“Дӯст доштан, эҳтиром кардан, ба қадри ранҷу заҳмат ва меҳру муҳаббати модар расидан, қарзи инсонии ҳар як фарзанди бедордил ва бонангу номус мебошад”.

Эмомалӣ Раҳмон

Модарон нобиғаи ҳаёт, маънии нишоти зиндагӣ, умри пурбаракат ва гавҳари ноёби фарзанд буда, ҳастиашон дар оила сафо ва нуру зиё мебахшад. Ҳастии инсонро дар кадом синну соле, ки набошад бидуни модар тасаввур кардан ғайри имкон аст. Зеро фардро модар ба дунё оварда, ҳастияшро барои камолоти он мебахшад. Як модар метавонад дар як муддат барои чанд фарзанд фикр кунад ва ҳоҷати онҳоро бароварда намояд. Аммо барои як фарзанд арҷ гузоштан ба модар бидуни газанд, кори саҳлу сода набуда, ҳама наметавонад ба қадри ин ганҷинаи бебаҳо – яъне Модар бирасанд.

Дунё бе ҳастии модар тангу торик буда, риштаи муҳаббати хоҳариву бародарӣ канда мешавад. Он муҳаббатеро, ки модар дар пайвандонаш ба нархи ҷон густурда мегардонад, ҳеҷ як моли дунё онро пурарзиш сохта наметавонад.

Бинобар ин, мақбултарин хислатҳои ҷавонмардии фарзанд, ин расидан ба қадру манзалати фариштаи ҳаёт, ғанимат шуморидани ҳастии модар, ба ҷо ҷойовардани хизмати бе олош мебошад.

Арзиши модар волотарини азрзишҳо барои фарзанд буда, дарёи пурталотуму пурмоҷароро дар ҳаёти маънавӣ ва зиндагии шоиста барои фарзандон маънӣ мебахшад. Бузургтарин амали фарзанд барои ҳаёти башар, кӯчактарин амалест дар назди модар, зеро модарон бо ҷузъиёти хосашон зиннатбахши зиндагӣ буда, ҳамеша барои зиндагии орому осоишта доштани фарзанд дуои хайр мекунад.

Аз замони бостон то имрӯз зан-Модар дар гирудори зиндагии тоҷикон дорои мақому манзалати бузург ва дар фаъолияти ҳамарӯзаи зиндагӣ то ҷое бо мардон баробар будаанд. Дар номаҳои кӯҳан аз мақому мартабаи волои зан дар тамоми давраҳо, бахусус, дар таърихи бостонии мо хирадмандию покдоманӣ, дифоъ аз хонаводаву сарзамин, фидокорӣ, шуҷоату далерӣ ва муборизаҳои ватандӯстонаи занон хеле зиёд васф гаштааст.

Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар замони соҳибистиқлолӣ, ба мақому манзалати занон дар ҷомеа таваҷҷуҳи хосса равона гардида, бо мақсади рушди маънавӣ ва тақвияти неруи зеҳнӣ, ҳамзамон ҷалби занону бонувон ба касбомӯзӣ аз ҷониби давлат чораҳои зарурӣ пайваста роҳандозӣ карда мешаванд.

Дар боби эҳтироми зан – модар ва дастгириву ғамхорӣ нисбат ба онҳо Асосгузори сулуҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳама мулоқотҳояшон бо фаъолони мамлакат ва паёмҳояшон ба Маҷлиси Олӣ мунтазам баромад намуда, зан – Модарро азизтарин фард, зиннатбахши зиндагӣ, дилсӯзтарин ва покзиннатарин шахс барои ҳар як инсон маънидод намуда, онҳоро дар ҳаёти маънавӣ олиҳаи ҳусн, парвардаи зебоию иффат, офаранда ва тарбиятгари инсон унвон медиҳанд.

Занону бонувон дар раванди давлатдорию давлатсозии навин дар меҳвари сиёсати иҷтимоии Ҳукумат қарор дошта, ташаббусҳои онҳо мунтазам аз ҷониби давлат дастгирӣ меёбад.

Сиёсати созандаи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон имкон дод, ки мақому мартабаи занон дар ҷомеа боз ҳам баланд бардошта шавад. Аз ибтидои соҳибистиқлолӣ то имрӯз ягон самти фаъолияти ҷомеаро бидуни иштироки фаъоли занону бонувон тасаввур намудан ғайриимкон аст. Хусусан, саҳми онҳо дар бахшҳои илму маориф, фарҳангу тандурустӣ ва дигар самтҳои ҳаёти иҷтимоиву иқтисодии мамлакат торафт афзун гардида, ҷиҳати баланд бардоштани ҳуқуқ ва озодиҳои занон, ҷалби васеи онҳо ба раванди татбиқи сиёсати давлатӣ, интихобу тарбия ва ҷобаҷогузории кадрҳои роҳбарикунанда аз ҳисоби бонувон пайваста такмил ёфта, равиши тоза гирифта истодааст.

