- Бачам, хез, рафта ҳо аз ана он амаки шиму костюм ва сумкаи сиёҳдор пул хоҳиш кун, - гуфт зани талбандае ба писараш, ки дуртар аз ӯ менишаст.

- Амак, амак, як сомонӣ диҳед, - гарданашро каҷ карда, гуфт писарбача.

Мард бо нигоҳи ғазаболуд: “Гум шав аз ин ҷо, сум надорам”, - гуфт.

Писарча ба назди модараш баргашта, малулона изҳор дошт: “Оча, амаки либоссиёҳ пул надода, гум шав аз пешам гуфт”.

- Рав, дар ин ҷо нашин. Инаш надод, аз дигараш хоҳиш кун, нашуд боз аз дигараш. Ваъда медиҳам, ки пули бисёр ба даст оварӣ, туро ба “зоопарк” мебарам.

Писарбача аз шунидани ин ваъдаи модараш хушҳол шуда, аз паси зане давид: “Апаҷон, апаҷон, як сомонӣ хайр кунед”.

- Эҳ, аз шумо халос нашудем, намшудем-да! Ана, гиру аз думболам нагард. Кай аз ҳамин талбандаҳо халос мешавам? То ягон танга надиҳӣ, ин часпакҳо раҳоят намекунанд, - гуфт зани раҳгузар.

- Апаат ягон сумат дод, бачам. Канӣ, ба ман деҳ, - гуфт модар.

Зан пулро аз дасти писараш гирифта, хушҳолона ба писараш гуфт: “Гуфтам-ку, ин ҷо хайрхоҳон зиёданд. Хез писарам, қариб пули “зоопарк”-ро кор кардӣ.

- Як сомонӣ диҳед - як сомонӣ диҳед, - гуён писарбача аз қафои ҳар раҳгузар медавиду фикру ҳушаш ба ёдӣ он ки модараш ӯро ба боғи ҳайвонот мебарад, банд буд.

Нисфирӯзӣ ҳам фаро расид.

- Оча, акнун ба “зоопарк” меравем? - хурсандона гуфт писарбача.

- Бачам, пуламон камтар, аз ягон каси дигар ҳам пул талаб кун, ана, баъд меравем, - гуфт модар.

Писарбача сарашро хам карда, бо қошу қавоқ боз пулталбиашро идома додан гирифт.

Зани талбанда баъди чанде аз ҷой хеста, ду кӯдаки дигарашро, ки аз ҳам думетрӣ дур ҷой гирифта, дар пешашон навишта овезон буд, гирифту ба он тарафи роҳ гузашт. Ман аз паси ин зан поида мерафтам. Ӯ ҳар дам писарашро пучида мегуфт: “Қарор наист, аз амакҳоят пул пурс”.

Боз чун пештара кӯдак шуруъ намуд, “як сомонӣ диҳед - як сомонӣ хайр кунед”.
Онҳо ба назди дарвозаи боғи ҳайвонот омаданд. Ман гумон кардам, ки зан акнун чипта гирифта, фарзандонашро барои тамошо мебарад. Ӯ боз ба писараш хитоб кард: “Дар ин ҷо одам бисёр, зуд каме дигар хайр талаб кун, ба “зоопарк” медароем”.

Кӯдак ба модараш бовар карду аз ҳар марду зани пешомада пул талаб мекард. Ман ҳам поёни ин саҳнаро мунтазир шудам. Чун бароям хеле диққатангез буд, ки як модар фарзандашро то ин ҳад ранҷ медиҳаду фиреб мекунад. Соат наздики 17 шуд. Ҳаво майл ба торикшавӣ дошт. Зан кӯдаконашро гирифта, аз он ҷо рафтан хост. Писарбача бошад бо садои баланд гиря карда, мегуфт: “оча, “зоопарк”. Аммо модар аз дасташ кашолакунон гирифта бурду ваъдаи фардоро дод.

Аз ин саҳна, ки чанд соат маро ба тамошояш банд кард, хеле ғамгин шудам. Ин чӣ тоифа аст, ки ҳатто фарзандони худро фиреб медиҳанд. Наздик ба ҳафт соат ба мушоҳидаи ман фарзандашро фиреби даромадани боғи ҳайвонотро доду ба ин васила пул ҷамъ кард. Пас, чӣ ҷои шубҳа кардан аст, ки онҳо мардуми раҳгузарро фиреб намекунанд?

Гулбаҳор РАҲМОНОВА, "ҶТ"