ҶОМЕА
Якшанбе 07 Июн 2026 12:11
Аз хурдӣ вақте тариқи оинаи нилгул ҷавонеро медидам, ки дар мулоқот ва вохӯриҳои Пешвои миллат суханронӣ менамуд, худ ба худ орзу мекардам ва мегуфтам, ки шояд рӯзе ба банда низ дидори ин падари маънавиям мушарраф мегардаду дар наздашон суханронӣ мекунам.
Пешвои миллат дар ҳар як вохӯриву баромадҳояшон таъкид менамоянд, ки “хонед, илм омӯзед, соҳибкасб шавед ва дар пешбурду тараққиёти мамлакат саҳми арзанда гузоред”. Мани хурдсол ин минбарҳои баландро медидам ва мегуфтам ман низ рӯзе аз ин ҷо суханронӣ ҳоҳам кард. Аз ин лиҳоз, аз хурдсолӣ омодагӣ медидаму худ ба худ баромадҳо мекардам.
Хонандаи фаъоли муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии №12-и ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ будам. Бо мурури замон солҳо гузаштанд ва муассисаро хатм намудам.
Бароям ҳамчун як ҷавони хушбахти замони Истиқлол муяссар гардид, ки ду маротиба дар назди Пешвои маҳбуби тоҷикон дар мулоқот бо аҳли зиёи кишвар 18 марти соли 2015 ва 19 марти соли 2018 иштирок ва суханронӣ намоям.
Бо ин мисраъҳо оғоз шуд суханронии банда дар кохи бошукӯҳи Наврӯз:
“Тоҷикистон, ай Ватан , ай марзи номусу вафо,
Ай замини сабз, ай хоки пур аз зар пурсахо.
Шукри обу хоки ту, чун ояте дорам ба лаб,
Шукри ишқат, шукри он сарвар, ки бошад роҳнамо.
Сараввал салом арз медорам аз ҳузури Шумо пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон. Ман Насима Қосимова зодаи ноҳияи Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ. Қабл аз ҳама миннатдории хешро ба Шумо Ҷаноби Олӣ баён мекунам, зеро маҳз бо дастгириҳои бевоситаи Шумо ман тибқи Квотаи президентӣ ба Донишгоҳи давлатии Бохтар ба номи Носири Хусрав дохил шудам. Донишгоҳи номбурдаро бо сари баланд бо дипломи сурх хатм кардам”.
Бо шунидани ин суханҳо аввалин кафкӯбиҳоро Пешвои миллат ва баъдан ҳозирин заданд. Бандаро як ҳиссиёте фаро гирифт, ки худамро хушбахттарин ҷавони ин меҳан ва ин миллат эҳсос намудам.
“Аҳсан духтарам”, - гуфтанд Пешвои миллат.
“Муддати се сол дар ноҳияи Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ ба ҳайси омӯзгор, муаллима фанни забон ва адабиёти тоҷик, ҷойнишини директор оид ба қисми тарбия фаъолият карда, ҳамзамон бо рӯзномаи “Баҳористон”-и ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ ҳамкорӣ доштам.
Хушбахтона, бори аввал дар Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон соли 2014 бо дастгириҳои бевоситаи Шумо шуъбаи магистратура ташкил карда шуд ва ба ман муяссар гардид, ки дар бахши адабиётшиносии ин даргоҳи илм дохил шуда, таҳсили худро идома додаистодаам. Ба мо магистрони ҷавон, олимони шинохтаи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон сабақ меомӯзонанд. Ва мо имконият дорем, ки аз мактаби илмиии олимони маъруфу шинохтаи тоҷик бархӯрдор гардем.
Ҷаноби Олӣ!
Ман татқиқоти илмии худро дар мавзӯи “Тасвир ва таҳаввули образи зан дар романи “Восеъ”-и Сотим Улуғзода оғоз намуда, ният дорам, ки ҳамчун тадқиқотчии ҷавон, дар омӯзиши забон, адабиёт, таърих ва фарҳанги миллати кӯҳанбунёдам саҳми босазо гузорам. Омӯзиши ҳаматарафаи симои қаҳрамони халқи тоҷик Восеъ имконият медиҳад, ки ҷавонони мо дар руҳияи худогоҳӣ, ҷасурӣ, қаҳрамонӣ ва руҳияи баланди хештаншиносӣ тарбия ёбанд.
Ҷаноби Олӣ! Мо-ҷавонони соҳаи илм, тамоми неруву қудрати худро баҳри рушди илми тоҷик сарф намуда, шуморо бовар мекунонем, ки мо низ олимаҳои ҷавон метавонем, тадқиқотҳои худро дар сатҳи баланди илмӣ анҷом дода, дастоварҳои илмии худро ба хизмати халқу ватан пешниҳод намоем ва рақобатпазирии кишварро дар арсаи байналмилалӣ таъмин менамоем.
Боиси ифтихор ва сарфарозист, ки мо – ҷавонони даврони Истиқлол ҳастем. Мо ҷавонон ифтихор аз он мекунем, ки чунин як Роҳбари оқилу дурандеш дорем ва моро дар тамоми самтҳое, ки набошад, дастгирӣ менамоед. Имрӯз мо-ҷавононро мебояд талош намоем, баҳри ноил шудан ба ҳадафҳои дар пеш гузоштаи Шумо ва истифода барем аз неруву қудрати хеш, то дар оянда муваффақ гардем”.
Баъди чунин суханронии камина Пешвои миллат иброз доштанд:
- Аҳсан. Аҳсан. Нағз хон духтарам. На ҳама мансабдор, вазир дар назди Роҳбари давлат, дар назди аҳли зиёи мамлакат чунин озодона ҳарф зада метавонад. Ва чи қадар бо забони адабӣ ва шевою ширин сухан кардед. Дар бораи забони модарӣ. Ман хоҳиш мекунам Насимахон, ки ному насабатро ҳам тоҷикӣ кун. Бо забони модарӣ Қосимова Насима - Қосимӣ Насима мешавад. Номатро номи тоҷикӣ гузор. Ба шумо муваффақият. Ба шумо аз номи ҳамаи ҳозирин муваффақият ва барори кор орзу мекунам.
Ин дуои неки Пешвои миллат буд, ки аз он рӯз сар карда, зиндагӣ, таҳсил ва кору фаъолиятам куллан дигар шуд. Пас аз ин мулоқот банда ба музаффариятҳои беназир ноил гардида, магистратураро бо баҳои аъло хатм намудам. Ва пас аз хатми магистратура ҳуҷҷатҳоямро ба аспирантураи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон супорида, дар ин боргоҳи муқаддас таҳсили илм намудам. Дар бахши дуюми аспирантура гирандаи Стипендияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон будам. Ҳамчун як духтари фаъол дар аспирантура таҳсил намуданам дар Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, боз дидори мубораки падари маънавиям ба ман мушарраф гардид, ки дар мулоқот бо аҳли зиёи кишвар 19 марти соли 2018 иштирок ва суханронӣ намоям.
Пас аз суханрониям Президенти кишвар чунин ибрози назар карданд:
- Аҳсан! Забони тоҷикӣ худаш забони шеър аст. Вақте шахс бо забони модарӣ, бо забони ноби тоҷикӣ ҳарф мезанад, завқат мебарад, ҳаловатат мебарад, асабот ором мешавад, мисле, ки шеър хонда истода бошад. Аҳсан духтарам.
Оиладорӣ духтарам? – пурсиданд Ҷаноби Олӣ.
- Не Ҷаноби Олӣ. Ният дорам. Туй шудам ҳатман хабар мекунам, - гуфтам ман.
- Майлаш. Нағз фикр кун духтарам. Ҳеҷ гоҳ дар зиндагӣ саросема нашав. Як нафареро интихоб кун, ки оянда ин қадар меҳнату заҳматҳои туро қадр кунаду дар оянда бо ин роҳат идома диҳӣ. Шавҳар намегурезад, - гуфтанд Пешвои миллат.
Дар кор, зиндагӣ ва он ҳама муваффақиятҳоеро, ки то имрӯз мебинам, бо дуои неки падари маънавиям мебошад. Дуои неки он кас буд, ки ман имрӯз оиладор ва модари хушбахтам. Саҳми арзандаи худро барои пешрафти ҷомеа хоҳам гузошт. Аҳсан ба ин марди Худо ва миннатдории сидқану бепоёни худро мерасонам. Худованд ҳамеша болои сари ин миллату ин давлат бошанд.
Аз чеҳраат шиносанд, имрӯз миллати мо,
Чун малҳаме давоӣ бар дарди миллати мо.
Дар нури гарми чеҳрат фазлу фазилати мо,
Кӯр аст чашми душман аз Қасри миллати мо.
Ай шавқату шукуҳи дарбори Тоҷикистон,
Пушту паноҳи миллат, девори Тоҷикистон.
Қосимӣ Насима ИСМОН, ходими
илмии Институти забон ва адабиёти
ба номи Рӯдакии АМИТ
Пешвои миллат дар ҳар як вохӯриву баромадҳояшон таъкид менамоянд, ки “хонед, илм омӯзед, соҳибкасб шавед ва дар пешбурду тараққиёти мамлакат саҳми арзанда гузоред”. Мани хурдсол ин минбарҳои баландро медидам ва мегуфтам ман низ рӯзе аз ин ҷо суханронӣ ҳоҳам кард. Аз ин лиҳоз, аз хурдсолӣ омодагӣ медидаму худ ба худ баромадҳо мекардам.
Хонандаи фаъоли муассисаи таҳсилоти миёнаи умумии №12-и ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ будам. Бо мурури замон солҳо гузаштанд ва муассисаро хатм намудам.
Бароям ҳамчун як ҷавони хушбахти замони Истиқлол муяссар гардид, ки ду маротиба дар назди Пешвои маҳбуби тоҷикон дар мулоқот бо аҳли зиёи кишвар 18 марти соли 2015 ва 19 марти соли 2018 иштирок ва суханронӣ намоям.
Бо ин мисраъҳо оғоз шуд суханронии банда дар кохи бошукӯҳи Наврӯз:
“Тоҷикистон, ай Ватан , ай марзи номусу вафо,
Ай замини сабз, ай хоки пур аз зар пурсахо.
Шукри обу хоки ту, чун ояте дорам ба лаб,
Шукри ишқат, шукри он сарвар, ки бошад роҳнамо.
Сараввал салом арз медорам аз ҳузури Шумо пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон. Ман Насима Қосимова зодаи ноҳияи Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ. Қабл аз ҳама миннатдории хешро ба Шумо Ҷаноби Олӣ баён мекунам, зеро маҳз бо дастгириҳои бевоситаи Шумо ман тибқи Квотаи президентӣ ба Донишгоҳи давлатии Бохтар ба номи Носири Хусрав дохил шудам. Донишгоҳи номбурдаро бо сари баланд бо дипломи сурх хатм кардам”.
Бо шунидани ин суханҳо аввалин кафкӯбиҳоро Пешвои миллат ва баъдан ҳозирин заданд. Бандаро як ҳиссиёте фаро гирифт, ки худамро хушбахттарин ҷавони ин меҳан ва ин миллат эҳсос намудам.
“Аҳсан духтарам”, - гуфтанд Пешвои миллат.
“Муддати се сол дар ноҳияи Мавлоно Абдураҳмони Ҷомӣ ба ҳайси омӯзгор, муаллима фанни забон ва адабиёти тоҷик, ҷойнишини директор оид ба қисми тарбия фаъолият карда, ҳамзамон бо рӯзномаи “Баҳористон”-и ноҳияи Абдураҳмони Ҷомӣ ҳамкорӣ доштам.
Хушбахтона, бори аввал дар Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон соли 2014 бо дастгириҳои бевоситаи Шумо шуъбаи магистратура ташкил карда шуд ва ба ман муяссар гардид, ки дар бахши адабиётшиносии ин даргоҳи илм дохил шуда, таҳсили худро идома додаистодаам. Ба мо магистрони ҷавон, олимони шинохтаи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон сабақ меомӯзонанд. Ва мо имконият дорем, ки аз мактаби илмиии олимони маъруфу шинохтаи тоҷик бархӯрдор гардем.
Ҷаноби Олӣ!
Ман татқиқоти илмии худро дар мавзӯи “Тасвир ва таҳаввули образи зан дар романи “Восеъ”-и Сотим Улуғзода оғоз намуда, ният дорам, ки ҳамчун тадқиқотчии ҷавон, дар омӯзиши забон, адабиёт, таърих ва фарҳанги миллати кӯҳанбунёдам саҳми босазо гузорам. Омӯзиши ҳаматарафаи симои қаҳрамони халқи тоҷик Восеъ имконият медиҳад, ки ҷавонони мо дар руҳияи худогоҳӣ, ҷасурӣ, қаҳрамонӣ ва руҳияи баланди хештаншиносӣ тарбия ёбанд.
Ҷаноби Олӣ! Мо-ҷавонони соҳаи илм, тамоми неруву қудрати худро баҳри рушди илми тоҷик сарф намуда, шуморо бовар мекунонем, ки мо низ олимаҳои ҷавон метавонем, тадқиқотҳои худро дар сатҳи баланди илмӣ анҷом дода, дастоварҳои илмии худро ба хизмати халқу ватан пешниҳод намоем ва рақобатпазирии кишварро дар арсаи байналмилалӣ таъмин менамоем.
