ҶОМЕА
Ҷумъа 26 Июн 2026 02:48
Пас аз соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистон ва имзои “Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ” дар кишвар офтоби саодат бештар нурпошӣ намуд. Дар ин замина Тоҷикистон ҳамчун кишвари соҳибистиқлолу соҳибихтиёр ба марҳилаи нави рушд қадамҳои устувор гузошта, мардум бо дили пур аз умед ба фардои дурахшон дар таҳкими Ваҳдати миллӣ ва пойдории сулҳу субот саҳм гузоштанд.
Таърих гувоҳ аст, ки барои расидан ба ин рӯзҳои неку босаодат фарзанди фарзонаи миллат - Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон талошҳои хастанопазир ва хизматҳои мондагору таърихӣ намуданд. Ваҳдати миллӣ маҳз натиҷаи сиёсати дурнигарона, ояндабинона ва ҳадафмандонаи Пешвои миллат буда, ҳамаи дастовардҳои мо самараи Ваҳдати миллӣ ва Истиқлоли комилу соҳибихтиёрии мост.
Ба андешаи коршиносон, Ваҳдати миллӣ имкон фароҳам сохт, ки кишвари дар вартаи фалокат ва нобудшавӣ қарордошта, ба як мамлакати воҳид табдил ёбад, мардум даст ба дасти ҳам дода, барои татбиқи нақшаҳои созанда, ҳадафҳои стратегии мамлакат саҳми арзанда гузоранд. Замоне, ки бадхоҳони миллат нақшаи аз байн бурдани Тоҷикистонро дар сар доштанд, Ваҳдати миллӣ нӯшдоруе шуд барои дардҳои миллати азиятдидаву ҷафокашида. Ба таъбири дигар, Ваҳдати миллӣ чароғе шуд барои роҳи фардо, парчаме шуд барои муттаҳидиву ҳамдилии мардум ва сароғози бунёдкориву созандагӣ ва ба кишвари биҳиштосо табдил додани Тоҷикистони соҳибистиқлол гардид.
Ҷавонони саодатманди диёр имрӯз шукронаи соҳибистиқлолӣ намуда, дар таҳкими ваҳдату ҳамдилӣ, амалишавии ҳадаф-ҳои созанда ва пешрафту шукуфоии бештари кишвари худ саҳми арзанда мегузоранд. Ин қишри ояндасози ҷомеа бо омӯзиши амиқи таърихи худ талош бар он доранд, ки Ваҳдати миллӣ ҳамеша ҷовидон бошад, шохаҳои пурбори он бештар самар диҳад ва Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳон бештару беҳтар муаррифӣ карда шавад.
Шӯҳрат Саидзода, сиёсатшиноси ҷавон бар он бовар аст, ки Ваҳдати миллӣ дар саҳифаи таърихи соҳибистиқлолии кишвар яке аз марҳилаҳои бисёр ҳам муҳим ва сарнавиштсози миллати тоҷик ва мардуми Тоҷикистони соҳибистиқлол ба ҳисоб меравад. Ба назари ӯ, маҳз Ваҳдати миллӣ имкон фароҳам овард, ки дар Тоҷикистон сулҳу субот, амнияти миллӣ пойдор гардад.
- Ҷавонон маҳз дар ҳамин шароити ваҳдату ягонагӣ тавонистанд барои амалӣ намудани мақсадҳои худ, барои сарҷамъ гардидани ҷавонони Тоҷикистон аз ҳар минтақа, гӯшаву канори Тоҷикистон тадбирҳои муассиру судмандро амалӣ намоянд. Умуман, Ваҳдати миллӣ барои ҷавонони Тоҷикистон имкониятҳои фаровоне ба вуҷуд овард, ки ҳамаи онҳо дар самти илму таълим, омӯзиш, дар самти аз худ кардани касбу ҳунарҳои муҳим машғул шаванд. Воқеан, имрӯз ҷавонони кишвар ба шарофати Ваҳдати миллӣ на танҳо дар дохил, балки берун аз Тоҷикистон низ илм меомӯзанд, касбҳои зарурии замонавӣ аз худ мекунанд ва Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ ба таври шоиста муаррифӣ карда истодаанд. Ҳамаи ин ба шарофати Ваҳдати миллӣ мебошад, - гуфт Шӯҳрат Саидзода.
