Арҷгузорӣ ба Парчами давлатӣ аз ҷониби сокинони кишвар, ба таври шоис-та ва дар ҷойҳои муносиб афрохтани он, аз ҷумла дар кӯчаву хиёбонҳои шаҳру ноҳияҳо, муассисаҳои таълимӣ, иншооту биноҳои маъмуриву хизматрасонӣ, хатти марзи сарҳади давлатӣ, инчунин, дар манзилҳои истиқоматӣ нишонаи ифтихор аз давлату давлатдории навини тоҷикон мебошад.

Эмомалӣ Раҳмон

Дар воқеъ, яке аз рамзҳои давлатдорӣ ва муқаддасоти ҳар як миллат парчам дониста мешавад, ки ифодагари озодӣ, соҳибихтиёрӣ ва ҳувияти миллӣ маҳсуб меёбад. Агар ба таърихи ин муқаддасот назар намоем, аён мегардад, ки он бо номҳои парчам, дирафш, ливо ё байрақ дар сарчашмаҳои гуногуни таърихӣ сабт шудааст, ки ҳамаи ин маънии шинохти давлату миллатро дорост.

Аз саҳифаҳои таърих медонем, ки парчам ва парчамдорӣ ҳанӯз пеш аз мелод дар китоби “Авасто” зикр гардида, баъдан дар “Шоҳнома”-и Абулқосим Фирдавсӣ дар достони “Коваи оҳангар” қисса шудааст. Ва ҳамин аст, ки парчам дар таъриху тамаддуни миллати куҳанбунёди тоҷик мақоми арзандаро доро буда, як ҷузъи муҳими таъриху фарҳанги миллати тамаддунсози тоҷик ба шумор меравад.

Муқаддас будани парчам дар он зоҳир мешавад, ки инсоният онро ҳамчун ливои озодӣ барои амалӣ намудани мақсаду ормонҳои худ дар ҳар давру замон барои мубориза баҳри ҳаёти осоишта, баробарию баробарҳуқуқӣ ва таъмини адолат баланд мебардошт.

Боиси ифтихор аст, ки аҷдодони мо аз ибтидои тамаддуни инсонӣ соҳиби рамз ва нишони миллӣ буданд ва барои доимо парафшон будани он тамоми талошашонро ба харҷ медоданд.

Ин анъанаи неки ниёгон имрӯз низ идома дорад. Ҷумҳурии Тоҷикистон пас аз соҳибистиқлолӣ рамзҳои давлатии худро қабул намуд, ки дар қатори онҳо парчам ҳамчун муаррифгари давлату миллат дар арсаи байналмилалӣ ҷойгоҳи хосса дорад.
Имрӯз парчами Ҷумҳурии Тоҷикистон дар бонуфузтарин созмонҳои байналмилалӣ дар қатори парчамҳои кишварҳои дигари сайёра парафшон буда, рамзи соҳибихтиёриву соҳибдавлатӣ ва ифтихори миллӣ мебошад.

Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои арҷ гузоштан ба ин муқаддасоти давлатӣ яке аз рӯзҳоро, аниқтараш 24-уми ноябрро ҳамчун Рӯзи парчами давлатӣ, ки рамзи соҳибихтиёрӣ, ваҳдату ягонагӣ ва сарфарозии миллати куҳанбунёдамон мебошад, эълон намудааст ва ҳамасола ба ифтихори ин сана дар қаламрави ҷумҳурӣ чорабиниҳои гуногуни фарҳангию сиёсӣ доир мегарданд.

Дар баробари ин, қомат афрохтани Парчами давлатӣ дар баландии 165 метр дар пойтахти кишвар шаҳри Душанбе арҷгузории дигари Роҳбарияти Олии кишвар ба ин муқаддасоти миллӣ дониста мешавад.

Аз ин рӯ, мо бояд ба ин муаррифгари давлату миллат дар арсаи ҷаҳонӣ арҷ гузорему дар таҳкимаш саҳмгузор бошем. Зеро ба таъкиди Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон: “Парчами давлатӣ дар қатори Нишон ва Суруди миллӣ аз ҷумлаи муқаддасоти миллати соҳибихтиёр ва давлати соҳибистиқлол ба ҳисоб меравад. Бояд гуфт, ки Парчам аз байни се рукни муқаддаси миллӣ дар ҳаёти сиёсиву иҷтимоии халқи тоҷик мақому манзалати хосса дорад”.

Миралӣ ҶАББОРЗОДА, сардори
шуъбаи назорати иҷрои қонунгузории
замини прокуратураи шаҳри Душанбе