӣ ва таҳкими давлатдорӣ амал мекунад. Ба шарофати ваҳдат имкон фароҳам омад, ки Тоҷикистони навин бо афкори тоза, рушди инфрасохтор ва ҳамгироии иҷтимоӣ ба як кишвари намунавӣ дар минтақа табдил ёбад. Ҳамкорӣ бо кишварҳои хориҷӣ, ташаббусҳои ҷаҳонӣ дар бахши обу иқлим ва даъват ба ҳамгироии минтақаҳо маҳз аз заминаи Ваҳдати миллӣ маншаъ гирифтаанд.
– Ба назаратон оё мо куллан ба дарки амиқи мафҳуми Ваҳдати миллӣ расидаем?
– Роҷеъ ба Ваҳдати миллӣ имрӯз аҳли ҷомеа ду фикр доранд: Бархе ба он назаранд, ки ваҳдат ин пирӯзии мардуми тоҷик таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон баъд аз Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон аст. Вале бархеи дигар ба он назаранд, ки Ваҳдати миллӣ ин рукни муҳимтарини ҷомеа, поягузори аркони давлату давлатдорӣ ва бақои халқу миллат аст. Аммо мо агар имрӯз Ваҳдати миллиро шарҳу тавсиф диҳем, он фаротар аст аз оне, ки ба Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон мансуб донистаанд.
Имрӯз Ваҳдати миллӣ ҷавҳари ягонаи мафкураи миллии мо мебошад. Яъне, танҳо ва танҳо Ваҳдати миллӣ метавонад, ки дар меҳвари худ тамоми қишрҳои ҷомеа, тамоми ҳизбу ҳаракатҳоро ба мақсадҳо ва ҳадафҳои покашон, ки дар асоси қонун кору фаъолият мекунанд, гирди ҳам ҷамъ орад ва аз ҳадафҳои асосии Кумитаи иҷроияи Ҳаракати ваҳдати миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон низ ин бедор намудани эҳсоси худшиносӣ дар ниҳоди насли наврас, дар дилҳои пиру ҷавон, эҳё намудани садоқат ба Ватан, ба Пешвои миллат ва ҳамзамон мубориза бар зидди зуҳуротҳои номатлуб, нашъамандиву ифротгароӣ ва дигар аъмоли зиште, ки ба Ваҳдати миллӣ халал мерасонад, мебошад.
– Ба андешаи шумо барои муттаҳидии як миллат, қабл аз ҳама чӣ чизҳо метавонанд омил гарданд?
– Сад шукр ин Ватан ки ба мо аз Худо расид,
Ин тоҷи шаън бар сари мо аз ниё расид.
Эҳёи рӯзгори навини диёри мост,
Эҳёи халқи мост, ки бо Пешво расид.
Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пеш аз ҳама падари миллати тоҷик аст. Ман имрӯз фазилати аввалин, фазилати нотакрор, фазилати мондагорро дар чеҳраи нуронии Пешвои муаззами миллат эҳсос мекунам.
Ваҳдати миллӣ бузургтарин мафҳумест, ки чун пояи аркони давлату давлатдорӣ маҳсуб меёбад ва ҷавҳари ҳастии миллат аст. Имрӯз дар Тоҷикистони азизи мо Ваҳдати миллӣ побарҷост ва имрӯз ҳар як фарди Тоҷикистон дар пешорӯи худ тамоми ҳадафҳои покашонро қарор додаанд, ки заминагузори асосии онҳо Ваҳдати миллист. Он нафароне, ки садоқат ба Ватану асолати зиндагиро медонанд, албатта ба дарки мафҳуми Ваҳдати миллӣ мерасанд. Ин арзиш чун арзиши умумимиллӣ ва умумибашарӣ дар ниҳоди ҳар як инсон ҷойгоҳи шоистаӣ дорад ва дар ин раванди ҷаҳонишавӣ ва ҷангу ҷанҷоле, ки имрӯз дар ҷаҳон аз худ дарак медиҳад, нақши Ваҳдати миллӣ боз ҳам устувортар ва боз ҳам аҳамиятноктар аз худ маърифат менамояд.
– Барои решакан кардани маҳалгароӣ, ки омили аслии дур шудан аз ваҳдату якдилист, чӣ корҳо бояд анҷом шавад?
– Маҳалгароӣ як падидаи бениҳоят манфур аст, ки дар ҷомеа аз худ гоҳ-гоҳ дарак медиҳад ва хушбахтона, тибқи таҷрибаҳо ва таҳлилҳо солҳои охир маҳалгароӣ хеле кам ба назар мерасад ва имрӯз мардуми тамоми минтақаҳои Тоҷикистон чун шуълаҳои як офтоби дурахшон ба ҳам омадаанд ва хуб дарк менамоянд, ки манфуртарин падида ин маҳалгароӣ аст. Аз ин рӯ, имрӯз вақте ки дар ҷомеа бо мардум сару кор дорем ва дар самти идеология ва барои дарки маърифати сиёсӣ ба фарҳанги мардум кӯшиш мекунем, хушбахтона ин падида хеле аз ҷомеа бадар рафтааст. Имрӯз дар атрофи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тамоми шаҳру ноҳияҳо ва вилоятҳо тоҷиконаву бародарона гирди ҳам омадаанд ва барои пешрафти рӯзафзуни Тоҷикистон саъю кӯшиш мекунанд.
– Шумо эҷодкор низ ҳастед ва ҳамчун шоири ватансаро шинохта шудаед. Ваҳдати миллӣ дар ҳаёти худи шумо чӣ нақш дорад ва шеърҳоятон моли кадом манбаи илҳом аст?