Ба назари ин ҳамсуҳбати мо хизмати мондагори Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар саргаҳи ҳамин муваффақияти ҷавонон қарор дорад ва маҳз талошҳои Роҳбари давлат буд, ки дар Тоҷикистон сулҳ шуд, ваҳдат ба миён омад ва имрӯз ҷавонон бо шукргузорӣ аз замони соҳибистиқлолӣ кору фаъолият мекунанд.
- Имрӯз ҷавонон дар таҳкими ваҳдати миллӣ нақши назаррас доранд. Онҳо маҳз бо кору фаъолият, бо меҳнатҳои пайвастаи худ, бо саҳмгузорӣ дар самти корҳои созандагию ободкорӣ барои таҳкими ваҳдат нақш гузошта истодаанд. Албатта, ҷавононе, ки воқеан ватандӯсту худшинос ҳастанд, онҳо ҳамеша барои ягонагию ваҳдату сарҷамъии миллат, сарҷамъии қишрҳои гуногуни ҷомеа талош меварзанд ва чунин ҷавонон ифтихори ҳар як кишваранд, - илова намуд Ш. Саидзода.
Дар кишваре, ки парчами истиқлолаш парафшону кабутари ваҳдаташ ҳамеша дар парвоз аст, зиндагӣ дар ин кишвари биҳиштосо саодату боиси ифтихор аст. Имрӯз хурду бузург бо шукргузорӣ аз ин неъматҳои беназир дар ободии як гӯшаи диёри худ саҳми арзанда мегузорад.
Ҳомидҷон Умаров, омӯзгори ҷавон мегӯяд, мо - ҷавонон хушбахтем, ки дар диёри тинҷу обод ва рӯ ба рушд кору зиндагӣ мекунем. Ба андешаи ӯ, баъди ба имзо расидани “Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ” бо талошҳои пайвастаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳама соҳаҳои хоҷагии халқ созандагию ободкорӣ ба чашм расиданд. Аз он замон то ба имрӯз аз кӯдакистон сар карда, то мактабҳои миёнаву донишгоҳҳои олӣ фаъолияти худро боз ҳам беҳтару хубтар ба роҳ монда, омӯзгорону устодони ботаҷриба наврасону ҷавонони боистеъдоду донишварро тарбия намуда истодаанд.
- Ваҳдати миллӣ барои миллати мо дари имкониятҳои нав-ро боз намуд, имкони давлати худро дубора сохтан, амалӣ намудани орзуву омоли гузаштагони худро фароҳам овард. Мо-ҷавонон, ки аз гузашта бохабар ҳастем, хуб медонем, ки Ваҳдати милллӣ ба осонӣ ба даст наомадааст. Талошҳои фарзанди фарзонаи миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар роҳи расидан ба Ваҳдати миллӣ хеле назаррас аст. Моро зарур аст, ки ба қадри ин неъмати бебаҳо расем, кӯшиш ба харҷ диҳем, ки дар таҳкими ваҳдати сартосарӣ саҳми арзанда гузорем.
Маҳз ваҳдат буд, ки имрӯз ҷавонони мо дар озмунҳои ҷумҳуриявии “Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст”, “Илм - фурӯғи маърифат”, “Шоҳномахонӣ”, “Тоҷикистон - Ватани азизи ман” ширкат меварзанд. Ба донишгоҳҳои олии кишварамон тариқи Маркази миллии тестӣ дохил шуда, соҳиби касбу ихтисоси замонавӣ мешаванд. Ҳазорҳо ҷавон дар мактабҳои олии давлатҳои гуногуни ҷаҳон аз ҳисоби Стипендияи президентии “Дурахшандагон” мехонанд ва фарҳангу маданияти сарзамини тамаддунофари моро муаррифӣ мекунанд. Баъди итмоми таҳсил ба Тоҷикистон омада, кор мекунанд ва саҳми хешро барои рушди меҳан мегузоранд. Варзишгарону олимон, табибону адибон, омӯзгорону синамогарони ҷавони мо дар мусобиқаву озмунҳою нишастҳои байналмилалӣ иштирок мекунанд ва ин боиси ифтихор аст, - иброз дошт Ҳомидҷон Умаров.
Ба назари Меҳронаи Акрам, адиби ҷавон Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон пеш аз ҳама гаронбаҳотарин неъмат – сулҳу субот ва фазои оромро ҳадя кард. Ваҳдат ин ҳамон заминаи мустаҳкамест, ки имрӯз мо метавонем дар он озодона таҳсилу интихоби касбу ҷойи кор кунем ва барои ояндаи дурахшони худ нақшаҳо кашем.
