Сабақи талхи таърихи кишварамон ба ҳар кадоми мову шумо ҳушдор медиҳад, ки дигар ҳеҷ гоҳ зиракии сиёсӣ ва ҳушёрии зеҳниро аз даст надиҳем, ватандӯсту ватанпарвар бошем, аз гузаштаи пурғановати ниёгонамон ифтихор кунем ва ба ин роҳ ваҳдати миллӣ, ягонагии кишвар, марзу буми аҷдодиямонро эҳтиёт ва ҳифз намоем.

Эмомалӣ Раҳмон

Вазъи ноороми геополитикӣ, мухолифатҳои динию мазҳабӣ, ки имрӯзҳо дар бархе аз кишварҳо ба назар мерасад, ҳеҷ як сокини ин сайёраро бетараф гузошта наметавонад. Дар чунин як вазъи ҳассос ягона роҳи баромадан аз чунин буҳрони ҷиддии умумибашарӣ, раҳо шудан аз чунин бадбахтӣ ин пазируфтани андешаи ягонаи муттаҳидкунанда аст. Ва ин андешаи муттаҳидкунандаро ном якест: ваҳдати миллӣ!

Дар муқобили чунин таҳдиду хатарҳои замони муосир танҳо ҳамон миллат ва давлате истодагарӣ кардаву побарҷо буда метавонад, ки бо таваҷҷуҳ ба арзишҳои ваҳдатгароёна мунтазам ва бошуурона пайгир бимонад андешаи миллиро, андешаи ягонагиву иттиҳодро, андешаи ваҳдатро.

“Омӯзиши фарҳанги сулҳи тоҷикон аз тарафи ҷаҳониён барои мо мояи иф¬тихор ва худшиносӣ аст. Мафҳумҳои “андешаи миллӣ”, “ғояи миллӣ”, “идеологияи миллӣ” ва “ягонагии миллӣ” чун категорияҳои асосии ваҳдати миллӣ хизмат менамоянд. Андешаи миллӣ меҳвари ваҳдати миллӣ ва ғояи бу¬зурги ифодакунандаи асли моҳияти ҳастии таърихии миллат ва вижагиҳои ҳастии маънавии он мебошад”, - мегӯяд Мирзоҳусайн Бадалипур, устоди ДМТ.

Тавре Пешвои миллат, Президенти маҳбуби кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳар як баромаду суханрониҳояшон пайваста таъкид мекунанд, ватани моро ба ҷуз худи мо каси дигаре обод карда наметавонад. Мо бояд ба дарки ин маъно расида бошем, ки дар дифои Ватану миллат, фарҳанг, худшиносии миллӣ ва тафаккури миллӣ мо танҳо ба неруи худ умед баста метавонему халос. Миллати тоҷик дар зарфи солҳои соҳибистиқлолии кишвар ҳаминро ба хубӣ дарк кардааст, ки бунёдгузори меҳан, тақдирсози миллат, созандаи ҷомеаи навин танҳо худи ӯст, на нафари бегонае аз берун.

КАФИЛИ РУШДУ ПЕШРАФТИ ҶОМЕА

Тавре Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон қайд менамоянд: “Озодӣ ва истиқлолият дар ҳар давру замон неъмати бебаҳо ва волои ҳаётии инсон, нишонаи барҷастаи симо ва шахсияти таърихӣ, кафили пешрафт, рамзи асолату ҳувият ва шарти бақои таърихии миллат ва давлат мебошад”. Сарвари давлат мудом таъкид менамоянд, ки ваҳдату ҳамбастагӣ ҳамчун кафили асосии рушду пешрафти ҷомеа бояд мудом сармашқи кору фаъолияти тамоми сокинон ва ниҳодҳои расмию ғайрирасмии ҷомеа эътироф шуда, дар зеҳни мардум барои ҳамеша ҷой дошта бошад. Чун рушди босуботи ҷомеа танҳо ҳангоми пойдору устувор будани пояҳои ваҳдати миллӣ имконпазир хоҳад буд. Ин аст, ки ваҳдати миллӣ эътирофшуда аст чун бузургарин арзиши миллӣ, бебаҳотарин неъмати худододӣ ва беҳтарин дастоварди замони соҳибистиқлолӣ.

Набояд фаромӯш кард, ки дар роҳи расидан ба ваҳдати миллӣ, ин неъмати бебаҳо, саҳми Президенти кишварамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон беназиру беқиёс аст. Президент дар ин ҷода барои мо шароити бедор шудани андешаи зиндаро додаанд, ки аз он самаранок бояд истифода намуд. Чун танҳо ин нафар аст, ки вазифаи хеле масъулиятно¬ку пурхатар дар замони солҳои аввали соҳибистиқлолии кишвар, яъне пеш бурдани ҷомеаро ба зимма гирифтанд ва хушбахтона, ҷомеа низ аз пайи Президент рафтаву табдил ёфт ба як ҷомеаи мутамаддин.

Инак, ба зиммаи мо бо баҳои ҷон ҳифз намудани арзишҳо ва муқаддасоти миллӣ, аз ҷумла ваҳдати миллист. Мебояд, ки имрӯз барномаи Истиқлоли давлатӣ, ваҳдати миллӣ, худшиносии миллӣ ба таври васеъ тарғибу ташвиқ ва омӯзонда шавад, то мардум онро на ҳамчун ибораҳои сода, балки чун рамзи иттиҳоду ҳамбастагии доимии миллат ва мояи ифтихору сарфарозӣ дарк ва қабул намояд. Амалисозии ин барномаҳо на маблағгузорӣ талаб мекунад, на сарфи неру ва замони хос. Барои ин танҳо ҳисси баланди худшиносӣ лозим асту хизмати содиқона ба халқу Ватан.

РАВШАНГАРИ РОҲИ МИЛЛАТ

Имрӯз дар ҷомеаи мо ғояи фарогиртар аз ваҳдати миллӣ вуҷуд надорад, ки тамоми қишрҳои ҷомеаро ба ҳам оварда, барои расидан ба зиндагии шоиста мусоидат намояд. Ваҳдат чароғест, ки роҳи миллат ва ҷомеаро барои рушду тараққӣ равшан мекунад.

Олимони ҷомеашинос бар онанд, ки бештар аз ҳаштод тамаддуни инсонӣ дар масири таърих аз набуди ваҳдат, дуруст муайян накардани зиндагии мураттаб аз ахлоқи поки инсонӣ рӯ ба нестӣ овардаанд. Миллатҳо ва қавмҳои бешуморе ба иллати нофаҳмиҳо дар бунёди як ҷомеаи адолатпарвар дучори фоҷиаҳо шудаанд, ки ин дар ҳофизаи таърихии халқҳову миллатҳо дар шакли асотиру афсона ва нақлу ривоятҳо боқӣ мондааст.

Давлатҳои мутамаддине низ будаанд, ки аз сабаби ба ҷомеаи онҳо во¬рид шудани омилҳои ҷудоихоҳ, ақоиди бегона ва зиёновар ва дигар омилҳои нифоқангез тобеи дигар сарзаминҳо шуданд, асолати миллии худро аз даст доданд.
Ходими давлатӣ ва файласуф Кароматулло Олимов дар фаҳми воқеии ваҳдати миллӣ чунин суханони ибратомез дорад: “Дар ҳақиқат ҳам, истиқлолияти давлатӣ ва худшиносии миллӣ бе дарки амиқи манфиатҳои умумимиллӣ ва шинохти масъулияти таърихии афроди ҷомеа пойдор нахоҳад монд. Дар айни замон худогоҳӣ ва худшиносии миллӣ ба ваҳдати миллӣ мусоидат менамояд”.

САДДИ БУҲРОНҲОИ МАЪНАВӢ

Ҳамеша дар сафи пеши муҳофизони неъматҳои даврони соҳибистиқлолӣ, аз ҷумла ваҳдати миллӣ, онҳое меистанд, ки манфиатҳои миллиро аз манфиатҳои шахсӣ боло дониставу дар роҳи ҳифзу ҳимояи Ватани маҳбуб ҷони худро дареғ намедоранд. Хушбахтона, дар давлати ҷавони мо ташаккули ваҳдати миллӣ босуръат ҷараён дошта, дар ҷомеаи мо шаъну шараф, нангу номуси ватандорӣ, ҳуқуқ ва вазифаҳои шаҳрванд дар мадди аввал гузошта мешавад.

Ваҳдат на танҳо кафили зиндагии шоиставу пойдории як халқу миллат аст, балки асоси ягонагиву пойдории худи табиат, замину кайҳон низ дар ҳамин ваҳдат ва ягонагист.

Ваҳдат қудрати ба корнамоиҳои нав ҳидоят намудани инсонҳоро дорост. Одамон аз ягонагӣ ва муҳаббат нерую тавони тоза мегиранд. Ба таъкиди мутахассисон ғояи ваҳдати миллӣ шахсро водор месозад, ки ба қадри истиқлолият, озодӣ ва рамзҳои давлатӣ, инчунин арзишҳои волои фарҳангу ахлоқӣ, забони модарӣ, адабиёти оламшумул ва таъриху маданияти куҳани халқи худ бирасад ва барои ба наслҳои оянда гузоштани мероси арзанда талош варзад.

Ваҳдати миллиро метавон як навъ садди буҳронҳои маънавӣ номид. Чун андешаҳои моро такон додаву барои қаҳрамониҳо ҳидоятгар аст. Ин аст, ки Муҳаммад Иқболи Лоҳурӣ кулли ҳаёти инсонро марбут ба ин неъмати бебаҳо медонад. Ӯ мегӯяд:

Баргу сози коинот аз ваҳдат аст,
Андар ин олам ҳаёт аз ваҳдат аст.

МУҚАДДАМТАР АЗ ТАМОМИ АРЗИШҲО

Бояд гуфт, ки ваҳдати миллӣ ҳамчун дастоварди пурарзиш ва неъмати бебаҳо, муқаддамтар аз тамоми арзишҳои дигари мост. Ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон, сарфи назар аз мавқеи иҷтимоӣ ва сиёсӣ, вазифадор аст, ки ваҳдати миллиро ҳамчун муқаддасоти миллӣ, муҳимтарин омилу шароити пешрафти шахсӣ ва рушди босуботи ҷомеа ҳифзу ҳимоят намояд ва дар ободии Ватан саҳми худро гузорад.

Вазъи мураккаби сиёсии ҷаҳон дар назди ҷомеаи тоҷик низ вазифа ва шароитҳои ҷадиди ҳамгироиро пеш гузоштааст. Сарвари кишвари мо мудом таъкид ба он мекунанд, ки “давлатсозиву давлатдорӣ, хусусан дар шароити пурмоҷарову ҳассоси ҷаҳони имрӯза, кори осон нест. Аз ин рӯ, мо бояд кӯшиш кунем, ки фарзандонамонро дар руҳияи худшиносиву ҳуввияти миллӣ ва эҳсоси баланди ватандорӣ тарбия намоем, ки дар оянда номбардори миллати бошарафи тоҷик бошанд”.

Шаҳло ЭШОНОВА, “ҶТ”