– Зиёда аз 20 сол мешавад, ки дар ҷодаи адабиёт ва шеъру шоирӣ қадам мезанам ва шеър дар зиндагии ман хеле нақши барҷаста дорад. Маҳз ана ҳамин муҳаббату садоқат ба адабиёт, ба шеър буд, ки имрӯз теъдоди китобҳоям ба 8 адад расид ва хушбахтона дар арафаи ҷашни Ваҳдати миллӣ китоби тозанашрам бо номи “Табассуми ишқи ман” ба Ҷоизаи адабӣ ба номи Мирзо Турсунзода шарафёб гардид. Ман дар зиндагии худ муҳаббат ба ватанро беҳтарин сифот эҳсос мекунам ва шеърҳоям зиёдтар мавзӯъҳои Ваҳдати миллӣ, ватану ватандорӣ, табиати биҳиштосои Тоҷикистон ва дигар мавзуъҳои мухталифи ҷомеаро дар бар мегирад. Ҳар яки онҳо бо илҳоми саршор аз муҳаббат ба Ватан эҷод мешаванд.
– Шеъру адабиёт дар бедор кардани ҳисси ватандӯстию худшиносӣ ва ҳувияти миллӣ миёни ҷомеа чӣ гуна нақш дорад?
– Дар тули таърих адабиёт, шеър дар баланд бардоштани эҳсоси муҳаббат ба Ватан ва бедор намудани худшиносӣ дар дили ҳар насли ҷомеа нақши меҳварӣ дошт ва ин рисолатро имрӯз низ шоирони тоҷик сарбаландона давом дода истодаанд. Муҳимтарин василае, ки дар вуҷуди ҳар як инсон меҳру муҳаббат ба Ватан, ба зиндагӣ, ба модар ва ба дигар арзишҳоро бедор месозад, ин қудрати шеър аст. Ҳамчун як эҷодкор кӯшиш менамоям, ки дар оянда низ шеърҳои хубтареро эҷод кунам, то тавонанд дар зеҳни ҳаводорон ҷо бигиранд ва мардумро ба роҳи рости зиндагӣ, ба суйи ояндаи дурахшон раҳнамоӣ намоянд.
– Таманниёти шумо ба мардуми сарбаланди тоҷик дар арафаи рӯзи Ваҳдати миллӣ чист?
– Худшиносӣ ин маърифати ҳастии хеш ва огаҳӣ аз манзалату ҷойгоҳи худ дар олам аст, ки онро 3 унсури муҳими нажодӣ: миллат, забон ва фарҳанг такмил медиҳанд. Дар ҷаҳони имрӯза падидаи ҷаҳонӣ шудан ва вусъати муборизаҳои мафкуравӣ, худшиносӣ, тафаккур, шуур ва ҳувияти миллиро зери таъсир қарор дода, боиси дар ҷомеа ба миён омадани буҳронҳои шадиди фарҳангӣ, маънавӣ, ахлоқӣ ва эътиқодӣ гардидааст.
Раҳоӣ аз ин буҳронҳо тақвияти тарбияи худшиносӣ ва шинохти асили ҳуввияти миллиро талаб мекунад. Расидан ба худшиносиву худогоҳии миллӣ бидуни рӯ овардан ба омӯзиш, парвариш, эҳёву гиромидошти таъриху фарҳанг, тамаддуни оламгири миллат, суннату анъанаҳои гузаштагон ва ифтихороти давлатдорӣ имконпазир нест. Зеро суннат ва анъанаи нек интиқолдиҳандаи таҷрибаи иҷтимоӣ ва фарҳангии як насли дигар буда, таъминкунандаи устувории фарҳанг аст. Мавлоно дуруст фармудааст, ки: “Ҳеҷ илме шарифтар аз илми худшиносӣ нест”. Бинобар ин, моро лозим аст, ки ҳар қадами хешро дар такя бар асолат ва ҳувияти миллӣ, арзишҳо ва суннату анъанаҳои муқаддаси миллат бардорем ва бо ин роҳ худ намунаи олии пайравӣ барои насли нав гардем.
Чун мо дар раванди бузургтарин ва муқаддастарин ҷашни тақдирсоз ва сарнавиштсози мо – 28-умин солгарди Ваҳдати миллӣ қарор дорем, бо як эҳсоси бузург, бо як қалби саршор аз меҳру муҳаббат ин тантанаи ваҳдатро ба кулли мардуми шарафманди Тоҷикистон табрик мегӯям ва орзуи онро дорам, ки Ваҳдати миллии мо ҷовидона побарҷо бошад ва мардуми Тоҷикистони азизи мо дар ливои фанонопазири парчами Ваҳдати миллӣ ҳамеша ба сӯи ояндаи дурахшон қадамҳои устувор гузорад. Роҳбари дурандешу оянданигару ваҳдатгустари мо, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар сари ин миллату ин халқ ҳамеша сиҳату саломату саодатёр бошанд ва мардуми пирӯзу саодатманду шарафманди Тоҷикистон ҳамеша хушбахту комгор бошад.
Биёед, Ваҳдати миллӣ ва сулҳи бебаҳои дар замони соҳибистиқлолӣ бадастомадаро ҳамчун муқаддасоти миллӣ ҳифз намоем, барои таҳкими он пайваста кӯшиш кунем ва барои ояндаи дурахшони Тоҷикистони маҳбуб ҳамеша саҳмгузор бошем.
Боле бизан кабутару пайки саҳар расон,
Бар гӯши халқи даҳр зи мо хуш хабар расон.
Ки ӣмрӯз офтоби зафар ёри мо бувад,
Аз мо паёми Сулҳ ба аҳли башар расон.
Малика МУҚАДАМОВА,“ҶТ”
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед