Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои аввали давлатдорӣ бо хислатҳои раиятпарваронаи хеш дар фикри мардуми эҳтиёҷманд, ятимон, барҷомондагон ва шахсони камбизоат буда, ба онҳо таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамоянд.

Давоми 33 соли Истиқлоли давлатӣ Ҷаноби Олӣ дар ҳар сафари худ ба минтақаҳои гуногуни кишвар бо аҳли ҷомеае, ки имкониятҳои маҳдуд доранд, аз ҷумла ятимону маъюбон суҳбату вохӯриҳо ташкил намуда, аз ҳолу аҳволи онҳо пурсон мешаванд ва онҳоро аз ҷиҳати моливу моддӣ дастгирӣ менамоянд. Ин рафтори Ҷаноби Олӣ сабаб мегардад, то онҳо худро ҳамчун як шахси лаёқатманд ва дар ҷомеа манфиатовар эҳсос намоянд.

Дар ҳар давру замон ҳар як миллат бо имтиҳонҳои гуногуни басо душвор рӯ ба рӯ мешавад. Мо - тоҷикон низ дар давраҳои гуногуни таърихӣ бо чунин имтиҳонҳои таърих рӯ ба рӯ шудаем. Хушбахтона, ин буҳрон натавонист, ки боиси ба нестӣ рафтани миллати тоҷик гардад. Зеро чӣ гунае, ки таърихи инсоният шоҳид аст, миллати тоҷик ҳамчун миллати тамаддун-офар, сулҳпарвару ватандӯст ва ҷасуру тавоно ба шарофати фарзандони оқилу донояш дар ҳар давраи таърихӣ бар муқобили буҳронҳои хатарноки таърихӣ тавонгарӣ нишон дода, ҳамаи арзишҳои волои худро ба наслҳои оянда ба мерос гузоштааст.

Имрӯз мардуми Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмонро чун наҷотбахши давлат, эҳёгари фарҳанги миллӣ, бунёдгузори мактаби давлатдории муосири миллӣ ва дар маҷмуъ, ҳамчун меъмори давлатдории навини тоҷикон ва Пешвои эътирофшудаи умумимиллӣ медонад. Таҷрибаи бузурги Эмомалӣ Раҳмон қалби ҳар шаҳрвандро саршор аз ҳисси боварию эътимод ба фардо, ба ояндаи фарзандони худ ва ба дурнамои давлату миллат менамояд.

Таъкиди “Ман қасам ёд мекунам, ки тамоми донишу таҷрибаамро барои дар ҳар хона ва ҳар оила барқарор шудани сулҳ равона карда, барои гулгулшукуфоии Ватани азизам садоқатмандона меҳнат мекунам. Барои ноил шудан ба ин нияти муқаддас агар лозим шавад, ҷон нисор мекунам, чунки ман ба ояндаи неки Ватанам ва ҳаёти хушбахтонаи халқи азияткашидаам бовар дорам” - аввалин суханронии Пешвои миллат дар роҳи пойдор намудани сулҳу ваҳдати миллӣ буд, ки бо ин таъкидашон тавонис-танд, давлатро аз нестӣ наҷот диҳанд. Воқеан, Пешвои миллат муттаҳидсози миллати пароканда, меъмори сулҳу ваҳдат мебошанд.

Яке аз хислатҳои ҳамидаи Сарвари давлат ин ғамхорӣ нисбат ба ятимон мебошад. Пешвои миллат дар яке аз вохӯриҳо бо ятимон гуфта буданд: “Шумо бесоҳиб нестед, шумо бепадару модар нестед. Падару модари шумо Роҳбари давлат, давлат ва Ҳукумат аст. Фақат аз шумо ҳаминро хоҳиш дорем, ки интизоми намунавӣ дошта бошед, кӯшиш кунед, ки дониш омӯзед, рафтору кирдори хуб дошта бошед, бо якдигар муомилаи хуби инсонӣ дошта бошед, ба якдигар меҳру муҳаббат дошта бошед, якдигарро иззату эҳтиром намоед”.

Моҳитобон духтари маъюбест, ки фикр мекард аз сабаби беморияш ҳеҷ кореро иҷро карда наметавонад ва аз хона ба ҷамъи мардум ҳамроҳ шуданаш мумкин нест. Вале баъди суҳбат бо Ҷаноби Олӣ тамоми фикру ақида ва зиндагии ӯ дигар шуд.
Вохӯрии Ҷаноби Олӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо Моҳитобон ҳангоми мулоқот бо маъюбон соли 2011 дар саҳни беморхонаи маъюбон сурат мегирад. Дар аввал Моҳитобон мехост ба назди Ҷаноби Олӣ раваду суҳбат намояд, вале ба ӯ иҷозати наздик шуданро намедиҳанд. Ҷаноби Олӣ Моҳитобонро дида, худаш ба назди ӯ меояд. Бо ӯ салом карда, мепурсад:

- Чӣ хизмат кунам, духтарҷон?

- Ман барои Шумо як туҳфа овардаам.

- Ба ман туҳфа овардӣ? Ман шумода бояд туҳфа биёрам.

- Инро ман худам дӯхтаам.

Моҳитобон як ҷӯроби бофтаи худро ба Пешвои миллат туҳфа мекунад ва мегӯяд:

- Ман инро барои Шумо бо дастони худ бофтаам.

Сарвари давлат ҳунарашро таъриф карда, аз ӯ мепурсад, ки инро дар куҷо омода кардааст. Моҳитобон дар шароити хона омода намудани ҷӯробро ба Сарвари давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон иброз медорад. Ҷаноби Олӣ аз ӯ мепурсад:

-Чӣ шароит доред ва чӣ ёрӣ расонам?

Моҳитобон мехоҳад, ки як дӯкони бофандагӣ ба ӯ диҳанд, то дар он 13 нафар духтаронро бо ин ҳунар ҷалб намояд.

- Номат чист?

- Моҳитобон.

- Дар номат садқа.

Сипас, Сарвари давлат ба масъулин супориш медиҳанд, то дар муҳлати ду моҳ, яъне то 6-уми ноябр дӯконро бо тамоми шароитҳо ва асбобҳо сохта мавриди истифода қарор диҳанд.

Моҳитобон ҳоло дар дӯконаш ба бофандагӣ машғул аст. Ӯ аз вохӯрии мазкур ёдовар шуда гуфт: “Вохӯрии ман бо Ҷаноби Олӣ зиндагиамро дигар кард. Ҳаёти ман дигар шуд ва ман худро як шахси муваффақ ҳис мекунам. Ҷаноби Олӣ аз фонди захиравии худ ба ман 4-то мошинаи бофандагиро туҳфа карданд. Ман ҳоло хеле хурсанд ҳастам”.

Ба мисли Моҳитобон маъбону ятимони зиёде бо дастгириҳои Сарвари давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳавасманд гардидаанд. Ҳамин аст, ки Сарвари давлат пайвас-та таъкид мекунанд: “Ман ҳеҷ вақт як муҳтоҷеро дар нимароҳ намегузорам, меомӯзонам, тарбия мекунам ва ба ҳаёти мустақилона гусел менамоям”.

Нигора ҒАФОРОВА,
донишҷӯи Донишгоҳи
миллии Тоҷикистон