Ӯ аз зумраи онҳоест, ки се сол боз хонда шудани номашро дар рӯйхати ғолибон орзу мекард. Акнун, бо дили пур аз шодӣ аз ғолиби ҷойи аввал гаштанаш хушҳол аст. Бо меҳнати пайваста ва иродаи қавӣ тавонист, ки сазовори ҷойи якуми даври шаҳрии озмуни ҷумҳуриявии “Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст” гардад ва талошашро дар даври ниҳоӣ идома доданист.

Сухан атрофи Парвина Муродова, омӯзгори Академияи идоракунии давлатии назди Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон меравад, ки имрӯзҳо барои даври ҷумҳуриявии озмуни мазкур омодагӣ мегирад. Доир ба фаъолияти пурсамараш бо ӯ ҳамсуҳбат шудем.

- Барои ба даст овардани ғолибият пеш аз ҳама чӣ бароятон таҳрикдиҳанда буд?

- Соли аввал иштироки ман дар озмун комилан тасодуфӣ буд. Он замон дар Коллеҷи технологӣ-фарматсевтии Тоҷикистон, воқеъ дар ноҳияи Ёвон фаъолият мекардам. Мувофиқи хоҳиши роҳбарият бояд яке аз шогирдонамро пешниҳод менамудам. Пас аз он ки шогирдамро ба назди ҳакамон бурдам, масъалаи иштироки омӯзгорон низ ба миён омад ва аз ман хоҳиш карданд, ки ширкат варзам.

Адабиётро аз хурдӣ дӯст медоштам, шеърҳои зиёд аз ёд медонистам, вале солҳо гузашта буданд ва муҳлат ҳам кам буд. Ғайр аз ин, соли 2014 бемории сахтеро паси сар кардам ва барои саломатиям ширкат дар чунин озмун осон набуд. Бо вуҷуди ин, маро водор карданд, ки ҳадди ақал як шеър қироат намоям. Ман як шеъри тоҷикӣ хондам. Баъдан, хоҳиш карданд шеър бо забони русӣ қироат намоям, ки онро низ бо муваффақият хондам.

- Ғолибиятро барои худ чӣ гуна арзёбӣ мекунед - муваффақияти шахсӣ ё чизи дигар?

- Ғолибиятро ҳам муваффақияти шахсӣ ва ҳам масъулият барои дигарон меҳисобам. Ин ду аз ҳам ҷудо нестанд. Аввал инсон бояд худро бисозад, баъд метавонад барои ҷомеа намуна гардад. Махсусан, омӯзгорон вазифадоранд, ки ҳарду арзишро дар назар гиранд, то дар таълиму тарбияи насли наврас саҳм гузоранд.

Муваффақият на танҳо ба дастовардҳои модӣ, балки бештар ба камолоти маънавӣ ва рушди фикрӣ вобаста аст. Шахси боирода метавонад ба дигарон низ неруи мусбат бахшад. Чуноне ки шоири машҳур Абдулқодири Бедил фармудааст:

Агар гӯӣ, ки битвонам, қадам дарнеҳ, ки битвонӣ
В-агар гӯӣ, ки натвонам, бирав биншин, ки натвонӣ!

Муваффақияти шахсӣ бе ҳисси масъулият нопурра мемонад. Арзиши воқеӣ на дар он аст, ки чӣ ба даст овардаӣ, балки дар он аст, ки чӣ додаӣ. Ҷомеа ба шахсоне ниёз дорад, ки бо комёбиҳои худ дигаронро низ ба пешрафт раҳнамун созанд. Масалан, омӯзгорон бо заҳмати худ на танҳо муваффақ мешаванд, балки шогирдони зиёдеро низ ба муваффақият роҳнамоӣ мекунанд.

- Шумо ки дар номинатсияи "Адабиёти ҷаҳон" иштирок намудаву ғолиб гаштаед, чаро майл кардед ба адабиёти хориҷ?

- Ман омӯзгори забонҳои русӣ ва англисӣ ҳастам ва аз давраи донишҷӯӣ заминаи хуб дар ин самт доштам. Аз ин рӯ, хостам донишу малакаи худро маҳз дар номинатсияи "Адабиёти ҷаҳон" санҷам. Соли аввал, ки дар озмун иштирок кардам, асарҳои азбарнамудаам ба ҳамин номина мувофиқат карданд.

Дар донишгоҳ мо - донишҷӯёни филология, берун аз дарс бештар асарҳои адибони ҷаҳонро мутолиа мекардем. Омӯзгорон рӯйхати китобҳои адибонро медоданд ва муҳлат барои омодагӣ таъин мекарданд. Ҳамеша мекӯшидам, ки асарҳоро худ бихонам, на аз нақли дигарон истифода барам.

Ҳамеша бовар дорам, ки ягон заҳмат бенатиҷа намемонад. Маҳз ҳамин хондану аз бар кардани асарҳо буд, ки маро то имрӯз ба дастовардҳо расонд. Ҳоло бошад, сеюм маротиба аст, ки аз "санҷиш"-и ҳакамони нуктасанҷ мегузарам.

- Се сол пайдарпай дар озмун ширкат намудед. Аз ҳар сол чӣ таҷриба гирифтед ва кадомаш хотирмонтар буд?

- Дар се соли ширкат шоҳиди он шудам, ки рақобат миёни довталабон ҳар сол пурзӯртар мегардад ва омодагӣ низ ҷиддитар мешавад.

Ҳар боре вориди Китобхонаи миллӣ мешавам, фазои маънавиёт ва донишро эҳсос мекунам. Китоб хондиву боз подош ҳам мегирӣ, ин магар хушбахтӣ нест?

- Омодагиҳо ба даври баъдии озмун чӣ гуна аст?

- Дар даври ҷумҳуриявӣ рақобат пурзӯр мешавад, зеро аз тамоми гӯшаю канори кишвар довталабон иштирок мекунанд. Кӯшиш мекунам, ки тайёрии ҷиддӣ бинам ва асарҳои то ҳол нахондаамро мутолиа кунам. Чун хондан ва дарку фаҳми мазмуни асар вақти зиёд талаб мекунад, пас аз мутолиа соатҳо болои он кор мекунам, то мақсаду мароми нависандаро фаҳмам ва ба саволҳои ҳайати ҳакамон омода шавам.

Заррина ҚОСИМОВА, “ҶТ”