Тавре дар Паёми навбатӣ ба Маҷлиси Олии кишвар Пешвои миллат, муҳтарам муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон иброз доштаанд: “Мо ба азму ирода ва масъулиятшиносии бонувону духтарони тоҷик ҳамчун неруи бузурги ҷомеа эътимоди комил дорем ва дастгирии ҳамаҷонибаи онҳоро идома медиҳем”.

Зиёд кардани ҷойҳои корӣ барои бонувон ва шумораи занони роҳбар, сайқал додани сатҳи саводнокию маърифати онҳо, устувор сохтани иниститути оиладорӣ, таълиму тарбияи фарзанд ва беҳдошти саломатии модару кӯдак аз ҷониби роҳбарияти давлату Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун самтҳои афзалиятноки сиёсати иҷтимоии давлат муайян гардида, занону бонувони кордону босавод ба тамоми вазифаҳои муҳими давлатӣ ҷалб гардида, имрӯз имконияти фаррох барои пешрафти ҳаёти ин қишри фаъоли ҷомеа муҳайё карда шудааст.

Президенти кишвар дар Паёми имсола ишора ба мулоқоташон бо фаъолон, намояндагони ҷомеа ва ходимони дини кишвар вобаста ба масъалаҳои муҳимми ҳаёти ҷомеа ибрози назар намуда, бори дигар андешаҳои худро оид ба мазмуну моҳият ва зарурату манфиати қабули қонунҳои миллӣ – “Дар бораи танзими ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” ва “Дар бораи масъулият барои таълиму тарбияи кӯдак” муфассал баён намуд.

Дар ин замина Пешвои миллат доир ба нақши занону бонувон дар амалисозии қонунҳои миллӣ чунин баён намуданд: “Бовар дорам, ки бонувону занон ва модарону духтарони азизи мо дар амалисозии талаботу муқаррароти қонунҳои миллӣ, пешгирӣ кардани бегонапарастӣ, аз ҷумла сару либос ва ойинҳои барои мардуми мо бегона, ба камол расонидани наслҳои солим, таҳкими сулҳу субот дар ҷомеа, пешрафти давлат ва ободии Ватан минбаъд низ саҳми арзишманди худро мегузоранд. Зеро онҳо эҳёкунандаву нигоҳдоранда ва тарғибкунандаву посдорандаи беҳтарин суннату анъанаҳои миллӣ ва расму оинҳои асилу бостонии халқамон мебошанд”.

Бузургони ҷаҳон дар васфу ситоиши модар нақши онро дар риштаи назму наср кашида, каломҳои беҳамтову беҳтаринро баён намуданд, вале он калому суханҳои ифшогардида натавонистанд аззмати моддаро, ки якшаба ранҷ барои ба дунё овардани фарзанд кашидааст маънидод намояд ва ҷойгоҳи малакутиашро тасвир созад.

Инсон ҳамеша ниёз ба тарбия дошта, танҳо модар дар тарбияи комили фарзанд қодираст. Зеро аз лаҳзаи ба дунё омодан дар тарбияи тифл камари ҳиммат баста, барои расидан ба камолоти инсониаш талошҳои хастанопазирона менамояд. Инсон танҳо бо дӯои модар месабзад, рушд мекунад, ба камол мерасад ва соҳибэҳтиром мегардад. Танҳо дӯои модар баракати зиндагиро дар хонадони фарзанд ҳувайдо месозад.

Лоиқ Шералӣ, дӯои модарро ҷойгоҳи махсус дар даргоҳи илоҳӣ арзиш дода, маънии хушбахтӣ ва саодату бурдборӣ номидааст:

Сад ҷону дил фидои як муддаои модар,
Фатҳу кушоиш орад, дасти дуои модар.

Бинобар ин моро зарур аст, ки ба қатру манзалати модарон расем, онҳоро гиромӣ дорем, ба хизматҳояшон арҷ гузорем, баҳри болидаруҳияшон талош варзем ва лаззати зиндагиро дарёбем. Зеро биҳишт зери қудуми модарон нуҳуфтааст!

Шоҳзод Раҳимзода - мудири Шуъбаи кор бо ҷавонони Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон дар шаҳри Душанбе, унвонҷӯи Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