Сентябри соли 2015. Идораи рӯзномаи “Ҷавонони Тоҷикистон”. Нахустин рӯзҳои фаъолиятам дар рӯзномаи мазкур буд. Аз чи оғоз кардани кору чи гуна шинос шудан бо ҳайати эҷодии он бароям гарон менамуд. Аз ин боис дар курсии хеш ғарқи андеша нишаставу перомуни матлаби аввалинам барои нашраш дар шумораи навбатии рӯзнома омодагӣ медидам.

Ин ҳангом буд, ки зани рӯзгордидаву хушмуомила аз дари идора ворид шудан замон ба ҳолпурсии ҳамагӣ пардохт. Бо ҳар яке аз кормандон сидқану самимӣ аҳволпурсӣ мекарду чи гуна будани рӯзгорашонро пурсон мешуд. Навбат ба мани ҳамакнун ба тими “Ҷавонон...” пайвастшуда расид.

- Салом бачаҷон. Хубӣ, коракот соз?

- Раҳмат холаҷон, хубам. Шумо чи хел?

- Ташаккур соз. Нав тақсимоти шумораи нави рӯзномаро ба итмом расонидаму ба ин ҷо, ки бароям беҳтарин макон аст, шитофтам.

Гуфтагӣ барин, бачаҷон шумо ҳамкори нави мо ба фикрам. Номат чист?

- Беҳрӯз холаҷон. Беҳрӯз Холмуродов.

- Беҳтарин. Хуш омадӣ. Хеле хуб кардӣ, ки ба ин ҷо ба кор даромадӣ. Зеро дар ин ҷо шахсиятҳои хеле бузурге кору фаъолият кардаанд, ки имрӯз номашонро гирифтан замон ҳама мешиносанд ва дар ҷомеа соҳибэҳтироманд. Дуо мекунем, ки ту низ яке аз кормандони хуби идора шавӣ. Ба корҳоят барор хоҳонам, бачаҷон.

- Раҳмат холаҷон, омин...

Нахустин шиносоии ман бо “Модари матбуоти тоҷик” Гулчеҳра Фозилова ҳамин гуна сурат гирифта буд. Пас аз ин, ҳар ҳафтае, ки шумораи нави рӯзнома нашр мешуду дастраси хонанда, аввалин нафаре ки ба нигоштаҳои шогирдонаам баҳои хуб медоду маро барои боз ҳам дилгармтар пардохтан ба кори эҷодӣ таҳрик медод, ҳамин нафар буданд.

Аслан, ин гуна ашхос, ки бе ягон чашмдошт ба туву фаъолиятат баҳои арзанда медиҳад, хеле ангуштшуморанд ва гузашта аз ин инсонҳое мебошанд, ки қалби поку бузург доранд.

Бале, ӯ дилу бузургу фаррохе дошту меҳру муҳаббаташ ба ҳамагии ҳамкорон, ки аксарияти он ҷавон будему хола чун фарзанд дӯстамон медошт, тақсим мешуд.

Ҳар сол оғози фасли баҳор бо зодрӯзи ӯ тавъам меомад. Зеро 10 март милодрӯзи “Модари “Ҷавонон...”” буду ӯ онро аз ибтидои моҳи мазкур таҷлил мекарду ба ҳамагӣ ёдрас мешуд. Дар ин ҳангом ҳаррӯз идораи рӯзнома пур аз меҳмонҳо мешуд, ки аксарияти онҳоро намояндагони васоити ахбори омма ташкил менамуд.

Ҳар яке бо дастагуле ба шодбошии хола меомаданду гӯё ӯ дар олами хушҳолӣ ғарқ мешуд. Он рӯзҳо ӯро шодӣ беканор буду лабонаш ғарқи табассуми ба худаш хос. Механдиду барои қадрдонӣ ба ҳар яке аз ташрифоварандагон изҳори сипос мегуфт, ки ӯро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намесозанду ҳамеша шодишарикаш ҳастанд.

Рӯзи баъдӣ, ки Рӯзи матбуоти тоҷик таҷлил мегардид, баробари дигар собиқадорон яке аз нафароне ки аввалин шуда барои хидматҳои шоиставу мондагораш дар ҷодаи матбуоти тоҷик қадр мегардид, хола буд. Мо – аҳли эҷоди рӯзнома аз ин ҳама лутфу меҳрубонии нисбаташ нисоргардида меболидему мефахридем. Дар тамоми ин лаҳзаҳо ягона сухане, ки бо табассум ӯ иброз медошт, танҳо ҳамин буд: “Ибтидои фасли баҳор иди ман аст. Ва шукр ба ҳамааш”.