- Нақши ҷавонон дар пойдории Ваҳдати миллӣ бениҳоят назаррас ва ҳалкунанда аст. Мо, ҷавонон меросбарони ин неъмати бузург ҳастем ва ояндаи ваҳдат дар дасти мост. Мо бояд бо ақлу заковати худ, бо руҳияи созандагӣ ва ташаббускорӣ, бо таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ, ваҳдатро таҳким бахшем. Ҷавонон бояд аз ҳар гуна ифротгароӣ, тафриқаандозӣ ва бегонапарастӣ дурӣ ҷӯянд ва баръакс, ба ҳамдигарфаҳмӣ ва якдигарро дастгирӣ кардан, таваҷҷуҳ зоҳир кунанд. Мо қувваи пешбарандаи ҷомеаем ва метавонем бо донишу малакаи худ, бо иштироки фаъол дар ҳама соҳаҳои ҳаёт, миёни наслҳо пули мустаҳкам созем ва ваҳдатро ба сатҳи сифатан нав барорем, - мегӯяд Меҳронаи Акрам.
Ба таъкиди Меҳрона, барои побарҷо мондани Ваҳдати миллӣ чанд нуқтаи калидӣ мавҷуд аст, ки бояд ба онҳо таваҷҷуҳи доимӣ зоҳир кард. Вай бар ин бовар аст, ки ба такмили тарбияи ватанпарастӣ ва ҳисси худшиносии миллӣ аз хурдӣ дар оила, мактаб ва ҷомеа таваҷҷуҳи бештар бояд равона шавад.
Ӯ чунин мешуморад, ки ташкилу баргузории озмунҳои ҷумҳуриявӣ ба ҳар як хонадон, ба таҳкими руҳияи миллӣ ва маърифати ҷавонон мусоидат намуда истодааст.
- Банда, ҳамчун як ҷавони даврони пурфайзу бобаракат, ҳар субҳ бо шукргузорӣ аз соҳибистиқлолию ваҳдатороӣ бедор мешавам. Сулҳу ваҳдате, ки имрӯз дар сарзамини мо ҳукмфармост, на танҳо як калима, балки як ҳаёти воқеан муҳим аст. Ин ҳамон оромишест, ки ба мо имкон медиҳад, ки бе тарс аз фардо орзу кунем, таҳсил намоем ва барои ояндаи дурахшони худ нақшаҳо кашем. Озодӣ барои мо ин аст, ки метавонем фикри худро баён кунем, дар рушди Ватан саҳм гузорем ва ҳар қадамро бо ифтихор аз миллату давлат бардавом гузорем.
Ин ҳама дастовардҳо аз файзи Ваҳдати миллӣ ва заҳматҳои бедареғи Пешвои миллат аст. Мо, ҷавонон худро хушбахт мешуморем, ки дар чунин замонаи созандагӣ ба воя расидем. Вазифаи мост, ки ин ганҷи бебаҳоро ҳифз кунем, онро ба наслҳои оянда бирасонем ва бо донишу ҳунари худ Тоҷикистони азизамонро боз ҳам ободтару пешрафтатар гардонем, - чунин хулоса намуд андешаҳои худро Меҳронаи Акрам.
Шӯҳрат Саидзода, сиёсатшиноси ҷавон бар он бовар аст, ки барои ояндаву пешрафти Тоҷикистон ҳифзу пойдории Ваҳдати миллӣ бисёр муҳим аст. Барои он ки бе ваҳдат, бе ягонагӣ, бе сарҷамъии миллат мо ба он ҳадафҳои стратегӣ, ки ҳоло чор ҳадафи стратегӣ аз тарафи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳия гардидааст, расиданамон муҳол аст.
- Барои ваҳдати худамонро ҳис кардан, бояд ҳамеша такя кунем ба сиёсати созандаи Роҳбари давлат. Чунки ҳадафу мақсади Пешвои миллат ин пешрафти Тоҷикистон аст, ин баланд бардоштани обрӯву нуфузи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ аст. Мо-ҷавононро зарур аст, ки зери сиёсати Роҳбари давлат сарҷамъ бошем. Нагузорем, ки душманону хоинону бегонагон фарҳангу арзишҳову ақидаҳои бегонаи худашонро ин ҷо паҳн кунанд ва барои ин монеъ шавем, муқовимат нишон диҳем ва дар навбати худ ҷавононе бошем, ки Тоҷикистонро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем, - иброз дошт дар охир Шӯҳрат Саидзода.
