ҶОМЕА
Шанбе 06 Июн 2026 08:59
Мардуми сарбаланди мо парчамро чун нишонаи нангу номус ва адолату осоиш ҳамеша ҳифз мекунанд ва тибқи анъанаи ниёгони худ парафшон будани парчамро бо сарафрозии ҳар як фард баробар медонанд.
Эмомалӣ Раҳмон
Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон чун рамзи кишвари соҳибистиқлол дар Тоҷикистон ва дигар ақсои олам парафшонӣ мекунад ва ба оламиён аз мавҷудияти давлати тозаистиқлоле бо номи Ҷумҳурии Тоҷикистон мужда медиҳад. Аз ин рӯ, эҳтироми Парчами миллӣ бояд дар қалби ҳар як фарди бонангу номус маъво дошта бошад ва ӯро бо ифтихор аз давлату давлатдорӣ, таҳкими истиқлолияти миллӣ ва ҳифзи дастовардҳои он ҳидоят намояд.
Агар ба таърихи қабули ин рамзи давлатдорӣ таваҷҷуҳ намоем, аёнамон мегардад, ки он 24 ноябри соли 1992 дар Иҷлосияи 16-уми сарнавиштсози Шурои Олии кишвар, ки зимни он тақдири давлатдории навини тоҷикон тарҳрезӣ гардида, дар роҳи таъмини сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ, инчунин ба сӯйи ҳадафҳои умумимиллӣ қадамҳои аввалин гузошта шуданд, қабул гардидааст.
Парчами давлатӣ дар замоне қабул гардид, ки Тоҷикистони ҳамакнун соҳибистиқлолгардида ба гирдоби ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ кашида шуда, мамлакатро нооромӣ фаро гирифта буд. Дар баробари дигар тасмиму иқдомҳои таърихие, ки дар Иҷлосияи 16-уми Шурои Олӣ гирифта шуду роҳи минбаъдаи кишвар аз он муайян гардид, инчунин қабули парчам дар ҷараёни он яке аз роҳҳои расидан ба сулҳу оромӣ маънидод мегардад.
Воқеан, парчаму парчамдорӣ аз замонҳои дури ниёгон барои мо мерос мондааст ва ҳамеша ба он эҳтиром доштанд. Чунончи Сарвари давлат дар ин росто иброз доштаанд: “Парчами миллии мо нишона аз таърихи чандинҳазорсолаи халқи тоҷик аст. Тибқи маълумоти сарчашмаҳо қавмҳои ориёӣ ҳанӯз аз давраҳои бостон оини парчамсозиву парчамдориро гиромӣ медоштанд. Парчам аз замонҳои қадим ҳамчун рамзи ваҳдату ягонагӣ, ҳамдигарфаҳмиву иттиҳоди халқу миллатҳои сокини ҳар сарзамин ва муборизаи онҳо барои озодӣ шинохта мешавад. Дар парчам нишонаҳои муҳиму арзишманди фарҳанги ҳар як халқу миллат, роҳи таърихии тайкардаи он ва дигар аломатҳои ифодакунандаи истиқлолияти давлат инъикос меёбанд”.
Имрӯзҳо дар арсаи ҷаҳонӣ дилхоҳ давлату миллатро пеш аз ҳама бо парчами давлатияш мешиносанду ба таъриху тамаддунаш арҷ мегузоранд. Шукрона мекунем, ки имрӯз мо соҳибпарчамему дар сатҳи байналмилалӣ ҳамеша он парафшон аст.
Боиси ифтихор аст, ки имрӯзҳо тамоми қишрҳои ҷомеа дар таҳкиму баланд бардоштани парчами меҳан саҳми арзишманди худ-ро гузошта истодаанд. Ва бояд низ ҳамин гуна бошад.
Мансур ҚАЛАНДАРЗОДА,
судяи Суди Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон
Эмомалӣ Раҳмон
Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон чун рамзи кишвари соҳибистиқлол дар Тоҷикистон ва дигар ақсои олам парафшонӣ мекунад ва ба оламиён аз мавҷудияти давлати тозаистиқлоле бо номи Ҷумҳурии Тоҷикистон мужда медиҳад. Аз ин рӯ, эҳтироми Парчами миллӣ бояд дар қалби ҳар як фарди бонангу номус маъво дошта бошад ва ӯро бо ифтихор аз давлату давлатдорӣ, таҳкими истиқлолияти миллӣ ва ҳифзи дастовардҳои он ҳидоят намояд.
Агар ба таърихи қабули ин рамзи давлатдорӣ таваҷҷуҳ намоем, аёнамон мегардад, ки он 24 ноябри соли 1992 дар Иҷлосияи 16-уми сарнавиштсози Шурои Олии кишвар, ки зимни он тақдири давлатдории навини тоҷикон тарҳрезӣ гардида, дар роҳи таъмини сулҳу оромӣ, суботи сиёсӣ ва ваҳдати миллӣ, инчунин ба сӯйи ҳадафҳои умумимиллӣ қадамҳои аввалин гузошта шуданд, қабул гардидааст.
Парчами давлатӣ дар замоне қабул гардид, ки Тоҷикистони ҳамакнун соҳибистиқлолгардида ба гирдоби ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ кашида шуда, мамлакатро нооромӣ фаро гирифта буд. Дар баробари дигар тасмиму иқдомҳои таърихие, ки дар Иҷлосияи 16-уми Шурои Олӣ гирифта шуду роҳи минбаъдаи кишвар аз он муайян гардид, инчунин қабули парчам дар ҷараёни он яке аз роҳҳои расидан ба сулҳу оромӣ маънидод мегардад.
Воқеан, парчаму парчамдорӣ аз замонҳои дури ниёгон барои мо мерос мондааст ва ҳамеша ба он эҳтиром доштанд. Чунончи Сарвари давлат дар ин росто иброз доштаанд: “Парчами миллии мо нишона аз таърихи чандинҳазорсолаи халқи тоҷик аст. Тибқи маълумоти сарчашмаҳо қавмҳои ориёӣ ҳанӯз аз давраҳои бостон оини парчамсозиву парчамдориро гиромӣ медоштанд. Парчам аз замонҳои қадим ҳамчун рамзи ваҳдату ягонагӣ, ҳамдигарфаҳмиву иттиҳоди халқу миллатҳои сокини ҳар сарзамин ва муборизаи онҳо барои озодӣ шинохта мешавад. Дар парчам нишонаҳои муҳиму арзишманди фарҳанги ҳар як халқу миллат, роҳи таърихии тайкардаи он ва дигар аломатҳои ифодакунандаи истиқлолияти давлат инъикос меёбанд”.
Имрӯзҳо дар арсаи ҷаҳонӣ дилхоҳ давлату миллатро пеш аз ҳама бо парчами давлатияш мешиносанду ба таъриху тамаддунаш арҷ мегузоранд. Шукрона мекунем, ки имрӯз мо соҳибпарчамему дар сатҳи байналмилалӣ ҳамеша он парафшон аст.
Боиси ифтихор аст, ки имрӯзҳо тамоми қишрҳои ҷомеа дар таҳкиму баланд бардоштани парчами меҳан саҳми арзишманди худ-ро гузошта истодаанд. Ва бояд низ ҳамин гуна бошад.
Мансур ҚАЛАНДАРЗОДА,
судяи Суди Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед