Ба хоки меҳани мо айни гиряи ҷон буд,
Ватан чу тифл дар оғӯши мо ба афғон буд.

Агарчӣ вориси Сомон чу будаем ҳама,
Вале ба хоки Ватан не саре, на сомон буд.

Зи рӯи кина худ аз худ ҷудо шудем аз ҳам,
Дар ин ҳамоқати мо кай ризои Яздон буд?

Ба рӯи саҳнаи мо зоғ нағмахонӣ дошт,
Ватан дигар қафасе баҳри андалебон буд.

Ба он ки рӯзи сияҳ бар сари Ватан омад
Ва қасди наҳзатиён пушти қисса пинҳон буд.

Гуноҳи кардаи мо гарчӣ бори шайтон шуд,
Вале зи иллати мо дев низ ҳайрон буд.

Ба ҷои поизу дай, ҳам тамузу фасли баҳор
Ба хоки меҳани мо фасли яъс хандон буд.

Ягона фаҳм, ки камчин бигашт, виҷдон буд,
Ҳамоқату ғазаби нобаҷо фаровон буд.

Ба лаб найи ватанам аз фироқ менолид,
Чу нойи Мавлавии Балх бенайистон буд.

Агарчӣ ҳифзи варо ҳафт пушт бас будаш,
Вале ба пушти басе ҳам камон авезон буд.

Барои ҳамватанон зиндагӣ чи мушкил буд,
Ба ҷои хуррамии умр мурдан осон буд.

Худо зи лутф якеро ба тахти бахт нишонд,
Ки марди сулҳсаро буду ҷони инсон буд.

Барои мардуми мо раҳнамо - муаллим шуд,
Ба фаҳму маърифату ақл як дабистон буд.

Набуд ба фикри худу ҷон ба каф Ватан мегуфт,
Ҳамеша дар ғами эҳёи Тоҷикистон буд.

Ба фасли Сулҳ расиду ҳаёти хуррам ёфт,
Касе, ки пайрави Эмомалии Раҳмон буд.

“Кунун замона дигар гашту мо дигар гаштем”,
Омад ханда ба лаб миллате, ки гирён буд.

Бахтиёр РАҲМОНИЁН