Ваҳдат дар фарҳанги забони тоҷикӣ ба маъноҳои ягонагӣ, сарҷамъӣ, муттаҳидӣ; ваҳдати маънавӣ: ягонагӣ аз ҷиҳати фикру ақида, як будани мафкура, инчунин ба маънои ягонагии Худо омадааст.

Дар он ҷое, ки ваҳдат аст, он ҷо сулҳу субот, тинҷию амонӣ, оромию осоиштагӣ пойдор ва ҳукмрон аст. Воқеан, ваҳдат калиди ҳамаи хушбахтиҳост ва агар сулҳу ваҳдат набошад, ҳатто орзуи хушбахтиро намудан ғайриимкон ва хандаовар аст. Хушбахтона, миллати бофарҳанг, қадима ва соҳибтамаддуни тоҷик аз рӯзҳои нахустини ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ ва ваҳдати миллӣ, бо шарофати заҳматҳои пайвастаи Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва мардуми шарифи Тоҷикистон дар соҳаҳои иқтисодию сиёсӣ, илмию фарҳангӣ ва техникиву истеҳсолии мамлакат ба натиҷаҳои назаррас ноил гардид.

Сарвари давлат далеронаю шуҷоатмандона ба нооромии вазъи сиёсӣ ва дигар қатлу кушторҳои он замон нигоҳ накарда, аз баҳри ҷони худ гузар намуда, ба минбар баромад, чун он лаҳзаҳо касе ин вазифаи сермасъулиятро ба души хеш гирифтан намехост, ба қавли дигар “ҳоло касе мурдан намехост”. Аз забони куҳансолон мешунавем, ки ҳатто баъзеҳо мегуфтаанд: “Ҷавони ғаюру далер аст, вале сад афсӯс, ки ҷони худро дар хатар гузоштааст”. Ӯ дар нахустин баромадаш дар Иҷлосияи XVI-уми Шӯрои Олӣ дар Қасри Арбоби вилояти Суғд гуфта буданд: “Ман ба шумо сулҳ меорам, то охирин гурезаро ба Ватан бар нагардонам, худро ором эҳсос намекунам”.

Хушбахтона, бо заҳмату талошҳои зиёд дар ин сарзамин озодию Истиқлолият ва сулҳу ваҳдати миллӣ ба даст омад. Он ба биҳишти рӯи замин мубаддал шуд ва мо – мардуми ин сарзамин, бахусус мо – ҷавонони шаҳди меваи ваҳдату истиқлол чашидаро мебояд, ки ин дастовардҳои бузурги миллиро ҳимоя намуда, барои пойдор мондани он тамоми кӯшиши хешро ба харҷ диҳем ва ин неъматҳои бузурги миллатамонро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем.

Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон зимни вохӯрӣ бо ҷавонон қайд намуда буданд, ки “Ҷавонон бояд сабақҳои Истиқлолият ва Ваҳдати миллиро омӯзанд, аз равандҳои солиму носолими сиёсати имрӯза огоҳ бошанд, таърихи гузаштаю ҳозираи халқи худро гаштаю баргашта варақ зананд ва аз Ватан, миллат, забон ва фарҳанги худ ифтихор намоянд”. Мо – ҷавонон, бояд дар ҷавоб ба ин ғамхориҳо бо донишу хиради азалӣ ва созандагию бунёдкории худ Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ муаррифӣ намоем ва парчамбардори кишвари маҳбубамон бошем.

Воқеан ҳам, мо аз ҳама ҷиҳат ғамхориҳои Пешвои миллат ва давлату Ҳукуматро нисбати наврасону ҷавонон баръало эҳсос менамоем ва аз ин ифтихор мекунем. Чунончи диққати махсус додан ба соҳаи маориф, сохта ба истифода додани биноҳои нави муассисаҳои таҳсилоти миёна ва олии касбӣ ва бо таҷҳизотҳои замонавӣ таҷҳизонидани онҳо, сохта ба истифода додани толорҳои замонавии варзишӣ, таъсиси ҷойҳои нави корӣ гувоҳи ин ғамхориҳо мебошад. Бо миннатдорӣ ёдовар мешавем, ки соли гузашта, дар арафаи таҷлили ҷашни 70-солагии Донишгоҳи давлатии Кӯлоб ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ, бо ташаббуси Пешвои миллат бинои нави маъмурии Донишгоҳ сохта шуда, бо тамоми таҷҳизотҳои замонавӣ, аз қабили компютерҳо, тахтаҳои электронӣ, проекторҳо, мизу курсиҳо ва дигар маводҳои лозимии замонавӣ таҷҳизонида шуда, дар дарси сулҳ аз тарафи Пешвои миллат ба мо – донишҷӯён, тақдим гардид.

Пешвои миллат мудом дар баромадҳои худ қайд менамояд, ки ҷавонони даврони соҳибистиқлолӣ аз ҷавонони даврони пешин, бахусус аз ҷавонони солҳои навадум, ба куллӣ фарқ доранд. Агар он рӯзҳо бо орзуи зинда мондан субҳ аз ҷо мехестанд, ҳоло бошад, бо умеду ормонҳои созанда, бунёдгарона ва ниятҳои нек аз хоб бармехезанд. Ҷавонони фарзонаи кишвар дар даврони озодию соҳибистиқлолӣ ва пойдории сулҳу ваҳдати миллӣ дар соҳаҳои мухталифи ҳаёти ҷамъиятӣ ба дастовардҳои назаррас ноил гардидаанд. Ҳоло ҷавонони мо дар соҳаҳои иқтисодию иҷтимоӣ, техникию истеҳсолӣ ва сиёсию фарҳангии кишвар дар баробари насли калонсол кору фаъолият намуда истодаанд. Инчунин, ҷавонони мо бо нерӯи хастанопазир дар мусобиқаҳои варзишии ҷумҳуриявию байналмилалӣ дар баробари дигар давлатҳои тараққикарда фаъолона иштирок карда, бо дастовардҳои худ Тоҷикистонро берун аз он муаррифӣ намуда, парчами онро рӯз то рӯз баланд бардошта истодаанд, ки ин низ самараи ваҳдату осоиштагӣ мебошад.

Боиси таассуф аст, ки бархе аз ҳамдиёрони мо, бахусус ҷавонони кундзеҳн ва аз илму дониш дур мондаи мо кӯчагардӣ, қиморбозӣ, бозиҳои зиддиахлоқии компютерӣ, истифодаи сайтҳои нолозими интернетии барои мо – ҷавонон бегонаро пешаи худ намудаанд, ки ин ҷомеаи моро хеле ба ташвиш овардааст. Чунки маҳз мағзшӯӣ кардан ва хурофотӣ намудани чунин ҷавонон аз гурӯҳҳои ифротӣ ва бадхоҳони ин давлату миллат малакаи зиёдро талаб намекунад.

Солҳо мегузарад, вале тақдир ва таърих то абад гувоҳ боқӣ мемонад, ки сиёсат ва меҳру муҳаббати Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбати мо – ҷавонон беназир ва нотакрор аст! Сарзамини кӯҳанбунёд ва тамаддунофари мо дар домони худ қаҳрамонони бемисл, абармардони роҳи сулҳу салоҳ ва фарзандони фарзонаро, ба монанди қаҳрамонони халқи тоҷик – Темурмалику Восеъ, қаҳрамонони Тоҷикистон – устод Садриддин Айнӣ, таърихнигори миллат Бобоҷон Ғафуров, мунодии сулҳу салоҳ устод Мирзо Турсунзода ва Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро ба воя расонидааст.

Имрӯз мо – ҷавононро месазад, ки ҳисси баланди миллӣ дошта бошем, ҳамеша сарҷамъ, содиқ ва якдилу яктан ва сипари боэътимоди ин давлату миллат бошем.

Меҳроб ҶАЛИЛОВ, мутахассиси шуъбаи кор бо ҷавонони ДДК ба номи А. Рӯдакӣ