АЗ ИН ПАС

Ёдам нест чанд солам буд. Вале аз куҳантарин хотиротам ҳамин дар зеҳнам монда, ки ҳар гоҳе перомунаш нафаре калимоте мегуфт, ғайриихтиёр аз ҷой баланд мешудаму тарк мекардам он макону маконбудагонро...

Бо вуҷуди доштани дунёи кӯчаки он даврон ҳаводиси атрофро ҳамеша таҳқиқ мекардам ва ҳеҷ ба хулосаи ниҳоӣ омада наметавонистам. Шояд иллаташ ин буда ки ба таври мудовим мусбат меандешидам ва хостори он будам, то ҳаркиро медонаму мешиносам, чунин бошанд.

Ман ки он замон побанди эҳсос шудану ба хости хеш расидани муҳаббатдоштаҳоро ҳамеша рӯйи пардаи филму ҳарфҳои олудаи ҳисси китобҳои лирикӣ медидаму мехондам, ҳеҷ дар тасаввурам намеғунҷид, баръакси ҳол шудани умедҳоро. Ва мехос-там дар олами воқеӣ низ ҳар чизи хоставу ҳар эҳсоси дошта чун сужаи синамову матлаби эҷодшуда, самари мусбат дош-та бошанд.

Рӯзе ки ҳисси дилбастагӣ меҳмонам шуду маро ҳамсафар, дунёям қашангтар шуду дӯстдоштанитар. Он рӯз ёдам ҳаст, ки рӯзи сарди дай буд. Вале замирам, вуҷудам, так-таки рагҳоям, нигоҳам, табассумам, ҳарфҳою утоқам аз файзи эҳсос аз будаш зиёд гарм буду ногуфтанӣ.

Замоне ки муҳаббати дош-таамро нисбаташ иқрор шудам, гӯё қалбам берун аз ҷисмам буду бо таппиши барзиёдаш даҳҳо маротиба эътирофи эҳсос мекард. Ҷуз сукут ҳарферо нашунидану баргаштан ба сони оне буд, ки гӯё кулли бори гарони дунёро рӯйи шонаҳоям гузошта бошанд.

Ва рӯзе ин сукут шикасту посухи мусбат шунида шуд. Он рӯз рангинтарину мондагортарин рӯзи рӯзгорам буд. Зеро хеле зебост дар дунёи ишқ будану гирифтани нафас аз он.

Чи қадр дилпазир аст, вақте субҳу шом бо ёдашӣ. Чи қадр дилпазир аст, вақте бо пеши назар овардани симояш сар ба болин мениҳию бомдод бо тасаввури сураташ аз бистар баланд мешавӣ. Чи қадр дилпазир аст, вақте дар танҳоӣ исмашро садо мезанию медонӣ, ки он низ номи туро садо мезанад. Чи қадр дилпазир аст, вақте қадам мезанию нафасҳои моломоли эҳсосатро меҳисобӣ. Чи қадр дилпазир аст, вақте қалбат барои нафаре метападу медонӣ ки замири нафаре низ барои ту дар таппиш аст. Чи қадр дилпазир аст, вақте тамоми дороият танҳо ӯст. Чи қадр дилпазир аст, вақте канораш эҳсоси хушбахтӣ дорию хушнудӣ. Чи қадр дилпазир аст, вақте дунёят, ҳастият, буду набудат ва кулли ҳолу ҳавои дош-таат бо ӯ ҳаммаъност. Бале, хеле дилпазир аст.

Ҳама чиз дилпазиру зебо буд, то он замоне ки бидуни иллати мушаххасе рафт. Дигар барнагашт. Ва ман мондаму дун-ёи бидуни ӯву орзуҳои ширини бесамар.

Бале, рафт ва дигар боз нагашт...

...Танҳоӣ. Нафасҳои бидуни орзу. Ҳаёти берангу бӯ шуд рафиқам. Танҳоӣ гарчи унвони сахттарин дарди дунёро дорост, вале бисёр чизҳоро бароям омӯхт. Бароям омӯхт, оне ки лоиқи ту нест, рӯзе худ хоҳад рафт. Оне ки арзиши дӯстдориро намедонад, рӯзе худ хоҳад рафт. Хоҳад рафт, вале пушаймонӣ то охири умр дасташро раҳо нахоҳад кард.

Ҳоло дар ҳамон макону бо он маконбудагонам, ки ёдам нест чанд солам буду он замон аз танҳоӣ мегуфтанду ман онҷоро тарк мекардам. Вале ҳоло на. Он ҷояму онро тарк намекунам.

Чун танҳоӣ ба ман бисёр чизҳои хуб омӯзонд. Бароям омӯзонд, ки бештар аз ҳар каси дигар худро дӯст дорам. Шефтаи ҳар лаҳзаи умри хеш бошам. Ба худ эҳтиром гузорам. Чун аз ҳар каси дигар наздиктару ҳамдардтар ба худам танҳо худамам. Танҳо худам ҳастам, ки тамоми ҳарфҳоямро худам гӯш мениҳаму худро тарк намесозам.

Аз ин пас, ман дилбастаи ҳаёти худамаму ошиқи танҳоӣ. Ошиқи танҳоӣ...


МУЪҶИЗАИ МУҲАББАТ

Поизу борон. Ҷодаҳои сарди тиҳӣ аз одамону шаҳре ба ин бузургӣ бе ту.

Қадам мениҳам рӯйи так-таки баргҳои зарду зери пошуда, ки замоне муҷиби ҳусни атроф буданду бо дидани дидагони шигифтзадаи инсонҳо меболиданду рӯи дастони шохаҳо мерақсиданд. Вале ғофил аз он ки рӯзе аз он оғӯши гарм ронда мешаванду тан ба қисмат медиҳанд.

Ин бахши нафасҳояшон хеле-хеле шабеҳ буд ба орзуҳои ширини замирам. Чун онҳо низ замоне бо дидани чашмони пуршарару саршори муҳаббати ту рӯйи долони қафаси қалбам меболиданду мерақсиданд.

Аммо аз куҷо ҳам медонис-танд, ки рӯзе нигоҳи сарду бархӯрди бидуни дарку рафтани орӣ аз иллатат муҷиби ҳамтақдир шуданашон бо баргҳо мегардад.

Ёдат ҳаст замоне ки канори ҳам будему ғарқи эҳсоси ҳам ба гӯши як-яки гулҳои хиёбони дӯстдоштаи гулпӯшат қиссаи ошноиямонро ҳикоят мекардӣ?

Ёдат ҳаст замоне ки ҷуфтамонро ду нимаи ба ҳам пайвастнамудаи муҳаббат унвон мекардию пеш аз пуф намудани сузаноташи ширинии зодрӯзият бо бастани дидагони қаҳвагунат орзуи то охар ҳамқисмат буданамонро месохтӣ?

Ёдат ҳаст замоне ки хоби ширини дидаи ба висоли ҳам расиданамонро лаби ҷӯй қисса мекардию бадал шудани онро дар бедорӣ таманно менамудӣ?

Ёдат ҳаст замоне ки бароят аввалин бор гули дӯстдоштаатро чун ҳадяи дидор овардам, баъди бӯйидан бо табассум қавл додӣ, ки то охар гули рӯзгори ман боқӣ хоҳӣ монд?

Ёдат ҳаст замоне ки рӯйи ҷодаҳои барфпӯш қадам мезадему ин писанди ҷуфтамон буд, мегуфтӣ, ки то интиҳо гармии рӯзгору қалбам боқӣ мемонӣ?

Ёдат ҳаст замоне ки румони лирикиеро хеле бошавқ мехондиву ман танҳо аз шунидани ҳар ҳарфи забонат шефтатар мешудам, ваъда додем, китоби умрамонро ҳамроҳ менависему унвонаш мениҳем “муъҷизаи муҳаббат”?

Ва ёдат ҳаст замоне дар имрӯз, ки рӯзи меҳрубонист дар дунё то вопасин нафас меҳрубону мушфиқи ҳам буданро қарор додему исмамонро рӯи гӯшии ҳам навишта кардем – нимаи ман?

Туро намедонам, вале ин ҳама ёди ман буд, ҳаст ва то охар хоҳад монд.

Аммо ту ба он ҳама қавлу қарору ваъдаат рӯи по наистодӣ. Ва рафтӣ.

Ва ин лаҳзаҳо, ки дақиқаҳои охири рӯзи меҳрубонист, дар ин тикаи шаб дар хиёбони дӯстдоштаи гулпӯшат, ки ҳоло ҳамагӣ мисли ҳавасҳои замирам хазонанд, қадам мениҳаму борони бидуни ист резанда гӯё барои қисмати ману гаронии дарди фироқам мегиряд.

Бале борон намеборад, мегиряд.

Номеҳрубони ман. Бале борон мегиряд. Барои ҳаёти сахти ману сангдилии ту...


ҲАР ГОҲЕ

Ҳар гоҳе қалбамро абри андуҳу ноумедӣ оғӯш мегираду чашмонам беихтиёр боронӣ мешаванду меборанд, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо касе ки боиси боридани дидагонам шуд, ин туӣ.

Ҳар гоҳе шаб мешаваду тирагӣ рӯйи замини беохир доман паҳн месозаду танҳо сукут ҳукмфармо мешавад, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо касе ки боис шуд, то рӯзам тирагун шавад, ин туӣ.

Ҳар гоҳе фасли дай фаро мерасаду сардӣ так-таки кошонаҳоро ҳамранги хеш месозад, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо касе ки рӯзгори гарму ширинамро ба пайкари беҷону яхзада бадал сохт, ин туӣ.

Ҳар гоҳе рӯ ба оина ист менамояму дақиқаҳои бидуни шумор чеҳраи хастаи бидуни интизории рӯзи хубро мебинам, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо нафаре ки дар бадали нигоҳҳои саршори меҳру ихлосам бетафовутӣ ҳадя кард, ин туӣ.

Ҳар гоҳе сар ба гӯшиам мезанаму намоҳангҳои олудаи эҳсосу дардро яке пайи дигаре мешунавам, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо нафаре ки маро пойбанди эҳсоси пурдард намуду худ ба якборагӣ рафт, ин туӣ.

Ҳар гоҳе дар таронае, китобе, паёме, гуфтугӯе ва маҳофиле ҳамисматро мебинаму мешунавам, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо нафаре ки исмаш рӯ қалбам бинвиштаму вале дар подошаш исмам аз рӯзгораш барои ҳамеша хат зада шуд, ин туӣ.

Ҳар гоҳе парандаи танҳоеро, ғунчаи нашукуфтаеро ва нигоҳи бидуни орзуеро мебинам, туро ёд меорам. Медонӣ чаро? Чун то ин замон танҳо нафаре ки танҳоию вуҷуди орӣ аз орзуро бароям боқӣ гузошт, ин туӣ.

Бале, ин туӣ. Танҳо ту.

Вале имрӯз ба худам қавл додам, ки иваз шавам ва дигар туро ёд наорам. Бале, туро ёд наорам.

Ва медонӣ муваффақ ҳам шудам.

Шояд донистан хоҳӣ ки ба чӣ?

Ба ин ки дигар бо рӯ ба рӯ шудан бо ҳар ҳолате ёдат наорам.

Балки дар ҳар нафас туро ёд орам.

Беҳрӯз Қаюмӣ, “ҶТ