Ҳар қадрдонӣ барояш гӯё болу пар мебахшиданду армуғони гирифтаашро дар ин рӯзҳо бо мо тақсим мекард. Ин лаҳзаҳо ёдам меояд, ки дар яке аз идҳои Рӯзи матбуот, ки дар бинои Китобхонаи миллии кишвар доир шуд, холаро баробари Сипоснома, ҳамзамон бо мукофотпулӣ сарфароз гардониданд ва баъди итмоми чорабинӣ бо қалби бузург иброз доштанд:

- Инро фарзандонам ҳамин ҳоло “мешуем” ва меравем ба ошхонаи ошёнаи аввали бинои Китобхонаи миллӣ.

Дар ин ҳамгом ману ҳамкорам Хуршед Ховарӣ ба бинои Вазорати фарҳанг барои гирифтани ҷоизаҳои кормандони рӯзнома, ки бахшида ба Рӯзи матбуоти тоҷик ноил гардида буданд, рафта будем. Дар бинои Вазорат будем, ки хола худаш занг зада гуфт, ки “Куҷо шудед? Биёед, мо шуморо интизорем”. Ва мо низ шитофтем наздашону дастовардашонро якҷоя ба қавле “шустем”.

Ӯ барои ҳамагӣ модари дуюм ба шумор мерафт. Зеро дар ғаму шодии ҳамагии мо шарик буданду бо суханони нарму меҳрбор моро дастгир буданд. Гоҳе барои ғарқи дарёи андуҳ шудани нафаре аз ҳамкоронамон мегиристу дилбардорӣ мекард ва гоҳе дигар аз муваффақияти ҳар яки мо меболиду хурсандӣ менамуд.

Дар зодрӯзи ҳар яке аз мо аввалин шуда, табрикамон менамуду модарвор оғӯшамон мегирифт ва мегуфт: “Зодрӯзат муборак бошад, фарзандам. Худо ба ҳамаи ниятҳои некат бирасӣ”.

Ин гуна муносибату меҳрубонӣ, ин гуна ғамшарику шодишарик буданаш барои ҳамагии мо намунаи ибрат буд. Бале, ӯ худ намоди инсони комилеву модари мушфиқе буд, ки аз будунаш шукргузор будему канораш эҳсоси хушҳолӣ доштем.

Бо амри тақдир, ки фарзанд надошт, аммо аз ин ҳеҷ гоҳ дилтанг намешуд. Чун ҳамаи моро фарзанди худ мешумориду дӯстамон медошт. Ва дар бадали ин мо низ ӯро модарвор дӯст медоштем.

Дар маҳфилҳову нишастҳо сад-ри маҳфил буданду бо завқ сухан меронданд ва кӯшиш мекарданд, ки ҳамеша хушҳол бошем. Чун ба ин бовар буданд, ки хушҳолӣ умри инсонро дарозу бобаракат месозад. Воқеан, хулосаи мантиқие дош-танд, ки дар кам касон онро метавон дарёфт.

Ҳеҷ гоҳ тӯшабиёриашон аз хотиротам зудуда намешавад. Рӯзҳои душанбеву сешанбе, ки ҳамеша то дер бози шаб пайи омода намудани шумораи навбатии рӯзнома бо дигар ҳамкорон машғул будем, пеш аз рафтан ба утоқашон, ки он ҷо рӯзномаҳоро ба почтаҳои гуногун тақсим мекарданд, наздамон омада мегуфтанд:

- Медонаму мефаҳмам, ки коратон ҳоло то чанд соати дигар идома меёбад. Инҳоро гиред фарзандонам, то гурусна намонед. Офарин, ки касбатонро дӯст медоред ва заҳмат мекашед. Ҳамеша ҳамин гуна пурталош бошед.

Пас аз ҳар нашри рӯзнома яке аз аввалинҳо шуда, ӯ хушҳолӣ менамуд, ки рӯзнома хеле зебову хонданӣ чоп шудааст.

Ӯ бароямон дастгиру мададрасон буд. Ӯ бароямон сарчашмаи меҳрубонию фидокорӣ буд. Ӯ бароямон ба маънои томаш инсони фарҳехта буд. Ӯ бароямон фаротар аз як ҳамкор ва фаротар аз як ҳамқалам буд. Ӯ бароямон модар буд. Модаре, ки шумораи фарзандонаш бешумор буданд.

Бо ҳарфҳои калон бояд ин гуфтаро навишт – ӯ намоди содиқтарин корманди фидоӣ дар рӯзнома буд. Зеро дар тули беш аз 50 соли фаъолият дар ҷодаи журналистика танҳо дар рӯзномаи “Ҷавонони Тоҷикистон” кору фаъолияти пурсамар намуданду аз ин оилаи бузург ҳеҷ гоҳ дил канда натавонистанд ва то охирин нафасҳо ба ин оила содиқ монданд.

- Ман дар “Ҷавонон...” ҳамеша худро ҷавон эҳсос мекунам. Ва шукр, ки умри худро дар ин рӯзномаи дӯстдоштанӣ паси сар карда истодаам, - ҳар гоҳе ки чаро дар як ҷо фаъолият карданашро пурсон мешуданд, ҳамин буд посухаш бо ифтихор.

Беш аз нуҳ сол дар рӯзнома ҳамкору ҳамсуҳбату модари мушфиқ буданд бароям. Танҳо ҳамин як ҳолпурсии модаронаашон бас буд, то бидонӣ, ки зиндагӣ чи қадр хубу гуворост ва ҳар лаҳзаи онро ба маънои томаш бояд зист ва лаззат бурд аз ҳар нафас.

Ибтидои моҳи октябри соли 2024. Хабар расид, ки хола аз зинапояҳои бинои истиқоматӣ, ки он ҷо зиндагӣ мекарданд, ногаҳон афтидаву пояшон маҷруҳ шудааст. Баъди шунидани ин хабар ба рақамҳои дастиашон занг задаму суҳбати кутоҳе кардем:

- Салом холаҷон. Шумо хубед? Саломатиатон чи хел? Хеле беҳтар шудед?

- Воалейк бар салом Беҳрӯзҷон. Шукр хеле беҳтар шудам, вале ҳоло ҳам поям кам – кам месӯзад. Занг зада истед бачам, чун ҳамаи шуморо ёд кардам.

- Худо тезтар соз шавед. Мо ҳам шуморо ёд кардем...

Рӯзи баъдӣ бо чанд тан аз ҳамкорон ба хабаргирӣ ба хонааш рафтем. Рӯйи бистар хоб буданду бо ҳар яке аз мо чун ҳарвақта хуб аҳволпурсӣ карданд.

Ҳангоми дидорбинӣ гуфтам, ки “Холаҷон, тезтар соз шуда кор бароед. Ҷоятон холист...”.

- Ҳатман беҳтар шуда, ба кор меравам. Беҳрӯзҷон ҳамон оши гуфтаатро дар ёд дорӣ?

- Бале холаҷон, ёдам ҳаст.

- Насиб, ки соз шудам, ҳамон ошро бо дастони худам пухта ба идора мебарам ва ҳама якҷоя нӯши ҷон мекунем.
- Ҳатман холаҷон, ҳатман...

Аммо аз куҷо медонистем, ки ин охирин ҳарфзаниҳои хола аст.

Ва баъди чанд рӯзи дигари беморӣ хола ин дунёро падруд гуфтанду мо – фарзандонашро танҳо гузоштанд.

Тайи даҳ соле, ки дар рӯзномаи “Ҷавонони Тоҷикистон” фаъолият дорам, ин аввалин баҳор аст, ки аз ибтидоаш суханони саршори хушҳоливу хандаҳои холаро, ки мегуфт “Идҳои ибтидои баҳор бо мелодрӯзи ман оғоз мешавад...” намешунавем.

Ҳамакнун, 75-умин солрӯзи “Модари “Ҷавонон...”” бидуни ӯ мегузарад. Гарчанде дигар бо мо нестанд, вале хотироту суханону меҳрубонии модаронаашон ҳамеша дар қалби мост. Зеро инсонҳои нексиришту некном ҳамеша дар ёдҳо боқӣ мемонанд.
Холаи Гулчеҳра Фозилова аз ҳамин зумраи инсонҳо буданд, ки номи некашон то абад дар лавҳи хотироти мо боқист.

Ёдат ба хайр, “Модари “Ҷавонон...””.

Беҳрӯз ҚАЮМӢ, “ҶТ”