Ҳар сол 9 май дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун Иди ғалаба бо тантанаи хос ҷашн гирифта мешавад. Мо аз ин фурсати муносиб истифода бурда, миёни ҷавонони фаъоли кишвар назарпурсие бо суоли “Рӯзи ғалаба барои шумо чӣ маъно дорад?” муроҷиат кардем, то бифаҳмем, ки ин санаи таърихӣ барои онҳо то кадом андоза муҳим ва бардошти онҳо аз ин рӯз чӣ гуна аст.

Нушофарин РАҶАБЗОДА, ғолиби озмуни “Хонандаи сол -2025”:

- Рӯзи ғалаба бароям танҳо як санаи таърихӣ нест, ин рӯз дар худ маънои амиқе дорад. Ин рӯзи ёдоварии ҷасорату фидокории онҳое мебошад, ки барои сулҳ ва озодӣ ҷони худро нисор карданд, то насли оянда тавонад осуда зиндагӣ намояд. Ин рӯз ба ман ва онҳое, ки қадршиноси гузаштагони худ ҳастанд, арзиши сулҳ, оромӣ ва ваҳдатро хотиррасон мекунад. Онро бо эҳтиром ба гузашта ва қадршиносии қаҳрамонон қабул мекунам, зеро маҳз бо шарофати онҳост, ки мо имрӯз дар фазои оромию осоиштагӣ зиндагӣ дорем.

Қосим ВАТАНОВ, корманди “Радиои Тоҷикистон”:

- Дар мавриди Рӯзи ғалаба мо, насли нав аз суханони калонсолон дар овони мактабхонӣ зиёд мешунидем. Гуфтан мумкин аст, ки Рӯзи ғалаба ҳамчун як рӯзи хос монанди баъзе идҳову ҷашнҳои мо дар байни мардум ҷойгоҳи хос дорад. Далели ин гуфтаҳо ҳам ин аст, ки гузаштагони мо барои ҳифзи марзи худ, ҳифзи ватани худ бо душман ҷангидаанд ва ҳадди ақал ба хотири эҳтироми меҳнатҳои онҳо мо бояд ин рӯзро гиромӣ дорем. Ногуфта намонад, ки корнамоии иштирокчиёни Ҷанги Бузури Ватанӣ дар саҳифаҳои таърих ҳам дарҷ шудаанд, пас бояд рӯзе ки онҳо ғолибият ба даст оварданд, мо онро гиромӣ бидорем ва ҳамчун як рӯзи нек ҷашн гирем.

Дурдона ҚОДИРӢ, донишҷӯ:

- Рӯзи ғалаба бароям танҳо як санаи таърихӣ нест, балки рӯзи хотира, эҳтиром ва қадршиносии қаҳрамонҳост - онҳое, ки барои Ватан ҷонашонро нисор кардаанд. Чуноне ки ҳамаи мо медонем, ин рӯз фаромӯшнашаванда аст, чун поёни Ҷанги Бузурги Ватанӣ аст. Ин рӯз моро водор месозад, ки қадри сулҳу оромиро донем, зеро аз гуфтаҳои бобоёни мо бармеояд, ки сулҳу осоиштагӣ ба осонӣ ба даст наомадааст. Рӯзи ғалаба на танҳо як рӯйдоди таърихӣ, балки як дарси муҳим барои наслҳои оянда аст, ки сулҳро пос доранд ва гузаштагонро фаромӯш накунанд.

Раҳимҷони ВАТАНҚУЛ, корманди рӯзномаи “Пайрав”:

- Вақте хонандаи мактаб будам, омӯзгори забони русиамон ҳамеша дар Рӯзи ғалаба бо иштироки мо - хонандагон барномаи театркунонида доир ба ин рӯз омода мекард. Мо дар охир ҳама зери акси иштирокчиёни ҷанг, ки аз деҳаамон буданду дар ин набардҳои сахту сангин иштирок карда буданд, гул мегузоштем. Бо ин роҳ дар дили мо меҳру муҳҳабати ватану ватандӯстиро бедор мекарданд. Як сол қабл бошад, ҳангоми дар маҷаллаи “Меҳровар” фаъолият карданам, ба аёдати иштирокчиёни ин ҷанг рафтем. Ман бори аввал дар ҳамон ҷо иштирокчиёни ин ҷангро аз наздик дидам. Бо як ғурури баланд ва ифтихор саҳнаҳои қаҳрамониву диловарии он давронро нақл мекарданд. Аз ин ҷо дарк кардам, ки ин рӯз дар баробари як рӯзи таърихӣ будан, боз саҳнаест, ки диловарии иштирокчиёни 15 кишвари Иттиҳоди Шуравиро, ки то нуқтаи ниҳоӣ, яъне ғалаба бар душман расидааст, инъикос менамояд. Инро набояд фаромӯш кард, ки ҳар нафари дар ин ҷанг иштирокдошта пеши худ як мақсад дошт - ҳифзи Ватан. Пас ин рӯзи таърихӣ ҳушдори дӯст дош-тани Ватан барои мо - ҷавонон аст. Аз ин рӯ, ин рӯзро на танҳо як санаи таърихӣ, балки дарси ҳаёт барои ҷавонони бонангу ори Ватан медонам.

Ширинмоҳ ШОҲИМЗОДА, иштирокчии Озмуни ҷумҳуриявии “Ватанпарвар”:

- Рӯзи ғалаба рамзи пирӯзии некӣ муқобили бадӣ, сулҳ муқобили ҷанг ва ваҳдату шуҷоати мардум аст. Ман ин рӯзро на танҳо ҳамчун санаи таърихӣ, балки ҳамчун рӯзи гиромидошти хотираи қаҳрамононе медонам, ки барои озодӣ ва оромии мо ҷони худро фидо кардаанд. Инчунин, ин рӯзро бо эҳсоси ифтихор ва ҳамзамон андӯҳ тасаввур мекунам. Ифтихор аз он, ки гузаштагони мо бо ҷасорату матонат тавонистанд душвортарин озмоишҳоро паси сар кунанд ва ба ғалаба ноил гарданд. Андӯҳ аз он, ки ин пирӯзӣ бо қурбониҳои зиёд ба даст омадааст. Дар ин рӯз мо бояд ба гузашта назар кунем, аз қаҳрамониҳо дарс гирем, то ин ки дигар чунин фоҷиаҳо такрор нашаванд. Ҳифзи сулҳ ва ваҳдат вазифаи ҳар як шаҳрванд аст. Аз ин рӯ, боварӣ дорам, ки Рӯзи ғалаба на танҳо хотира аз гузашта, балки як дарси муҳим барои имрӯз ва ояндаи мост. Он моро водор месозад, ки Ватанро дӯст дорем, ягонагиро нигоҳ дорем ва ба зиндагии дар фазои сулҳу оромиш доштаамон шукргузор бошем.

Нуриддин НУРЗОДА, омӯзгор:

- Бароям ин рӯз пеш аз ҳама рамзи сулҳ ва озодӣ мебошад. Зеро паси ҳар як ҳарфи калимаи “ғалаба” дард, талафот, ашки модар, беволидайну бесарпаноҳ мондани кӯдакон ва аз даст рафтани ҳазорон орзуву умедҳо меистад. Аз ҳамин хотир, Рӯзи ғалаба на танҳо рӯзи хурсандӣ, балки рӯзи андеша кардан аст; андеша дар бораи он ки ҷанг ба инсоният чӣ меорад ва сулҳ чӣ қадар арзишманд аст. Ин аст, ки дар тасаввурам Рӯзи ғалаба танҳо ба гузаштаи дур рабт надорад. Он ба имрӯз ва фардои мо низ алоқамандии зич дорад. Ин рӯз ба мо мефаҳмонад, ки сулҳу субот неъмати бебаҳост ва ҳар насли ҷавон бояд барои ҳифз намудани он масъулият эҳсос кунад.

Таҳияи Сафиаллоҳ ИБОДЗОДА, “ҶТ”