Ҳар боре, ки ба зебоии пойтахти азизамон – шаҳри Душанбе назар мекунам, мехоҳам шигифтиҳои онро рӯйи дафтар тасвир созам, аммо намедонам аз чӣ оғоз созаму бо чӣ анҷом диҳам. Чунки ҳама ҷояш зебову беназир аст.

Муҳаббат ба ватан барои ташаккули шахсияти ҳар инсон аҳамияти махсус дорад. Ҳеҷ шахс бе муҳаббати самимию устувор ба Ватан комил буда наметавонад. Агар имрӯз мо ба симои шаҳри азизамон назар афканем, ба куллӣ тағйир ёфтааст.

Бо талош ва заҳматҳои раиси созандаву ташаббускори Душанбешаҳр муҳтарам Рус-тами Эмомалӣ пойтахти азизамон ба як гӯшаи зебо табдил ёфтааст. Имрӯзҳо дар ҳар гӯшаву канори пойтахт корҳои ободониву созандагӣ идома дорад. Иншооти муосир бо усулҳои замонавӣ, марказу хиёбонҳои бо тарҳи нав бун-ёдшуда ва боз навгониҳои зиёд воқеан шаҳри азизамонро макони диданиву дилрабо намудааст. Аз дидани майдону гулгаштҳо, осорхонаҳои таърихию фарҳангӣ, бозору мағозаҳо, ҷойҳои истироҳативу фароғатӣ замири ҳар бинанда шоду масрур мегардад.

Вақте шабонгаҳ аз пулҳои зебову дилписанди пойтахт мегузарам, бо дидани равшании он худро дар шаҳри афсона ва ё шаҳри орзуҳо тасаввур мекунам. Ба худам мегӯям, ки шаҳри мо рӯз аз рӯз чи қадар зебову дилписанд мешавад. Гулгаштҳои зебо, фаввораҳои беназир, обҳои мусаффо, биноҳои сохташудаи “Қасри миллат”, “Кохи наврӯз”, “ Китобхонаи миллӣ”, “ Маҷмааи варзишӣ”, “Осорхонаи миллӣ” ва садҳои дигар мо – сокинон, меҳмонон ва сайёҳони хориҷиро мафтуни худ месозанд.

Имрӯз пойтахти азизамон ба шаҳри ҷавонию орзуҳо, шаҳри ваҳдат, шаҳри нусрат ва шаҳри сулҳу сафо табдил ёфтааст. Назди ҳар як биноҳои истиқоматии шаҳри азизамон майдончаҳои варзишию фароғатии замонавӣ бунёд гардидааст. Аз онҳо ҳамарӯза кӯдакону наврасон ва сокинон истифода мебаранду хушҳолӣ мекунанд.

Сокинони пойтахт бо роҳбарии раиси шаҳр пайваста дар ободии он кӯшиш мекунанд. Барои боз ҳам зеботару назарработар гардидани шаҳру хиёбонҳои азизамон дар фасли зебои баҳорон ниҳолу дарахтони ороишӣ ва гулҳои рангорангу мафтункунанда шинонида мешаванд.

Чун дар Боғи фарҳангию фароғатии Садриддин Айнӣ, Боғи устод Рӯдакӣ ва Боғи Ирам қадам мезанем, аз зебоии онҳо ва ҳавои тозааш сер намешавем.

Ҳамасола ба кишвари азизамон сайёҳони хориҷӣ ташрифт меоранд ва онҳо аз обу ҳавои тозаи кишварамон нафас мекашанду ҳаловат мебаранд ва шефтаи ин макони биҳиштӣ мешаванд. Албатта, ҳар яки онҳо дар мадди аввал аз маркази Тоҷикистон дидан намудаву ба зебоиву рангобарангии он мафтун шудаву аксҳо мебардоранд, то рафта онро ба дӯстону наздиконашон қисса намоянду барои дидани ин макони воқеан диданӣ ташвиқ созанд. Далели ин гуфтаҳо сари ҳар қадам дар пойтахти азизамон вохӯрдан бо сайёҳони хориҷист.

Айни замон пойтахти кишварамон ҳамчун хонаи умеди тамоми сокинон ва меҳмонони хориҷӣ гаштааст. Бинобар ин, ҳар яки моро месазад, ки нисбат ба дастоварду комёбӣ ва ободониҳои шаҳр бетаваҷҷуҳ набошем ва каме ҳам бошад, дар рушду боз ҳам зеботар шудани он саҳми худро гузорем.

Малика МУҚАДАМОВА, “ҶТ”