Он субҳ тулонӣ шуд исти мо дар истгоҳ. Асиронеро мемондем дар ҳасрати раҳоӣ аз банди гармо. Нигоҳҳои ҳамагӣ ҷониби роҳ. Бо андешаҳои даргири реҷаи рӯз ҳар яке мунтазиранд расидани нақлиётеро, ки озодашон созад аз гармии шабеҳи қиёми рӯз.

Аз ҳар айёме сокине буд онҷо. Чанд нафаре равандаи ҷодаҳои наврасӣ. Гурӯҳе ҷуръатбакитфони ҷунуну ҷавонӣ. Фақат фарде буд солор нишаста бо сабурии бешумор. Ду навраси дидадӯхта ба телефон бо эҳсоси фаровон мегуфтанд аз саховатмандии тоҷикдухтари фаъоле дар фазои маҷозӣ. Оне ки дархост намуда аз мардум то дареғ надоранд кумакро аз кӯдакони ҷангзадаи як гӯшаи дунё. Оне, ки нишоти фаровон бурда ба онҳо на ба эҳдои молу сарвату ёқуту тилло, балки бо хӯрдание то танҳо омил гардад ба зистани онҳо.

Чанд ҷавоне ҳарф мезаданд бобати вазъи имрӯзаи ҷаҳон. Бо ҷуръату эътимоди бепоён. Ҷангҳои ҷаҳониро қарор дода буданд мавриди баррасӣ. Ҳар яке мегуфт пешгӯиҳои худро. Нидои таассуфашон хеле баланд буд аз гуфтани шумори қурбониён. Бо як шигифт мегуфтанд бобати тайёраҳои ҷангиву силоҳҳои ҳастаӣ. Дар ҳадси ҳолати кунунии он маконҳову он мардум гуфторашон хотима мешуд оҷизона бо ин мафҳум “Танҳо Худо медонад!”.

Миёни ин ҳама садоҳо фақат овое мешуд баланд аз сӯи марди солор, ки мегуфт: “Шукр”.

Хатсайрҳо дар равуо буданду кам мекарданд ҷамъбудагони истгоҳро. Канори марди шокир холӣ шуду ишғолаш намудем зуд ману ҷавондухтари дигаре. Чун ин ягона роҳ буд баҳри чандлаҳзаина рафъи хастагӣ. Аммо марди солор мисле, ки пур буд аз ҳарф. Нигоҳаш мунтазири пурсише буд, то боз кунад дари андешаҳои сар. Билохир шикаст сукутро вақте шунид садои ҷавондухтар, ки шиква дошт аз таъхири нақлиёту тафсонии ҳаво. Оромона гуфт: “Э, духтарҷон барои ин чизҳо зиқ нашав, автобус меояд ҳозир, инаш, ки рафт боз яки дигараш меояд. Ин чизҳо аслан арзиши фикр карданро надорад. Шукр гӯед, ки мо оромем. Ҷанг нест. Дунёро бинед чӣ гапҳост”.

Мард қатъӣ изҳори назар кард. Шояд ба он хотир, ки ҷавондухтар танҳо ба як самт фурӯ баста буд нигоҳ: ба телефони ҳамроҳ.

Аммо маро, ки намонд бетаъсир он чанд ҷумлаи муассир. Ӯ ки шоҳид буда, ба рӯзҳои мудҳиши Ватан ва дида заҷри ҳаммеҳан. Ӯ ки пушти сар карда, он замонеро ки ягонаҳадаф зистан буду ягонамурод ҳифзи худ. Ӯ шояд борҳо аз ҷон гузашта то оварад пораи ноне ба фарзанд ва ӯро наҷотбахш бошад аз хавфи қурбонӣ шудан. Ӯ шояд соатҳо на, балки рӯзҳоро карда сипарӣ бо тарси беохиру бими бешумор. Ӯро он замон шояд ҳар нафас буд пур аз “оҳ”. Ҳар ният озодихоҳ. Ӯ шояд ин ҷодаҳову ин маконро зиёд дида мисли ҷӯи хун. Сокиту ваҳмангез. Ӯ шояд борҳо шунаванда буда ба гуфтаҳои муассири наздикон. Аз ҳароси ҷанги пурҷӯш. Аз он ки онҳо буданд он замон хонабадӯш. Ӯ шояд набурда аз ёд то ҳол он вазъро. Он Душанбеи пусадоро, пуршӯрро, пурошубро. Ӯ шояд вақте мекунад ба ин ҷодаҳо назар ёд меорад он ҳолро, ки ҳаракаткунандаи ин роҳҳо мошинҳое буданд пур аз силоҳ. Аммо имрӯз мошинҳоеянд дар ҳаракат зебову гаронбаҳо. Бо садои суруду мусиқӣ. Бо баланд будани мавҷи шодӣ. Ин аст, ки имрӯз давлат аст барояш ин оромӣ, ин субот, ин ободӣ. Ин аст, ки аз ин шикваҳои насли нав гул мекунад таббасум дар лабонаш. Пайдо мешавад ин иштиёқ дар қалб то моро таъкидгар бошад ба шукру сипос. Ба садоқату ихлос.

“Дунёро бинед, чӣ гапҳо аст”- ин ҷумлааш буд кӯтоҳ, аммо чӣ баландмаъние буд дар он ҷо. Воқеан, имрӯз барои зиёде аз мардуми сайёра озодӣ ягонаорзуст. Ободӣ аввалинмақсад. Оромиш, осоиш, нашунидани садои тиру туфанг, пайдо кардани хурдание баҳри идомаи рӯзгор, барои қисме аз аҳли ҷаҳон талаби ҳамешагист аз Кирдгор.

Аммо мо дороем ин дороиро. Ин сарватро. Мо мекашем нафаси озод дар ин фазои обод. Мо аз рӯзи тавлид меандешем ба фардои фарзанд, ба рушду нумуяш, на ба ҳифзи ҷонаш. Моро ҷамъ карда бо ҳам аз ҳар ҷойи меҳан ва сохта якдилу яктану якпираҳан танҳо Ваҳдат. Ҳастии он бузургбахтест барои мо. Гаронҳадяест аз Худо.

...Нақлиёти мо низ омад. Тарк кардам макони марди шокирро. Аммо ӯ ҳамоно менишаст он ҷо. Ҳамоно сабурона, хушҳолона.
Раҳораҳ дар зеҳн гуфтугӯ дош­там бо худ. Воқеан, ин ганҷро мебояд кард ҳифз. Ҳама якҷо, ҳама бо ҳам, ҳама ҳамҷавор бошему ҳаммаром. Чун як даст надорад садову як тор нест хушнаво. Моро боядам бошад азм ин, ки бошем ҳамдигарро қарин. Дар ҳар лаҳзаву то нафаси вопасин. Моро мебояд ҳифз созем ин иттиҳод то набошад ватандории мо чун абру бод.
 Моро мебояд бошем ваҳдатпарасту ваҳдатсаро. Моро мебояд ин рӯзҳо ҳамдигаро таҳният бигӯем чунин: - Хуҷаста бод ҷашни Ваҳдат эй ҳаммеҳану ҳамниҳод!

Сайёраи ҚИЁМИДДИН, “ҶТ”