Хулоса, Ваҳдати миллӣ кафолати зиндагии орому осудаи ҳар як ватандору ватанхоҳ аст. Пас, ҳифзу гиромӣ доштани он вазифаи пуршараф ва муқаддаси ҳар яки мост.
Субҳиддин ҚОДИРОВ, “ҶТ”
Таърих гувоҳ аст, ки барои расидан ба ин рӯзҳои неку босаодат фарзанди фарзонаи миллат - Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон талошҳои хастанопазир ва хизматҳои мондагору таърихӣ намуданд. Ваҳдати миллӣ маҳз натиҷаи сиёсати дурнигарона, ояндабинона ва ҳадафмандонаи Пешвои миллат буда, ҳамаи дастовардҳои мо самараи Ваҳдати миллӣ ва Истиқлоли комилу соҳибихтиёрии мост.
Ба андешаи коршиносон, Ваҳдати миллӣ имкон фароҳам сохт, ки кишвари дар вартаи фалокат ва нобудшавӣ қарордошта, ба як мамлакати воҳид табдил ёбад, мардум даст ба дасти ҳам дода, барои татбиқи нақшаҳои созанда, ҳадафҳои стратегии мамлакат саҳми арзанда гузоранд. Замоне, ки бадхоҳони миллат нақшаи аз байн бурдани Тоҷикистонро дар сар доштанд, Ваҳдати миллӣ нӯшдоруе шуд барои дардҳои миллати азиятдидаву ҷафокашида. Ба таъбири дигар, Ваҳдати миллӣ чароғе шуд барои роҳи фардо, парчаме шуд барои муттаҳидиву ҳамдилии мардум ва сароғози бунёдкориву созандагӣ ва ба кишвари биҳиштосо табдил додани Тоҷикистони соҳибистиқлол гардид.
Ҷавонони саодатманди диёр имрӯз шукронаи соҳибистиқлолӣ намуда, дар таҳкими ваҳдату ҳамдилӣ, амалишавии ҳадаф-ҳои созанда ва пешрафту шукуфоии бештари кишвари худ саҳми арзанда мегузоранд. Ин қишри ояндасози ҷомеа бо омӯзиши амиқи таърихи худ талош бар он доранд, ки Ваҳдати миллӣ ҳамеша ҷовидон бошад, шохаҳои пурбори он бештар самар диҳад ва Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳон бештару беҳтар муаррифӣ карда шавад.
Шӯҳрат Саидзода, сиёсатшиноси ҷавон бар он бовар аст, ки Ваҳдати миллӣ дар саҳифаи таърихи соҳибистиқлолии кишвар яке аз марҳилаҳои бисёр ҳам муҳим ва сарнавиштсози миллати тоҷик ва мардуми Тоҷикистони соҳибистиқлол ба ҳисоб меравад. Ба назари ӯ, маҳз Ваҳдати миллӣ имкон фароҳам овард, ки дар Тоҷикистон сулҳу субот, амнияти миллӣ пойдор гардад.
- Ҷавонон маҳз дар ҳамин шароити ваҳдату ягонагӣ тавонистанд барои амалӣ намудани мақсадҳои худ, барои сарҷамъ гардидани ҷавонони Тоҷикистон аз ҳар минтақа, гӯшаву канори Тоҷикистон тадбирҳои муассиру судмандро амалӣ намоянд. Умуман, Ваҳдати миллӣ барои ҷавонони Тоҷикистон имкониятҳои фаровоне ба вуҷуд овард, ки ҳамаи онҳо дар самти илму таълим, омӯзиш, дар самти аз худ кардани касбу ҳунарҳои муҳим машғул шаванд. Воқеан, имрӯз ҷавонони кишвар ба шарофати Ваҳдати миллӣ на танҳо дар дохил, балки берун аз Тоҷикистон низ илм меомӯзанд, касбҳои зарурии замонавӣ аз худ мекунанд ва Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ ба таври шоиста муаррифӣ карда истодаанд. Ҳамаи ин ба шарофати Ваҳдати миллӣ мебошад, - гуфт Шӯҳрат Саидзода.
Ба назари ин ҳамсуҳбати мо хизмати мондагори Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар саргаҳи ҳамин муваффақияти ҷавонон қарор дорад ва маҳз талошҳои Роҳбари давлат буд, ки дар Тоҷикистон сулҳ шуд, ваҳдат ба миён омад ва имрӯз ҷавонон бо шукргузорӣ аз замони соҳибистиқлолӣ кору фаъолият мекунанд.