Боиси ифтихор ва сарфарозист, ки мо – ҷавонони даврони Истиқлол ҳастем. Мо ҷавонон ифтихор аз он мекунем, ки чунин як Роҳбари оқилу дурандеш дорем ва моро дар тамоми самтҳое, ки набошад, дастгирӣ менамоед. Имрӯз мо-ҷавононро мебояд талош намоем, баҳри ноил шудан ба ҳадафҳои дар пеш гузоштаи Шумо ва истифода барем аз неруву қудрати хеш, то дар оянда муваффақ гардем”.
Баъди чунин суханронии камина Пешвои миллат иброз доштанд:
- Аҳсан. Аҳсан. Нағз хон духтарам. На ҳама мансабдор, вазир дар назди Роҳбари давлат, дар назди аҳли зиёи мамлакат чунин озодона ҳарф зада метавонад. Ва чи қадар бо забони адабӣ ва шевою ширин сухан кардед. Дар бораи забони модарӣ. Ман хоҳиш мекунам Насимахон, ки ному насабатро ҳам тоҷикӣ кун. Бо забони модарӣ Қосимова Насима - Қосимӣ Насима мешавад. Номатро номи тоҷикӣ гузор. Ба шумо муваффақият. Ба шумо аз номи ҳамаи ҳозирин муваффақият ва барори кор орзу мекунам.
Ин дуои неки Пешвои миллат буд, ки аз он рӯз сар карда, зиндагӣ, таҳсил ва кору фаъолиятам куллан дигар шуд. Пас аз ин мулоқот банда ба музаффариятҳои беназир ноил гардида, магистратураро бо баҳои аъло хатм намудам. Ва пас аз хатми магистратура ҳуҷҷатҳоямро ба аспирантураи Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон супорида, дар ин боргоҳи муқаддас таҳсили илм намудам. Дар бахши дуюми аспирантура гирандаи Стипендияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон будам. Ҳамчун як духтари фаъол дар аспирантура таҳсил намуданам дар Академияи миллии илмҳои Тоҷикистон, боз дидори мубораки падари маънавиям ба ман мушарраф гардид, ки дар мулоқот бо аҳли зиёи кишвар 19 марти соли 2018 иштирок ва суханронӣ намоям.
Пас аз суханрониям Президенти кишвар чунин ибрози назар карданд:
- Аҳсан! Забони тоҷикӣ худаш забони шеър аст. Вақте шахс бо забони модарӣ, бо забони ноби тоҷикӣ ҳарф мезанад, завқат мебарад, ҳаловатат мебарад, асабот ором мешавад, мисле, ки шеър хонда истода бошад. Аҳсан духтарам.
Оиладорӣ духтарам? – пурсиданд Ҷаноби Олӣ.
- Не Ҷаноби Олӣ. Ният дорам. Туй шудам ҳатман хабар мекунам, - гуфтам ман.
- Майлаш. Нағз фикр кун духтарам. Ҳеҷ гоҳ дар зиндагӣ саросема нашав. Як нафареро интихоб кун, ки оянда ин қадар меҳнату заҳматҳои туро қадр кунаду дар оянда бо ин роҳат идома диҳӣ. Шавҳар намегурезад, - гуфтанд Пешвои миллат.
Дар кор, зиндагӣ ва он ҳама муваффақиятҳоеро, ки то имрӯз мебинам, бо дуои неки падари маънавиям мебошад. Дуои неки он кас буд, ки ман имрӯз оиладор ва модари хушбахтам. Саҳми арзандаи худро барои пешрафти ҷомеа хоҳам гузошт. Аҳсан ба ин марди Худо ва миннатдории сидқану бепоёни худро мерасонам. Худованд ҳамеша болои сари ин миллату ин давлат бошанд.
Аз чеҳраат шиносанд, имрӯз миллати мо,
Чун малҳаме давоӣ бар дарди миллати мо.
Дар нури гарми чеҳрат фазлу фазилати мо,
Кӯр аст чашми душман аз Қасри миллати мо.
Ай шавқату шукуҳи дарбори Тоҷикистон,
Пушту паноҳи миллат, девори Тоҷикистон.
Қосимӣ Насима ИСМОН, ходими
илмии Институти забон ва адабиёти
ба номи Рӯдакии АМИТ
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед