Самари заҳмати пайвастаи эҷод, арзишу офриниши густурдаи шеър, манзума, ҳикоя, қиссаву драмма ва филмномаҳо Муҳаммад Ғоибро ба пояи баланди адабӣ расонид ва муваффақу соҳибному соҳибунвон кард.

Дар оғоз барои хурдсолон шеър навишт. Шеърҳои тару тоза ва хотирмон. Нахусткитобҳояш: “Турнаҳо”, “Роҳи деҳа”, “Тути дарра” аз ин шеърҳо иборатанд. Ҷилои истеъдоди Муҳаммад Ғоиб аз мададу ғамхориҳои шоирони маъруфи қаламрави Кӯлоб Ашӯр Сафар, Саидҷон Ҳакимзода,  Ҳақназар Ғоиб бештар дурахшид, ки баъд тозаҷӯӣ ва тозакории Муҳаммад Ғоибро дар шеъру офаридаҳояш дар муҳити адабии ҷумҳурӣ шоирони номвар, Муҳмин Қаноат, Убайд Раҷаб, Лоиқ Шералӣ ва Бозор Собир пазируфтанд.

“Турна”-ҳои орзуву ормони ӯ дар арсаи эҷод аз “Роҳи деҳа” ба армуғони образи ишқу ҷавонӣ, дарду аламҳои ятимӣ, ҳикмати зиндагӣ, меҳри диёру арҷгузорӣ ба он дар саросари мамлакат болу пар заданд, ба шоҳроҳи адабиёт расиданд ва ба дилу дидаи хонанда маскан ёфтанд.

Муҳаммад Ғоиб эҷодиёти густурда, китобҳои зиёд, фазилатҳои инсонӣ ва байни аҳлу назари мардум чун адиб эҳтиром дорад. Вале хушбахтиаш ба назари банда он аст, ки сурудаҳои арзишимандаш дар мавзуҳои ватандорӣ, сулҳу субот, дастовардҳои камназири Тоҷикистони соҳибистиқлол, муқаддасоти расму оинҳо, ифтихори миллӣ ҳамеша вирди забони пиру барност.

Бастакорон ба шеърҳои зиёди Муҳаммад Ғоиб оҳангҳои ҷаззобу дилнишин офаридаанд. Ва ин таронаҳо имрӯзу фардо ҳамоишҳои ҷумҳуриявиро шукуҳ мебахшанд. Хонандагон онҳоро бо меҳр қироат мекунанд. Дар қуллаи ҳафтоди умр ба Муҳаммад Ғоиб тандурустӣ, хушиҳои рӯзгор ва барори эҷод таманно дорам.

Абдулҳамид Самад,
Нависандаи халқии Тоҷикистон