Ҷумҳурии Тоҷикистон аз замони соҳибистиқлолӣ зери роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба марҳилаи нави рушд ворид шуда, тайи 33 соли Истиқлол ба дастовардҳои назаррас ноил гардида истодааст.

Пешвои миллат аз ибтидои роҳбарии хеш баробари дигар қишрҳои ҷомеа ба қишри ниёзманди ҷомеа - ятимону бепарасторон ва ниёзмандону ҳоҷатхоҳон дасти кумак дароз карда, барояшон шароитҳои заруриро фароҳам меоранд.

Агар мо ба ҳар сафари кории Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба минтақаҳои гуногуни мамлакат назар намоем, аёнамон мегардад, ки Роҳбари давлат дар ҳар яки он пеш аз ҳама бо ятимон мулоқот менамоянду барояшон хони идона ташкил мекунанд ва сару либос ва мукофотпулиҳо тақдим месозанд. Ин худ аз ятимпарвару раиятпарвар будани Сарвари ҷумҳурӣ дарак медиҳад.

Аҷиби ҳар як мулоқоти Пешвои миллат бо фаъолони дилхоҳ шаҳру ноҳияҳои кишвар дар он аст, ки ҳар ҷавоне вақте дар назди Сарвари давлат баромад менамоянд, ҳатман барои идомаи таҳсилашон аз Роҳбари ғамхори миллат суханҳои беҳтарин мешунаванду ба муассисаи олии мехостаашон дохил мешаванд.

То имрӯз дар партави сиёсати раиятпарваронаи Роҳбари тоҷикони ҷаҳон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳазорҳо нафар шаҳрвандони кишвар мушкилашон ҳал шудаву ба орзуҳои хеш расидаанд. Инро мо ҳама медонему шоҳид ҳастем.
Маҳз ҳамин гуна шафқату меҳрубонӣ, ғамхорию кумакрасонӣ, сила кардани сари ятимон, бароварда сохтани ҳоҷоти нафарони эҳтиёҷманд аз ҷониби Роҳбари давлат Пешвои миллатро миёни мардум маҳбубу азизи ҳар як хонадон намудааст.
Вақте сари ятимеро сила мекунанду мегӯянд, ки “Шумо танҳо нестед! Президенти кишвар ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамеша дар бари шумост!”. Вақте бемореро барои табобаташ мусоидат менамоянду мегӯянд, ки “Шумо ҳамеша зери таваҷҷуҳи Роҳбари давлат қарор доред”. Ва вақте ҷавони ташнаи илму донишро барои идомаи таҳсилаш дар муассисаи олӣ дастгирӣ менамоянд, пас ҳамин аст Президенти мардумӣ будану азизи ҳар хонадон.

Пешвои миллат шахсияти таърихие мебошанд, ки ҳамеша ва дар ҳама ҳолат дар бари мардуманду барои фароҳам овардани шароити зиндагии арзандаву шоиста дар талошанд. Пешвои миллат фарзона фарзанде мебошанд, ки аз тамоми минбарҳои баланди ҷаҳонӣ дар бораи қадимию тамаддунофар будани миллати тоҷик садо баланд мекунанду Тоҷикистонро муаррифӣ месозанд.

Агар ки имрӯз ҳаёти зебову пур аз рангорангӣ дорем. Агар ки имрӯз дар фазои софу беолоиши Ватан кабутари сулҳу ваҳдат дар парвоз аст. Агар ки имрӯз мо бо қалби орому хотири ҷамъ пайи кору фаъолияти хешем. Агар ки имрӯз дар ҳар хонадон хандаи кӯдакон танинандоз аст. Агар ки имрӯз тамоми шароит барои бароварда сохтани орзуҳоямон муҳайёст. Агар ки имрӯз зиндагии хубу моломоли орзуҳои ширин дорему аз он қаноатмандем. Пас, ҳамаи ин натиҷаи заҳматҳои хастанопазири Пешвои миллат мебошанд.

Мо Пешвои миллати худро дӯст медорем ва ифтихор дорем, ки чунин Президенти ғамхору раиятпарвар дорем.

Фирӯз АБДУРАҲМОНОВ,
сокини шаҳри Душанбе