Рӯзҳои фасли гармо. Хуршед дурахшон, ҳаво сӯзон, аммо фазо пурово, садоҳо фаровон. Шоҳроҳе пайвандгари маконҳо, дар канораш парчамҳои парафшон. Корвоне дар он равон. Гоҳе убур карда даштҳои бепоён гоҳе пинҳон гашта миёни кӯҳсорон. Корвониён бо қалбҳои шодон, чеҳраҳои шукуфон. Навои нишот баланд, бо хушнудӣ мерафтанд аз ин мазраъ ба он макон. Ин корвон бо худ надошт молу коло, ки расонад ба мардум. Надошт анвои гуногуни хурданиҳо, нӯшиданиҳо ё дигар маҳсулоти ниёзи якум. Ин корвон бо худ дошт, ганҷи сухан, паёми муҳаббат, овои сулҳу суботу якдилию ваҳдат.

Ин корвон ба мунтазиронаш мебурд ҳадя каломи шукрона аз оромиву осудагиҳои ин кишвари ягона. Ин корвон ба ҳар истиқболгирандаи худ мегуфт бо нишот, ки турост ин Ватани обод ва боядам арҷ гузорӣ ба ин ваҳдату ин миллати озод. Корвониён ҷамъ наомада буданд аз онҳое, ки танҳо сухан доранд дар лабу қалб тиҳӣ аз меҳру садоқат. Онҳое набуданд, ки ҳарфашон бо тафовут бошад аз амалашон. Онҳое набуданд, ки дарк накарда бошанд дардро, бенавоӣ, бечорагӣ, оворагиву дармондагиро. Корвониён модарон буданд. Модарони шоҳид ду давраи таърихиро. Модарони дида рӯзҳои сарду пурдарду ҷангу набардро. Модарони шунида садои тиру туфангу оҳу афғони садҳо бегуноҳонро. Модарони бо тамоми ҷон расида ба қадри амониву осудагӣ. Модарони сухангӯ, сухандон, рӯзгордида, кордон. Модароне, ки ҳарфшон шуниданисту фаъолияташон сутуданӣ.

Воқеан, кӣ метавонад бештар аз як модар шод бошад аз ободиву оромии Ватан? Вазъи нохуб, фазои пурдаҳшати ҷанг пеш аз ҳама захм оварад ба қалби модар, шиканад қомати ӯро, маҳв созад нерую тавонашро, марг оварад ҳусну ҷамолашро. Солҳои аз оромиҳо дур ва аз ваҳшат пури кишвар низ садҳо модаронро қурбонии хашми худ кард. Ҳазорон модарон нимаи ҷони худ – фарзандонро диданд дар хоку хун оғӯшта, шоҳид буданд, ки чӣ гуна таслими нотавониҳо мешуданду месупориданд худро ба дасти марг. Дарёи пуртӯғёни Панҷ барои қисме аз модарони мардтинат рудеро мемонд ва барои наҷоти ҷони худу фарзанд дур аз ҳарос тай мекарданд он оби шӯридаву саркашро. Аммо қисми дигарро набуд он зуру тавон ва раҳо мекард фарзандро дар он маҷрои пурзиён. Ранҷ фаро гирифта буд вуҷуди кулли модаронро. Ғам шарики ҳар лаҳзаи рӯзгорашон. Як рӯзи оромӣ, як нафаси озод, як дақиқаи бидуни тарс, як нигоҳи пурнишот, як фазои хуршедӣ, як фурсати бе имдод буд ягона орзуву умеду армонашон...

Чун амалӣ шуд ин орзу, ин муроду маром, пас онҳоянд, ки метавонанд бигӯянд аз ҷон баҳри ин озодиву ободиву оромии Тоҷикистон. Ин аст, ки корвониёни ин сафар низ интихоб шудаанд модарон. Корвони “Навои модарони ваҳдатсаро”, ки чанд солест роҳандозӣ мешавад бо ташаббуси Кумитаи кор бо занон ва оилаи назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон.

НАВОЕ АЗ НИШОТИ ВАҲДАТ

Корвони “Навои модарони ваҳдатсаро” бахшида ба ҷашни Ваҳдати миллӣ, бо ҷалби як гурӯҳ аз занону модарони фаъолу кордон ташкил шуда, ба таҳкими сулҳу субот, баланд бардоштани ҳисси ватандӯстӣ ва тарғиби арзишҳои ваҳдати миллӣ равона шудааст. Ин модарон дар шаҳру навоҳии кишвар бо занону бонувон мулоқотҳо анҷом дода, ба онҳо бори дигар таъкид медоранд, ки модарон ҳамчун тарбиятгари аввалини фарзандон дар ҷомеа нақши муҳим доранд ва онҳо метавонанд ҷавононро ба дӯст доштани ватан, ҳифзи дастовардҳои Истиқлолу Ваҳдат, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва саҳмгузорӣ дар ободии меҳан даъват намоянд.

Чуноне аз Кумитаи кор бо занон ва оилаи назди Ҳукумати кишвар гуфтанд, имрӯз вақти он расидааст, ки омӯзиши ғояҳои ваҳдати миллӣ ба сифати унсури меҳварии худшиносӣ ва тафаккури миллӣ ҳамаҷониба миёни қишрҳои ҷомеа тарғиб карда шавад. Ба ин хотир, ҷиҳати тақвияти корҳои тарғиботию ташвиқотӣ, фаҳмондадиҳӣ, ҷалби занону бонувон ба корҳои созандагию бунёдкорӣ, ташкил ва баргузор намудани мизҳои мудаввар дар масоили устувору пойдор нигоҳ доштани фазои солими ҷомеа, ҳидояти занону бонувон, наврасону ҷавонон ба бунёди ҷомеаи пешрафта қувваю дониш ва маҳорату малакаи корбарии занону бонувон, корвони “Навои модарони ваҳдатсаро” ба шаҳру ноҳияҳои ВМКБ, вилоятҳои Хатлону Суғд сафарбар гардид.

Ҳамчунин, гуфта шуд, ки мақсад аз ташкили ин корвон он аст, ки мо, занону модарон занҷираи иттиҳоду иттифоқи мардуми баору номуси Тоҷикистонро боз ҳам қавӣ намуда, сиёсати сулҳпарваронаи нобиғаи нотакрори миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро дар байни аҳолии минтақаҳои Тоҷикистон бо латофату назокат ва муҳаббату насиҳатҳои модаронаи худ танинандоз намоем, дӯстию рафоқати миллатро боз ҳам мустаҳкам намоем.

Воқеан, занону модарони тоҷик ин қудратро доранд, ки тавонанд василаи хубе бошанд барои иттиҳоду сарҷамъӣ. Чуноне аз маълумоту сарчашмаҳо бар меояд, дар он солҳои пурошӯби ҷанги шаҳрвандӣ низ барои эмин нигоҳ доштан аз вартаи нестиву парокандагӣ, барқарор кардани оромиву субот занону модарони бо ҷуръату покдили тоҷик корвони сулҳро таъсис дода, ба мавзеъҳои ҷангзадаву харобгардида сафар намуда, сиёсати сулҳҷӯёнаи Ҳукумати мамлакат ва Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро тарғибу ҷонибдорӣ намуданд.

- Итминони комил дорем, ки дар масири корвони модарони ваҳдатсаро дӯстиву рафоқат, ҳамдиливу ҳамрайӣ ва муҳаббату самимияти халқи созандаву ободкори тоҷик боз ҳам таҳким меёбад, зеро маҳз дӯстиву сулҳхоҳӣ метавонад, давлату миллатро аз хатарҳои ҷадиди замони муосир эмин нигоҳ дошта, пояндагии сулҳу субот ва Ваҳдату Истиқлоли беназири Тоҷикистонро кафолат диҳад, - гуфтанд аз Кумитаи кор бо занон ва оилаи назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон.

БЕ ВАҲДАТ БУДАН ИН НАБУДАН АСТ

Шоири ширинкаломи тоҷик Шаҳрияи Аҳтамзод бори чорум аст, ки шомили ин корвон мегардад ва бо як гурӯҳ аз занону модарони сухангӯву хушбаён ваҳдатсароӣ мекунад. Ин иқдомро хуш мепазирад ва таассуроташ аз сафарҳо ба ҳар манотиқи кишвар хубу хотирмон аст.

- Вақте имсол мо ба ноҳияи Айни расидем, ҳатто аз дурдасттарин деҳаҳо ҳам занҳо ба истиқболи мо омада буданд, ки дар чашмони ҳар яке аз онҳо нуру рӯшноии ваҳдатро медидам. Тамоми мардум аз ваҳдати ин миллату сиёсати давлатдорӣ хушнуд буданд. Мо ба назди хизматчиёни ҳарбӣ, аскарони ватан низ мерафтем ва бо онҳо мерақсидему шодӣ мекардем, ҳарфҳояшонро мешунидем, барои ҷуръату ҷасораташон офарину таҳсинашон мехондем ва модарона оғӯшашон мекардему навозишашон менамудем. Ба онҳо таъкид мекардем, то шукргузор бошанд, ки кишвар орому обод аст ва онҳо дар ин фазо қарзи ватандории хешро адо мекунанд. Онҳо меболиданд ва хушҳол мегаштанд. Дар ин сафарҳо эҳсос кардам, мардум дарк кардаанд, ки бе ваҳдат будан, яъне дар асл набудан аст, - мегӯяд ин шоири тоҷик.

Шаҳрияи Аҳтамзод аҳамияти ташкили чунин баҳамоиҳоро хосса бо иштироки модарон дар иттиҳодиву ҳамбастагӣ бузург арзёбӣ мекунад. Ба гуфтаи ӯ, фаромӯш кардани таърих ва он чи аз сар гузашт, нобахшиданист.

- Мо бояд ба мардум, хусусан, насли ҷавон ки шоҳиди он рӯзҳои мудҳиш набуданд, фаҳмонем, ки ин миллат чи сарнавишти талхеро пушти сар кард ва ба бахташ Худо сарвареро расонд, то моро аз вартаи нобудӣ раҳонад. Ҳамин гуна бори дигар бояд ба гӯши ин насл расонд, ки бо роҳнамоиҳои ин марди Худодод мо халқи хирадсолор тавонистем, ки зуд ба ҳам омада, якдилиро дар ватан таъмин созем. Мо бо корвони “Навои модарони ваҳдатсаро” ҳамин муждаи ваҳдатро ба минтақаҳои кишвар мебарем, - мегӯяд шоир Шаҳрияи Аҳтамзод.

“САБЗ МЕШАВАД ОЛАМ ДАР КАРОНАИ ВАҲДАТ”

Корвон идома медиҳад роҳи худро. Аз гӯшае ба гӯшае, аз дидоре ба дидоре, аз суҳбате ба суҳбате. Модарон ваҳдатсароӣ мекунанду мардум хушпазироӣ. Ин модарон садоеро баланд мекунанд, ки ба муттаҳидӣ оварад халқро. Онҳо сулҳро мепарас-танд, оварандаи онро ба кишвар ситоиш мекунанд ва насли фардосозро ба гиромӣ доштани ин арзишҳо ҳидоят месозанд. Ин модарон ба ҳар гӯшаи Ватан мерасонанд ин сухан: “Сабз мешавад олам дар каронаи Ваҳдат”.

Сайёраи ҚИЁМИДДИН, “ҶТ”