- Имрӯз ҷавонон дар таҳкими ваҳдати миллӣ нақши назаррас доранд. Онҳо маҳз бо кору фаъолият, бо меҳнатҳои пайвастаи худ, бо саҳмгузорӣ дар самти корҳои созандагию ободкорӣ барои таҳкими ваҳдат нақш гузошта истодаанд. Албатта, ҷавононе, ки воқеан ватандӯсту худшинос ҳастанд, онҳо ҳамеша барои ягонагию ваҳдату сарҷамъии миллат, сарҷамъии қишрҳои гуногуни ҷомеа талош меварзанд ва чунин ҷавонон ифтихори ҳар як кишваранд, - илова намуд Ш. Саидзода.
Дар кишваре, ки парчами истиқлолаш парафшону кабутари ваҳдаташ ҳамеша дар парвоз аст, зиндагӣ дар ин кишвари биҳиштосо саодату боиси ифтихор аст. Имрӯз хурду бузург бо шукргузорӣ аз ин неъматҳои беназир дар ободии як гӯшаи диёри худ саҳми арзанда мегузорад.
Ҳомидҷон Умаров, омӯзгори ҷавон мегӯяд, мо - ҷавонон хушбахтем, ки дар диёри тинҷу обод ва рӯ ба рушд кору зиндагӣ мекунем. Ба андешаи ӯ, баъди ба имзо расидани “Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ” бо талошҳои пайвастаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳама соҳаҳои хоҷагии халқ созандагию ободкорӣ ба чашм расиданд. Аз он замон то ба имрӯз аз кӯдакистон сар карда, то мактабҳои миёнаву донишгоҳҳои олӣ фаъолияти худро боз ҳам беҳтару хубтар ба роҳ монда, омӯзгорону устодони ботаҷриба наврасону ҷавонони боистеъдоду донишварро тарбия намуда истодаанд.
- Ваҳдати миллӣ барои миллати мо дари имкониятҳои нав-ро боз намуд, имкони давлати худро дубора сохтан, амалӣ намудани орзуву омоли гузаштагони худро фароҳам овард. Мо-ҷавонон, ки аз гузашта бохабар ҳастем, хуб медонем, ки Ваҳдати милллӣ ба осонӣ ба даст наомадааст. Талошҳои фарзанди фарзонаи миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар роҳи расидан ба Ваҳдати миллӣ хеле назаррас аст. Моро зарур аст, ки ба қадри ин неъмати бебаҳо расем, кӯшиш ба харҷ диҳем, ки дар таҳкими ваҳдати сартосарӣ саҳми арзанда гузорем.
Маҳз ваҳдат буд, ки имрӯз ҷавонони мо дар озмунҳои ҷумҳуриявии “Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст”, “Илм - фурӯғи маърифат”, “Шоҳномахонӣ”, “Тоҷикистон - Ватани азизи ман” ширкат меварзанд. Ба донишгоҳҳои олии кишварамон тариқи Маркази миллии тестӣ дохил шуда, соҳиби касбу ихтисоси замонавӣ мешаванд. Ҳазорҳо ҷавон дар мактабҳои олии давлатҳои гуногуни ҷаҳон аз ҳисоби Стипендияи президентии “Дурахшандагон” мехонанд ва фарҳангу маданияти сарзамини тамаддунофари моро муаррифӣ мекунанд. Баъди итмоми таҳсил ба Тоҷикистон омада, кор мекунанд ва саҳми хешро барои рушди меҳан мегузоранд. Варзишгарону олимон, табибону адибон, омӯзгорону синамогарони ҷавони мо дар мусобиқаву озмунҳою нишастҳои байналмилалӣ иштирок мекунанд ва ин боиси ифтихор аст, - иброз дошт Ҳомидҷон Умаров.
Ба назари Меҳронаи Акрам, адиби ҷавон Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон пеш аз ҳама гаронбаҳотарин неъмат – сулҳу субот ва фазои оромро ҳадя кард. Ваҳдат ин ҳамон заминаи мустаҳкамест, ки имрӯз мо метавонем дар он озодона таҳсилу интихоби касбу ҷойи кор кунем ва барои ояндаи дурахшони худ нақшаҳо кашем.
- Нақши ҷавонон дар пойдории Ваҳдати миллӣ бениҳоят назаррас ва ҳалкунанда аст. Мо, ҷавонон меросбарони ин неъмати бузург ҳастем ва ояндаи ваҳдат дар дасти мост. Мо бояд бо ақлу заковати худ, бо руҳияи созандагӣ ва ташаббускорӣ, бо таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ, ваҳдатро таҳким бахшем. Ҷавонон бояд аз ҳар гуна ифротгароӣ, тафриқаандозӣ ва бегонапарастӣ дурӣ ҷӯянд ва баръакс, ба ҳамдигарфаҳмӣ ва якдигарро дастгирӣ кардан, таваҷҷуҳ зоҳир кунанд. Мо қувваи пешбарандаи ҷомеаем ва метавонем бо донишу малакаи худ, бо иштироки фаъол дар ҳама соҳаҳои ҳаёт, миёни наслҳо пули мустаҳкам созем ва ваҳдатро ба сатҳи сифатан нав барорем, - мегӯяд Меҳронаи Акрам.
Ба таъкиди Меҳрона, барои побарҷо мондани Ваҳдати миллӣ чанд нуқтаи калидӣ мавҷуд аст, ки бояд ба онҳо таваҷҷуҳи доимӣ зоҳир кард. Вай бар ин бовар аст, ки ба такмили тарбияи ватанпарастӣ ва ҳисси худшиносии миллӣ аз хурдӣ дар оила, мактаб ва ҷомеа таваҷҷуҳи бештар бояд равона шавад.
Ӯ чунин мешуморад, ки ташкилу баргузории озмунҳои ҷумҳуриявӣ ба ҳар як хонадон, ба таҳкими руҳияи миллӣ ва маърифати ҷавонон мусоидат намуда истодааст.
- Банда, ҳамчун як ҷавони даврони пурфайзу бобаракат, ҳар субҳ бо шукргузорӣ аз соҳибистиқлолию ваҳдатороӣ бедор мешавам. Сулҳу ваҳдате, ки имрӯз дар сарзамини мо ҳукмфармост, на танҳо як калима, балки як ҳаёти воқеан муҳим аст. Ин ҳамон оромишест, ки ба мо имкон медиҳад, ки бе тарс аз фардо орзу кунем, таҳсил намоем ва барои ояндаи дурахшони худ нақшаҳо кашем. Озодӣ барои мо ин аст, ки метавонем фикри худро баён кунем, дар рушди Ватан саҳм гузорем ва ҳар қадамро бо ифтихор аз миллату давлат бардавом гузорем.
Ин ҳама дастовардҳо аз файзи Ваҳдати миллӣ ва заҳматҳои бедареғи Пешвои миллат аст. Мо, ҷавонон худро хушбахт мешуморем, ки дар чунин замонаи созандагӣ ба воя расидем. Вазифаи мост, ки ин ганҷи бебаҳоро ҳифз кунем, онро ба наслҳои оянда бирасонем ва бо донишу ҳунари худ Тоҷикистони азизамонро боз ҳам ободтару пешрафтатар гардонем, - чунин хулоса намуд андешаҳои худро Меҳронаи Акрам.
Шӯҳрат Саидзода, сиёсатшиноси ҷавон бар он бовар аст, ки барои ояндаву пешрафти Тоҷикистон ҳифзу пойдории Ваҳдати миллӣ бисёр муҳим аст. Барои он ки бе ваҳдат, бе ягонагӣ, бе сарҷамъии миллат мо ба он ҳадафҳои стратегӣ, ки ҳоло чор ҳадафи стратегӣ аз тарафи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳия гардидааст, расиданамон муҳол аст.
- Барои ваҳдати худамонро ҳис кардан, бояд ҳамеша такя кунем ба сиёсати созандаи Роҳбари давлат. Чунки ҳадафу мақсади Пешвои миллат ин пешрафти Тоҷикистон аст, ин баланд бардоштани обрӯву нуфузи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ аст. Мо-ҷавононро зарур аст, ки зери сиёсати Роҳбари давлат сарҷамъ бошем. Нагузорем, ки душманону хоинону бегонагон фарҳангу арзишҳову ақидаҳои бегонаи худашонро ин ҷо паҳн кунанд ва барои ин монеъ шавем, муқовимат нишон диҳем ва дар навбати худ ҷавононе бошем, ки Тоҷикистонро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем, - иброз дошт дар охир Шӯҳрат Саидзода.
Хулоса, Ваҳдати миллӣ кафолати зиндагии орому осудаи ҳар як ватандору ватанхоҳ аст. Пас, ҳифзу гиромӣ доштани он вазифаи пуршараф ва муқаддаси ҳар яки мост.
Субҳиддин ҚОДИРОВ, “ҶТ”
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед