СИЁСАТ
Чоршанбе 19 Август 2026 08:33
(Суханронии Прокурори генералии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 18-уми августи соли 2026 дар асоси нақшаи чорабиниҳои Ҳаракати ваҳдати миллӣ ва эҳёи Тоҷикистон дар тарғиби дастовардҳои даврони Истиқлол бахшида ба 35-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар вохӯрӣ бо сокинону фаъолони ноҳияи Рӯдакӣ дар мавзӯи “Истиқлол ва масъулияти шаҳрвандӣ дар шароити ҷаҳони муосир”)
Ҳамдиёрони азиз!
Ҳозирини гиромӣ!
Пеш аз ҳама, ба ҳамаи шумо – мардуми шарифи ноҳияи Рӯдакӣ ҷиҳати иштироки фаъолона дар ин мулоқоти хеле муҳим изҳори сипос ва миннатдорӣ баён менамоям.
Баъдан, бо камоли эҳтиром ва эҳсоси баланди ватандорӣ ҳамаи шумо ва дар симои шумо кулли сокинони сарбаланди ноҳияро ба муносибати фарорасии ҷашни муқаддасу бузурги миллӣ – 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон самимона табрик мегӯям.
9 – уми сентябр барои миллати тоҷик рӯйдоди сарнавиштсоз ва таърихист. Маҳз дар ҳамин рӯз, Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр ва мустақил дар харитаи сиёсии ҷаҳон арзи ҳастӣ намуд.
Сиву панҷ сол барои таърихи давлатдорӣ шояд фосилаи чандон тулонӣ набошад. Аммо, барои Тоҷикистони соҳибистиқлол ин марҳилаи таърихӣ давраи пур аз рӯйдодҳои тақдирсоз, имтиҳонҳои сахти таърихӣ, талошу мубориза барои бақои давлат, барқарор намудани сулҳу ваҳдати миллӣ, бунёди давлатдории навин ва расидан ба дастовардҳои бузурги сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангӣ мебошад.
Истиқлол барои миллати тоҷик танҳо санаи таърихӣ набуда, рамзи соҳибдавлатӣ, соҳибихтиёрӣ, озодӣ, ҳуввияти миллӣ, ифтихори ватандорӣ ва муҳимтар аз ҳама, масъулияти мо дар назди Ватан, давлат ва наслҳои оянда мебошад.
Маҳз Истиқлол ба халқи Тоҷикистон имконият фароҳам овард, ки тақдири давлат ва ояндаи худро мустақилона муайян, арзишҳои миллиро эҳё ва дар ҷомеаи ҷаҳонӣ бо ному Парчами давлати соҳибихтиёри худ мавқеи сазовор пайдо намояд.
Ҳамагон хуб дар хотир дорем, ки дар натиҷаи мухолифатҳои сиёсӣ ва ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ, кишвари тозаистиқлоли мо ба буҳрони сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ шуда, хатари аз байн рафтани давлат ва пароканда шудани миллат воқеӣ гардида буд.
Ҷанги шаҳрвандӣ дар баробари фалаҷ кардани сохторҳои сиёсӣ ва иқтисодӣ, ба пояҳои давлатдорӣ ва амнияти миллӣ низ зарбаи ҷиддӣ расонид.
Дар чунин шароити ниҳоят мураккабу сарнавиштсоз, фарзанди фарзонаи миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба саҳнаи сиёсӣ ворид гардида, бо иродаи қавӣ, ҷасорати сиёсӣ, хираду дурандешӣ ва садоқат ба Ватан масъулияти таърихии давлатдориро ба зимма гирифтанд.
Маҳз бо талошҳои пайгиронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сулҳу субот барқарор, давлат аз хатари нобудӣ ва миллат аз парокандашавӣ раҳо ёфта, мардуми тоҷик атрофи ғояи давлатдории миллӣ муттаҳид гардиданд.
Имрӯз, вақте мо аз дастовардҳои 35 соли Истиқлол сухан мегӯем, набояд фаромӯш созем, ки ҳамаи ин пешрафтҳо дар заминаи сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва давлатдории устувор ба даст омадаанд.
Ҳозирини гиромӣ!
Дар даврони соҳибистиқлолӣ таҳти роҳбарии Пешвои муаззами миллат дар тамоми соҳаҳои ҳаёти давлат ва ҷомеа дигаргуниҳои куллӣ ба амал омаданд. Сохтори муосири давлатдорӣ ташаккул ёфта, Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид. Низоми мукаммали қонунгузории миллӣ таъсис дода шуда, фаъолияти мақомоти ҳокимияти давлатӣ ва мақомоти ҳифзи ҳуқуқ дар асоси принсипҳои давлати ҳуқуқбунёд ба роҳ монда шуданд.
Дар баробари ин, садҳо километр роҳҳо, нақбҳо, пулҳо, хатҳои интиқоли барқ, неругоҳҳои барқӣ ва дигар иншооти ҳаётан муҳим сохта ба истифода дода шуданд. Тоҷикистон аз бунбасти коммуникатсионӣ раҳо гардида, робитаи доимӣ байни минтақаҳои мамлакат таъмин карда шуд.
Имрӯз симои шаҳру ноҳияҳои мамлакат куллан тағйир ёфтааст. Бунёди роҳҳои замонавӣ, биноҳои баландошёна, муассисаҳои нави таълимӣ, марказҳои тиббӣ, корхонаҳои истеҳсолӣ, иншооти варзишӣ ва фарҳангӣ далели равшани раванди созандагӣ мебошад.
Ба истиқболи 35-солагии Истиқлоли давлатӣ дар саросари мамлакат корҳои бузурги созандагию ободонӣ анҷом дода мешаванд. Маҳз бо пешниҳоди Пешвои муаззами миллат соли 2026 “Соли вусъат додани корҳои ободониву созандагӣ ва тақвияту таҳкими худшиносиву худогоҳии миллӣ” эълон гардидааст.
Тибқи маълумоти оморӣ, аз 34 268 бинову иншооти ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба нақша гирифташуда, ба ҳолати 1-уми августи соли 2026 бештар аз 33 820 иншоот бо таъсиси 67 120 ҷойи корӣ мавриди истифода қарор дода шудааст, ки зиёда аз 80 фоизи он бо саҳми соҳибкорон ва шаҳрвандон бунёд гардидаанд.
Ин рақамҳо як ҳақиқати бисёр муҳимро нишон медиҳанд, яъне обод кардани Ватан танҳо вазифаи давлат нест. Ободии Ватан кори ҳар яки мост. Давлат шароит фароҳам меорад, роҳ месозад, мактаб бунёд мекунад, амниятро таъмин менамояд. Дар ҷавоб ба ин ғамхорӣ, ҳар як шаҳрванд бояд ҳисси масъулият дошта бошад.
Дар робита ба ин, шумо-масъулин, фаъолон ва сокинони ноҳияи Рӯдакиро зарур аст, бо ҳисси баланди масъулият ва ватандӯстӣ ҷиҳати сазовор пешвоз гирифтани ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатӣ чораҳои муассир андешида, корҳои ободонию созандагиро бомаром вусъат диҳед.
Ҳамдиёрони азиз!
Дар ҳамин ҷо мехоҳам як нуктаи бисёр муҳимро махсус таъкид намоям. Мо бисёр вақт мегӯем: “Ман Ватанамро дӯст медорам”, “Ман Тоҷикистонро дӯст медорам”. Ин суханон хубанд, аммо, муҳаббат ба Ватан танҳо бо сухан исбот намешавад. Муҳаббат ба Ватан бояд дар рафтору кирдор ва амали ҳаррӯзаи мо зоҳир гардад.
Тавре шоири бузург Абулқосим Лоҳутӣ фармудаанд:
Ҳар шаб зи худат бипурс, агар ту мардӣ,
К-имрӯз чӣ хизмате ба мардум кардӣ.
Минбаъд дар ҳамоҳангӣ бо ин сухан, Президенти собиқи Штатҳои Муттаҳидаи Америка Ҷон Кенеди ҳангоми маросими савгандёдкунӣ дар нутқи ифтитоҳии худ махсус қайд менамояд: “Напурсед, ки Ватан барои шумо чӣ карда метавонад-пурсед, ки шумо барои Ватан чӣ карда метавонед”.
Аз ин гуфтаҳо бармеояд, ки ҳар яки мо бояд дар назди виҷдони худ савол гузорем, ки барои ободии Ватан ва пешрафти давлат чӣ саҳм гузоштаем? Барои тарбияи дурусти фарзандони худ чӣ амал анҷом додаем? Оё тавонистаем дар қалби онҳо муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба давлат, арҷгузорӣ ба арзишҳои миллӣ ва риояи қонунро ҷой диҳем? Ё танҳо интизорем, ки ҳамаи ин амалҳоро давлат анҷом диҳад?
Масъулияти шаҳрвандӣ маҳз аз ҳамин оғоз мешавад. Шаҳрванди ҳақиқӣ танҳо талаб намекунад, саҳм мегузорад, эрод намегирад, пешниҳод мекунад ва аз мушкилӣ сухан нагуфта, барои ҳалли он талош меварзад. Ватанро бо сухан не, балки бо қалб сидқан дӯст дошта, барои ободии он дар амал заҳмат мекашад.
Ҳозирини арҷманд!
Имрӯз ҷаҳон яке аз марҳалаҳои ниҳоят мураккаб ва пешгӯинашавандро аз сар мегузаронад. Дар минтақаҳои гуногуни олам ҷангҳо ва низоъҳои мусаллаҳона идома доранд.
Махсусан, рӯйдодҳои Ховари Миёна нишон медиҳанд, ки аз даст рафтани сулҳу субот метавонад дар як муддати кӯтоҳ зиндагии миллионҳо одамро тағйир диҳад. Дар натиҷаи ҷангҳо ҳазорон нафар ҷони худро аз даст медиҳанд, нафарони зиёд маҷбур мешаванд хонаю дар ва Ватани азизи худро тарк намоянд, кӯдакон аз таҳсил маҳрум мегарданд, оилаҳо пароканда мешаванд ва мардум ба гуруснагӣ, қаҳтӣ, беморӣ ва муҳоҷират рӯ ба рӯ мегарданд.
Ин воқеиятро мо ҳар рӯз тавассути воситаҳои ахбори омма мебинем. Аз ин рӯ, дар муқоиса бо вазъи воқеии ҷаҳони муосир ҳар шахси соҳибватан бояд ба хулосае биояд, ки сулҳ як сухани оддӣ набуда, бузургтарин неъмат барои давлат ва ҷомеа мебошад.
Амният низ худ аз худ ба вуҷуд намеояд. Он натиҷаи сиёсати дуруст, фаъолияти муназзами давлат ва мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва дар айни замон натиҷаи ҳушёрӣ ва масъулияти тамоми ҷомеа мебошад.
Мо бояд шукргузор бошем, ки дар Тоҷикистони азиз мардум дар фазои сулҳу субот зиндагонӣ карда, фарзандон оромона ба мактаб мераванд. Мардум озодона меҳнат намуда, соҳибкор фаъолияти худро пеш мебарад. Шаҳрванд метавонад дар дилхоҳ вақт аз як минтақа ба минтақаи дигар сафар кунад. Оила метавонад зиндагии худро ба нақша гирад.
Қадри сулҳро бештар онҳое медонанд, ки ҷангро дидаанд. Мо – мардуми шарифи Тоҷикистон талхии ҷанги шаҳрвандиро чашидаем. Бинобар ин, вазифадорем, ки сулҳу ваҳдати миллиро ҳамчун гавҳараки чашм ҳифз намоем.
Дӯстони азиз!
Маҳз дар чунин вазъи мураккаби ҷаҳонӣ сиёсати сулҳпарваронаи Тоҷикистон аҳамияти махсус касб менамояд. Ташаббусҳои байналмилалии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон имрӯз Тоҷикистонро ҳамчун кишвари ҷонибдори сулҳ ва ҳамкории созанда муаррифӣ менамоянд.
25 – уми июни соли 2026 Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид ташаббуси навбатии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистонро қабул намуд ва солҳои 2027–2036 ҳамчун Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда эълон гардид.
Ин рӯйдоди таърихӣ танҳо дастоварди дипломатӣ нест. Ин эътирофи сиёсати сулҳпарваронаи Тоҷикистон дар сатҳи байналмилалӣ мебошад. Кишваре, ки чанд даҳсола пеш ҷанги шаҳрвандиро аз сар гузаронида буд, имрӯз ба ҷомеаи ҷаҳонӣ сулҳро муаррифӣ ва пешниҳод мекунад. Ин барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мояи ифтихор аст.
Ҳамдиёрони азиз!
Яке аз дастоварди муҳимми даврони соҳибистиқлолӣ, ин баланд гардидани сатҳу сифати зиндагии мардум мебошад.
Агар шароити имрӯзаи зиндагии аҳолиро бо солҳои аввали соҳибистиқлолӣ муқоиса намоем, фарқият хеле бузург аст. Имрӯз дар шаҳру ноҳияҳои кишвар ҳазорҳо манзили нави истиқоматӣ бунёд гардидааст. Дастрасии аҳолӣ ба воситаҳои нақлиёти шахсӣ, телефон, интернет ва дигар имкониятҳои муосир бамаротиб афзудааст.
Ҳамватанони мо барои таҳсил, фаъолияти меҳнатӣ, тиҷорат, сайёҳӣ, истироҳат ва табобат ба кишварҳои хориҷӣ сафар мекунанд. Инҳо падидаҳое мебошанд, ки чанд даҳсола пеш барои қисми зиёди мардум дастнорас буданд.
Ин маънои онро надорад, ки мо бояд аз натиҷаҳои бадастомада қаноатманд шавем. Баръакс, ҳар як дастовард бояд барои расидан ба марҳалаи боз ҳам баландтари зиндагӣ замина гардад. Ҳадафи олии сиёсати иҷтимоиву иқтисодии давлат низ таъмини зиндагии шоистаи ҳар як сокини кишвар мебошад. Таҷрибаи солҳои соҳибистиқлолӣ нишон медиҳад, ки ин ҳадаф тадриҷан ва пайгирона амалӣ шуда истодааст.
Дастоварди дигари муҳим – баланд гардидани обрӯ ва мавқеи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ мебошад. Имрӯз Тоҷикистон дар ҷаҳон ҳамчун давлати соҳибистиқлол, сулҳпарвар, амн ва ташаббускор шинохта мешавад. Ташаббусҳои байналмилалии кишвари мо дар масъалаҳои обу иқлим, ҳифзи пиряхҳо ва таҳкими сулҳ аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ дастгирӣ меёбанд.
Ҷумҳурии Тоҷикистон ба яке аз амнтарин кишварҳои дунё табдил ёфта, ба ҷаҳониён намунаи бунёди як ҷомеаи орому босуботро дар минтақаи аз лиҳози ҷуғрофию сиёсӣ ҳассос нишон дода истодааст.
Дар чанд соли охир Тоҷикистон аз рӯи нишондиҳандаҳои амният ва субот дар раддабандии Пажӯҳишгоҳи амрикоии Геллап (Gallup) дар байни 144 давлати ҷаҳон мақоми якум ва дуюмро ҳамчун давлати амнтарин ишғол намуд.
Ҷойгоҳи баланд дар раддабандии ҷаҳонӣ дастоварди бузурги сиёсиву иҷтимоӣ буда, ба ин натиҷа ноил гаштан осон нест. Дар гузоришҳои таҳлилӣ омилҳои зиёд, аз ҷумла сатҳи ҷинояткорӣ ва хавфҳои иҷтимоӣ, эътимоди мардум ба мақомоти давлатӣ, шумораи ҳодисаҳои хушунатомез, амнияти шахсӣ, иқтисодӣ ва ҷамъиятӣ, суботи сиёсӣ, фаъолияти мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, инчунин, ҳимояи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд ба назар гирифта шудаанд.
Дар ин замина, таваҷҷуҳи оламиён ба Тоҷикистон сол аз сол афзуда, тибқи маълумоти оморӣ, зиёда аз 20 давлати ҷаҳон дар соли 2025 – 1 784 400 ва дар нимсолаи якуми соли 2026 – 887 000 нафар сайёҳи хориҷӣ ба Ҷумҳурии Тоҷикистон ташриф овардаанд.
Бисёре аз меҳмонони хориҷӣ баъди сафар ба Тоҷикистон табиати нотакрор, меҳмоннавозии мардум ва муҳимтар аз ҳама, фазои сулҳу амнияти кишварро мусбат арзёбӣ менамоянд. Аммо, муҳимтар аз рейтинг ё раддабандӣ он аст, ки мо худ қадри ин амнияту суботро донем.
Муҳтарам ҳозирин!
Дар шароите, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ беш аз ҳарвақта ба таҳкими адолат, эҳтиром ба қонун ва ҳифзи ҳуқуқи инсон ниёз дорад, ташаббуси Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба эълон гардидани соли 2027 ҳамчун “Соли байналмилалии маърифати ҳуқуқӣ” иқдоми саривақтӣ ва дорои аҳамияти байналмилалӣ арзёбӣ мегардад.
Қабули қатъномаи мазкур аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид бори дигар нақши фаъоли Тоҷикистонро дар пешбурди масъалаҳои муҳими байналмилалӣ муаррифӣ намуда, нишонаи эътирофи нақши фаъоли кишвари мо дар ташаккули ҷаҳони муосир, махсусан дар самти таҳкими арзишҳои қонун ва рушди фарҳанги ҳуқуқӣ мебошад.
Дар шароити ҷаҳони муосир, ки равандҳои мураккаби сиёсӣ, иқтисодӣ ва иттилоотӣ ҷомеаро ба озмоишҳои ҷиддӣ рӯ ба рӯ оварда, дар як қатор минтақаҳои ҷаҳон, аз ҷумла дар кишварҳои ҷангзада ва минтақаҳои ноустувор ҳолатҳои поймол шудани ҳуқуқҳои инсон, маҳдуд гардидани дастрасӣ ба адолат ва осебпазирии гурӯҳҳои иҷтимоӣ ба мушоҳида мерасанд, ин ҳама аҳамияти таҳкими маърифати ҳуқуқиро боз ҳам бештар месозад.
Маҳз маърифати ҳуқуқӣ ҳамчун сипари боэътимоди ҳифзи инсон ва давлат баромад намуда, бе донистани ҳуқуқу уҳдадориҳо, шахс наметавонад аз имкониятҳои қонунии худ пурра истифода барад ва дар таҳкими давлатдорӣ саҳми муассир гузорад.
Аз ин рӯ, “Соли байналмилалии маърифати ҳуқуқӣ, 2027” бояд ҳамчун оғози марҳилаи нав – марҳилаи тақвияти фарҳанги ҳуқуқӣ дар сатҳи ҷаҳонӣ арзёбӣ гардад.
Яке аз шартҳои асосии ҳифзи дастовардҳои Истиқлол, таъмини волоияти қонун ва баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии шаҳрвандон мебошад. Ҷомеае, ки қонунро эҳтиром мекунад, устувор аст. Ҷомеае, ки шаҳрвандонаш ҳуқуқу уҳдадориҳои худро медонанд, ба пешрафт ноил мегардад.
Аммо, донистани қонун кофӣ нест. Қонун бояд ба фарҳанги зиндагии инсон табдил ёбад. Маърифати ҳуқуқӣ пеш аз ҳама, эҳтиром ба ҳуқуқи дигарон, иҷро намудани уҳдадориҳои худ, риояи тартиботи ҷамъиятӣ ва эҳсоси масъулият дар назди давлат ва ҷомеа мебошад.
Қонун барои маҳдуд кардани инсон набуда, барои ҳифзи ҳуқуқҳои ӯ ва таъмини тартиботу адолат қабул карда мешавад.
Мутаассифона, баъзан шаҳрванд то замоне, ки худ ба мушкилӣ дучор нашавад, ба талаботи қонун аҳамияти ҷиддӣ намедиҳад. Чунин муносибат бояд тағйир ёбад.
Риояи қонун бояд аз фарҳанг, виҷдон ва масъулияти шаҳрвандӣ сарчашма гирад. Аз ин рӯ, падару модар бояд фарзанди худро аз хурдӣ ба ростқавлӣ, масъулиятшиносӣ ва эҳтироми қонун тарбия намоянд. Мактаб бояд дар баробари дониш, ба наврас фарҳанги ҳуқуқӣ омӯзонида, ҷомеа нисбат ба қонунвайронкунӣ бетараф набошад.
Дар ин раванд, мақомоти прокуратура ҳамчун ниҳоди муҳимми ҳифзи қонуният, назорати риояи дақиқ ва иҷрои якхелаи қонунҳоро таъмин намуда, ба ҳар гуна қонунвайронкунӣ сари вақт ва дар доираи ваколатҳои муқарраргардида вокуниш нишон медиҳад. Мақсади назорати прокурорӣ танҳо ошкор намудани қонунвайронкунӣ набуда, балки пешгирӣ ва барқарор намудани қонуният, ҳифзи ҳуқуқу манфиатҳои шаҳрвандон, давлат ва ҷомеа мебошад.
Аз ин рӯ, аз мақомоти прокуратура ва дигар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ даъват ба амал бароварда мешавад, ки фаъолияти худро ба пешгирии ҷинояткорӣ, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон, муқовимат ба коррупсия, экстремизму терроризм, ҳимояи манфиатҳои давлат ва таҳкими волоияти қонун равона созанд. Дар баробари ин, ҳар як тадбири ҳуқуқӣ бояд асоснок ва одилона буда, ба баланд бардоштани эътимоди мардум ба давлату қонун мусоидат намояд.
Ҳамдиёрони азиз!
Яке аз иқдомҳои навбатии сиёсати инсондӯстона, адолатпарварона ва ғамхоронаи Пешвои маҳбуби миллат нисбат ба инсон ва тақдири оила, қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи авф” ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатӣ мебошад. То 14-уми августи соли ҷорӣ ин санади башардӯстона дар маҷмуъ нисбати 20 ҳазору 684 нафар татбиқ гардида, 14 ҳазору 343 нафар аз ҷавобгарии ҷиноятӣ ва адои боқимондаи ҷазо озод шуданд. Аз ҷумла, 8 ҳазору 157 нафар маҳкумшуда бевосита аз ҷойҳои маҳрумӣ аз озодӣ раҳо гардида, ба назди фарзандон, падару модар ва аҳли оилаи худ баргаштанд. Қобили таваҷҷуҳ аст, ки чунин шумораи зиёди маҳкумшудагон аз ҷойҳои маҳрумӣ аз озодӣ дар доираи ҳеҷ яке аз 17 санади қаблии авф озод нагардида буд, ки ин иқдоми бесобиқа бори дигар моҳияти амиқи сиёсати инсонпарваронаи Пешвои миллатро собит намуда, ҳамзамон аз ҳар шахси авфшуда тақозо менамояд, ки ба ин эътимоду ғамхории давлат бо ислоҳи рафтор, риояи қонун, меҳнати ҳалол ва саҳмгузорӣ дар ободии Ватан ҷавоб гардонад.
Ҳозирини муҳтарам!
Масъалаи дигаре, ки имрӯз моро ба ташвиш овардааст, пешгирии шомилшавии ҷавонон ба ташкилоту ҳаракатҳои экстремистиву террористӣ мебошад. Ҷавонон неруи бузурги ҷомеа мебошанд. Онҳо ояндаи миллат ва давлатанд. Аммо, маҳз ҷавоне, ки маърифати кофии сиёсӣ, ҳуқуқӣ ва динӣ надорад, метавонад ба ҳадафи гурӯҳҳои ифротӣ табдил ёбад.
Имрӯз экстремист дигар ба назди ҷавон намеояд ва бо ӯ бевосита суҳбати рӯ ба рӯ намекунад. Ӯ метавонад тавассути телефон вориди зиндагии фарзандони мо шуда, ба воситаи шабакаҳои иҷтимоӣ, гурӯҳҳои пӯшидаи интернетӣ, сабтҳои фиребу ваъдаҳои бардурӯғ ва суханони ба зоҳир ҷолиб, онҳоро ба доми худ афтонад.
Аз ин рӯ, муқовимат ба ин падидаи номатлуб танҳо фаъолияти мақомоти ҳифзи ҳуқуқ набуда, пешгирии ифротгароӣ аз оила оғоз мешавад. Падар бояд донад, фарзандаш бо кӣ дӯстӣ мекунад. Модар бояд эҳсос кунад, ки дар рафтору андешаи фарзандаш чӣ тағйирот ба вуҷуд омадааст. Омӯзгор набояд нисбат ба сарнавишти хонанда бетараф бошад. Ҷомеа низ бояд ҷавононро танҳо нагузорад.
Тарбияи фарзанд танҳо вазифаи падару модар ё мактаб нест. Қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи масъулият барои таълиму тарбияи кӯдак”, “Дар бораи мақоми омӯзгор” ва “Дар бораи тарбияи ватандӯстии шаҳрвандон” масъулияти таълиму тарбияи кӯдакро бар дӯши оила, муассисаи таълимӣ ва тамоми ҷомеа мегузоранд. Зеро, тарбия аз хона оғоз ёфта, дар мактаб такомул меёбад ва дар ҷомеа натиҷаи воқеии худро нишон медиҳад.
Омӯзгор вазифадор аст дар қалби хонанда эҳтиром ба Ватан, қонун, падару модар, арзишҳои миллӣ ва ахлоқи ҳамидаи инсониро парвариш намояд. Падару модар бояд барои камолоти фарзанд муҳити солим ва масъулиятшиносонаро фароҳам оваранд. Ҳамаи ин танҳо дар сурате самар медиҳанд, ки ҷомеа низ бетараф набошад.
Қонун иштироки аҳли ҷомеаро яке аз принсипҳои асосии тарбияи кӯдак эътироф кардааст. Ин маънои онро дорад, ки ҳар як шаҳрванди соҳибвиҷдон, ҳар як роҳбар, фаъолони маҳалла, зиёиён, ташкилотҳои ҷамъиятӣ дар назди насли наврас масъулияти маънавӣ ва шаҳрвандӣ доранд.
Аз ин рӯ, тарбияи кӯдак рисолати умумимиллӣ аст. Вақте оила, мактаб ва ҷомеа бо як мақсад ва як масъулият амал мекунанд, мо на танҳо фарзанди солеҳ, балки шахсиятҳои ватандӯст, худшинос, итоаткори қонун ва созандагони фардои Тоҷикистони азизро ба воя мерасонем.
Баъзе наврасону ҷавонон дар ҷойҳои ҷамъиятӣ ба истифодаи алфози қабеҳ, таҳқиру ҳақорати якдигар, беэҳтиромӣ нисбат ба забони модарӣ, арзишҳои ахлоқӣ ва ҳатто ба авбошӣ, қонунвайронкуниву ҷиноят даст мезананд. Боиси нигаронӣ аст, ки дар бархе ҳолатҳо ҷомеа нисбат ба чунин рафтор бетарафӣ зоҳир карда, калонсолон барои ислоҳи онҳо эрод намегиранд.
Бинобар ин, ҳамкории муассисаҳои таълимӣ, оила, мақомоти дахлдор ва ҷомеаи шаҳрвандӣ дар самти тарбияи ахлоқии наврасону ҷавонон тақвият бахшида шуда, эҳтиром ба калонсолон, фарҳанги муошират, риояи қонун ва масъулияти шаҳрвандӣ аз овони кӯдакӣ дар зеҳни онҳо ташаккул дода шавад.
Дар баробари масъулияти оила, муассисаи таълимӣ ва ҷомеа, мақомоти прокуратура ва дигар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ бояд сабабу шароитҳои ба ифротгароӣ мусоидаткунанда, роҳҳои ҷалби ҷавонон тавассути фазои маҷозӣ ва ҳолатҳои бетафовутӣ нисбат ба тарбияи онҳоро сари вақт муайян намуда, барои бартараф кардани онҳо чораҳои мушаххаси ҳуқуқӣ ва пешгирикунанда андешанд. Дар ин самт пешгирӣ бояд аз оқибат пештар бошад.
Ҷавоне, ки таърихи миллати худро медонад, Ватанашро дӯст медорад, ба қадри сулҳу субот мерасад, маърифати ҳуқуқӣ дорад, касбу ҳунар меомӯзад ва барои ояндаи неки худ мақсад гузоштааст, ӯро фиреб додан осон нест.
Ҷавонони азиз!
Ман мехоҳам махсус ба шумо муроҷиат намоям. Шумо насли замони Истиқлол ҳастед. Шумо дар кишваре ба воя расидаед, ки Сарҳад, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ, Забони давлатӣ, Артиши миллӣ, Конститутсия ва дигар арзишҳои милливу давлатӣ дошта, дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун давлати соҳибихтиёр шинохта мешавад.
Шумо ҷанги шаҳрвандиро надидаед. Ин, аз як тараф, хушбахтии шумост. Аммо, аз тарафи дигар, вазифаи шумо ин аст, ки таърихро омӯзед ва донед, ки ин сулҳу субот бо чӣ қимат ба даст омадааст.
Пайрави Пешвои миллат будан танҳо унвон нест. Пайрав будан маънои онро дорад, ки ҷавон Ватанашро дӯст дорад, дониш омӯзад, забонҳои хориҷиро аз худ намояд, касбу ҳунар дошта бошад, таърих ва фарҳанги миллиро донад, қонунро эҳтиром кунад, ба падару модар арҷ гузорад, ба ифротгароӣ ва хурофот роҳ надиҳад ва барои ободии Тоҷикистон саҳм гузорад.
Падару модарони муҳтарам!
Дар назди шумо низ масъулияти бузург меистад. Фарзанд танҳо бо хӯроку либос тарбия намешавад. Фарзанд ба суҳбат, назорат, меҳру муҳаббат ва пеш аз ҳама, ба намунаи шахсии падару модар будан ниёз дорад.
Агар мо аз фарзанд талаб кунем, ки қонунро риоя кунад, аммо худамон қонунро вайрон кунем, агар аз ӯ ростқавлӣ талаб кунем, вале худамон дурӯғ гӯем, агар аз ӯ ватандӯстӣ талаб намоем, вале худамон нисбат ба ҷомеа бетараф бошем, пас сухани мо ба ӯ таъсиргузор намебошад.
Тарбияи фарзанд аз рафтори худи мо оғоз мешавад. Аз ин рӯ, ҳар як падару модар бояд барои тарбияи фарзанди солим, донишманд, қонунсолор ва ватандӯст тамоми саъйю кӯшиши худро равона намояд.
Ҳамдиёрони азиз!
Мо бояд як ҳақиқатро ҳамеша дар хотир дошта бошем: давлат танҳо аз мақомоти давлатӣ иборат нест. Давлат – ҳамаи мо ҳастем. Давлат – оилаи ману шумост. Ватан аз хона, кӯча, деҳа, ноҳияву шаҳри мо оғоз гардида, ба Тоҷикистони азизамон мепайвандад.
Вақте як шаҳрванд кӯчаи назди хонаашро обод мекунад, соҳибкор корхона бунёд мекунад, омӯзгор фарзанди мардумро босавод тарбия мекунад, волидайн фарзандашро аз роҳи ҷиноят дур нигоҳ медорад, ҷавон илму касб омӯхта, бо меҳнати ҳалол зиндагӣ мекунад ва вақте шаҳрванд қонунро риоя мекунад, онҳо ба давлат хизмат мекунанд.
Баръакс, бетарафӣ нисбат ба сарнавишти ҷомеа бо масъулияти шаҳрвандӣ созгор нест.
Муҳтарам сокинон ва фаъолони ноҳия!
Ноҳияи Рӯдакӣ яке аз ноҳияҳои калон ва муҳимми мамлакат ба ҳисоб рафта, дар наздикии пойтахти кишварамон қарор дорад. Аз ин рӯ, ободии ноҳия, фарҳанги шаҳрнишинии сокинон, ҳолати роҳу маҳаллаҳо, тарбияи ҷавонон, риояи қонун ва тартиботи ҷамъиятӣ дар ин ҷо аҳамияти махсус дорад.
Дар ҳудуди ноҳия ба истиқболи 35-солагии Истиқлоли давлатӣ корҳои зиёди созандагиву ободонӣ анҷом дода шудаанд.
Аммо, корҳои ободонӣ набояд танҳо то рӯзи ҷашн идома ёбанд. Ободкорӣ бояд ба фарҳанги доимии зиндагии мардум табдил ёбад.
Дар арафаи 35-солагии Истиқлоли давлатӣ мо ҳақ дорем аз дастовардҳои кишвари худ ифтихор кунем. Аммо, ифтихор бояд моро ба қаноатмандӣ не, балки ба масъулияти бештар водор созад.
Имрӯз насли мо дар назди таърих масъул аст. Наслҳои гузашта барои мо давлатро нигоҳ дошта, сулҳро барқарор, ваҳдатро таъмин ва кишварро аз харобӣ ба созандагӣ оварданд. Дар навбати худ, мо бояд сулҳу ваҳдатро ҳифз ва Тоҷикистони азизро боз ҳам ободу зебо карда, фарзандони донишманду ватандӯст тарбия намоем.
Дар робита ба ин, аз ҳамаи шумо даъват ба амал оварда, таъкид месозам, ки:
Қадри Ватанро донед, зеро инсон метавонад дар ҳар куҷои ҷаҳон зиндагӣ кунад, аммо Ватан яктост.
Қадри сулҳро донед, зеро сулҳ бунёди ҳамаи пешрафтҳост.
Қадри Истиқлолро донед, зеро он озодии миллат ва ояндаи фарзандони мост.
Қадри давлатро донед, зеро давлат сипари миллат аст.
Қонунро эҳтиром кунед, зеро дар ҷомеае, ки қонун эҳтиром намешавад, ҳуқуқи ҳеҷ кас кафолат дода намешавад.
Фарзандонро дуруст тарбия кунед, зеро ояндаи Тоҷикистон дар дасти онҳост.
Нисбат ба тақдири ҷомеа бетараф набошед, зеро ободии Тоҷикистон кори як нафар, як мақомот ё танҳо Ҳукумат нест, он кори ҳамаи мост.
Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем: Истиқлол ба мо ҳуқуқи соҳибватан буданро дод, аммо, ҳамзамон масъулияти ҳифзи Ватанро низ ба зиммаи мо гузошт. Истиқлолро ба даст овардан дастоварди бузург аст. Ҳифз кардани Истиқлол масъулияти аз он ҳам бузургтар мебошад.
Имрӯз вазифаи муқаддаси мо аз он иборат аст, ки дар атрофи сиёсати созандаву сулҳпарваронаи давлат муттаҳид бошем, Ваҳдати миллиро ҳифз намоем, қонунро риоя кунем, фарзандони худро дар руҳияи ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ тарбия намуда, бо меҳнати ҳалол барои пешрафти Тоҷикистони соҳибистиқлол саҳм гузорем.
Боварии комил дорам, ки мардуми ватандӯсту сарбаланди Тоҷикистон таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон минбаъд низ бо иттиҳоду сарҷамъӣ барои таҳкими давлатдории миллӣ, ҳифзи сулҳу субот ва ободиву рушди Тоҷикистони азиз содиқона заҳмат хоҳанд кашид.
Бигзор Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон абадӣ бошад!
Бигзор сулҳу ваҳдати миллӣ ҳамеша пойдор бошад!
Бигзор Тоҷикистони азизи мо рӯз аз рӯз ободу пешрафта ва мардуми шарафманди он сарбаланду хушбахт бошанд!
Дар фароварди сухан бори дигар ҳамаи шумо ва тамоми мардуми сарбаланди Тоҷикистонро ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон самимона табрик мегӯям.
Ба ҳар хонадони тоҷик сулҳу оромӣ, файзу баракат, тандурустӣ ва рӯзгори осуда орзу менамоям.
Сарбаланду хонаобод бошед, ҳамдиёрони азиз!
Ҳамдиёрони азиз!
Ҳозирини гиромӣ!
Пеш аз ҳама, ба ҳамаи шумо – мардуми шарифи ноҳияи Рӯдакӣ ҷиҳати иштироки фаъолона дар ин мулоқоти хеле муҳим изҳори сипос ва миннатдорӣ баён менамоям.
Баъдан, бо камоли эҳтиром ва эҳсоси баланди ватандорӣ ҳамаи шумо ва дар симои шумо кулли сокинони сарбаланди ноҳияро ба муносибати фарорасии ҷашни муқаддасу бузурги миллӣ – 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон самимона табрик мегӯям.
9 – уми сентябр барои миллати тоҷик рӯйдоди сарнавиштсоз ва таърихист. Маҳз дар ҳамин рӯз, Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибихтиёр ва мустақил дар харитаи сиёсии ҷаҳон арзи ҳастӣ намуд.
Сиву панҷ сол барои таърихи давлатдорӣ шояд фосилаи чандон тулонӣ набошад. Аммо, барои Тоҷикистони соҳибистиқлол ин марҳилаи таърихӣ давраи пур аз рӯйдодҳои тақдирсоз, имтиҳонҳои сахти таърихӣ, талошу мубориза барои бақои давлат, барқарор намудани сулҳу ваҳдати миллӣ, бунёди давлатдории навин ва расидан ба дастовардҳои бузурги сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангӣ мебошад.
Истиқлол барои миллати тоҷик танҳо санаи таърихӣ набуда, рамзи соҳибдавлатӣ, соҳибихтиёрӣ, озодӣ, ҳуввияти миллӣ, ифтихори ватандорӣ ва муҳимтар аз ҳама, масъулияти мо дар назди Ватан, давлат ва наслҳои оянда мебошад.
Маҳз Истиқлол ба халқи Тоҷикистон имконият фароҳам овард, ки тақдири давлат ва ояндаи худро мустақилона муайян, арзишҳои миллиро эҳё ва дар ҷомеаи ҷаҳонӣ бо ному Парчами давлати соҳибихтиёри худ мавқеи сазовор пайдо намояд.
Ҳамагон хуб дар хотир дорем, ки дар натиҷаи мухолифатҳои сиёсӣ ва ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ, кишвари тозаистиқлоли мо ба буҳрони сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ шуда, хатари аз байн рафтани давлат ва пароканда шудани миллат воқеӣ гардида буд.
Ҷанги шаҳрвандӣ дар баробари фалаҷ кардани сохторҳои сиёсӣ ва иқтисодӣ, ба пояҳои давлатдорӣ ва амнияти миллӣ низ зарбаи ҷиддӣ расонид.
Дар чунин шароити ниҳоят мураккабу сарнавиштсоз, фарзанди фарзонаи миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба саҳнаи сиёсӣ ворид гардида, бо иродаи қавӣ, ҷасорати сиёсӣ, хираду дурандешӣ ва садоқат ба Ватан масъулияти таърихии давлатдориро ба зимма гирифтанд.
Маҳз бо талошҳои пайгиронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сулҳу субот барқарор, давлат аз хатари нобудӣ ва миллат аз парокандашавӣ раҳо ёфта, мардуми тоҷик атрофи ғояи давлатдории миллӣ муттаҳид гардиданд.
Имрӯз, вақте мо аз дастовардҳои 35 соли Истиқлол сухан мегӯем, набояд фаромӯш созем, ки ҳамаи ин пешрафтҳо дар заминаи сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва давлатдории устувор ба даст омадаанд.
Ҳозирини гиромӣ!
Дар даврони соҳибистиқлолӣ таҳти роҳбарии Пешвои муаззами миллат дар тамоми соҳаҳои ҳаёти давлат ва ҷомеа дигаргуниҳои куллӣ ба амал омаданд. Сохтори муосири давлатдорӣ ташаккул ёфта, Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид. Низоми мукаммали қонунгузории миллӣ таъсис дода шуда, фаъолияти мақомоти ҳокимияти давлатӣ ва мақомоти ҳифзи ҳуқуқ дар асоси принсипҳои давлати ҳуқуқбунёд ба роҳ монда шуданд.
Дар баробари ин, садҳо километр роҳҳо, нақбҳо, пулҳо, хатҳои интиқоли барқ, неругоҳҳои барқӣ ва дигар иншооти ҳаётан муҳим сохта ба истифода дода шуданд. Тоҷикистон аз бунбасти коммуникатсионӣ раҳо гардида, робитаи доимӣ байни минтақаҳои мамлакат таъмин карда шуд.
Имрӯз симои шаҳру ноҳияҳои мамлакат куллан тағйир ёфтааст. Бунёди роҳҳои замонавӣ, биноҳои баландошёна, муассисаҳои нави таълимӣ, марказҳои тиббӣ, корхонаҳои истеҳсолӣ, иншооти варзишӣ ва фарҳангӣ далели равшани раванди созандагӣ мебошад.
Ба истиқболи 35-солагии Истиқлоли давлатӣ дар саросари мамлакат корҳои бузурги созандагию ободонӣ анҷом дода мешаванд. Маҳз бо пешниҳоди Пешвои муаззами миллат соли 2026 “Соли вусъат додани корҳои ободониву созандагӣ ва тақвияту таҳкими худшиносиву худогоҳии миллӣ” эълон гардидааст.
Тибқи маълумоти оморӣ, аз 34 268 бинову иншооти ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба нақша гирифташуда, ба ҳолати 1-уми августи соли 2026 бештар аз 33 820 иншоот бо таъсиси 67 120 ҷойи корӣ мавриди истифода қарор дода шудааст, ки зиёда аз 80 фоизи он бо саҳми соҳибкорон ва шаҳрвандон бунёд гардидаанд.
Ин рақамҳо як ҳақиқати бисёр муҳимро нишон медиҳанд, яъне обод кардани Ватан танҳо вазифаи давлат нест. Ободии Ватан кори ҳар яки мост. Давлат шароит фароҳам меорад, роҳ месозад, мактаб бунёд мекунад, амниятро таъмин менамояд. Дар ҷавоб ба ин ғамхорӣ, ҳар як шаҳрванд бояд ҳисси масъулият дошта бошад.
Дар робита ба ин, шумо-масъулин, фаъолон ва сокинони ноҳияи Рӯдакиро зарур аст, бо ҳисси баланди масъулият ва ватандӯстӣ ҷиҳати сазовор пешвоз гирифтани ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатӣ чораҳои муассир андешида, корҳои ободонию созандагиро бомаром вусъат диҳед.
Ҳамдиёрони азиз!
Дар ҳамин ҷо мехоҳам як нуктаи бисёр муҳимро махсус таъкид намоям. Мо бисёр вақт мегӯем: “Ман Ватанамро дӯст медорам”, “Ман Тоҷикистонро дӯст медорам”. Ин суханон хубанд, аммо, муҳаббат ба Ватан танҳо бо сухан исбот намешавад. Муҳаббат ба Ватан бояд дар рафтору кирдор ва амали ҳаррӯзаи мо зоҳир гардад.
Тавре шоири бузург Абулқосим Лоҳутӣ фармудаанд:
Ҳар шаб зи худат бипурс, агар ту мардӣ,
К-имрӯз чӣ хизмате ба мардум кардӣ.
Минбаъд дар ҳамоҳангӣ бо ин сухан, Президенти собиқи Штатҳои Муттаҳидаи Америка Ҷон Кенеди ҳангоми маросими савгандёдкунӣ дар нутқи ифтитоҳии худ махсус қайд менамояд: “Напурсед, ки Ватан барои шумо чӣ карда метавонад-пурсед, ки шумо барои Ватан чӣ карда метавонед”.
Аз ин гуфтаҳо бармеояд, ки ҳар яки мо бояд дар назди виҷдони худ савол гузорем, ки барои ободии Ватан ва пешрафти давлат чӣ саҳм гузоштаем? Барои тарбияи дурусти фарзандони худ чӣ амал анҷом додаем? Оё тавонистаем дар қалби онҳо муҳаббат ба Ватан, эҳтиром ба давлат, арҷгузорӣ ба арзишҳои миллӣ ва риояи қонунро ҷой диҳем? Ё танҳо интизорем, ки ҳамаи ин амалҳоро давлат анҷом диҳад?
Масъулияти шаҳрвандӣ маҳз аз ҳамин оғоз мешавад. Шаҳрванди ҳақиқӣ танҳо талаб намекунад, саҳм мегузорад, эрод намегирад, пешниҳод мекунад ва аз мушкилӣ сухан нагуфта, барои ҳалли он талош меварзад. Ватанро бо сухан не, балки бо қалб сидқан дӯст дошта, барои ободии он дар амал заҳмат мекашад.
Ҳозирини арҷманд!
Имрӯз ҷаҳон яке аз марҳалаҳои ниҳоят мураккаб ва пешгӯинашавандро аз сар мегузаронад. Дар минтақаҳои гуногуни олам ҷангҳо ва низоъҳои мусаллаҳона идома доранд.
Махсусан, рӯйдодҳои Ховари Миёна нишон медиҳанд, ки аз даст рафтани сулҳу субот метавонад дар як муддати кӯтоҳ зиндагии миллионҳо одамро тағйир диҳад. Дар натиҷаи ҷангҳо ҳазорон нафар ҷони худро аз даст медиҳанд, нафарони зиёд маҷбур мешаванд хонаю дар ва Ватани азизи худро тарк намоянд, кӯдакон аз таҳсил маҳрум мегарданд, оилаҳо пароканда мешаванд ва мардум ба гуруснагӣ, қаҳтӣ, беморӣ ва муҳоҷират рӯ ба рӯ мегарданд.
Ин воқеиятро мо ҳар рӯз тавассути воситаҳои ахбори омма мебинем. Аз ин рӯ, дар муқоиса бо вазъи воқеии ҷаҳони муосир ҳар шахси соҳибватан бояд ба хулосае биояд, ки сулҳ як сухани оддӣ набуда, бузургтарин неъмат барои давлат ва ҷомеа мебошад.
Амният низ худ аз худ ба вуҷуд намеояд. Он натиҷаи сиёсати дуруст, фаъолияти муназзами давлат ва мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва дар айни замон натиҷаи ҳушёрӣ ва масъулияти тамоми ҷомеа мебошад.
Мо бояд шукргузор бошем, ки дар Тоҷикистони азиз мардум дар фазои сулҳу субот зиндагонӣ карда, фарзандон оромона ба мактаб мераванд. Мардум озодона меҳнат намуда, соҳибкор фаъолияти худро пеш мебарад. Шаҳрванд метавонад дар дилхоҳ вақт аз як минтақа ба минтақаи дигар сафар кунад. Оила метавонад зиндагии худро ба нақша гирад.
Қадри сулҳро бештар онҳое медонанд, ки ҷангро дидаанд. Мо – мардуми шарифи Тоҷикистон талхии ҷанги шаҳрвандиро чашидаем. Бинобар ин, вазифадорем, ки сулҳу ваҳдати миллиро ҳамчун гавҳараки чашм ҳифз намоем.
Дӯстони азиз!
Маҳз дар чунин вазъи мураккаби ҷаҳонӣ сиёсати сулҳпарваронаи Тоҷикистон аҳамияти махсус касб менамояд. Ташаббусҳои байналмилалии Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон имрӯз Тоҷикистонро ҳамчун кишвари ҷонибдори сулҳ ва ҳамкории созанда муаррифӣ менамоянд.
25 – уми июни соли 2026 Маҷмаи Умумии Созмони Милали Муттаҳид ташаббуси навбатии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистонро қабул намуд ва солҳои 2027–2036 ҳамчун Даҳсолаи байналмилалии таҳкими сулҳ ба хотири наслҳои оянда эълон гардид.
Ин рӯйдоди таърихӣ танҳо дастоварди дипломатӣ нест. Ин эътирофи сиёсати сулҳпарваронаи Тоҷикистон дар сатҳи байналмилалӣ мебошад. Кишваре, ки чанд даҳсола пеш ҷанги шаҳрвандиро аз сар гузаронида буд, имрӯз ба ҷомеаи ҷаҳонӣ сулҳро муаррифӣ ва пешниҳод мекунад. Ин барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мояи ифтихор аст.
Ҳамдиёрони азиз!
Яке аз дастоварди муҳимми даврони соҳибистиқлолӣ, ин баланд гардидани сатҳу сифати зиндагии мардум мебошад.
Агар шароити имрӯзаи зиндагии аҳолиро бо солҳои аввали соҳибистиқлолӣ муқоиса намоем, фарқият хеле бузург аст. Имрӯз дар шаҳру ноҳияҳои кишвар ҳазорҳо манзили нави истиқоматӣ бунёд гардидааст. Дастрасии аҳолӣ ба воситаҳои нақлиёти шахсӣ, телефон, интернет ва дигар имкониятҳои муосир бамаротиб афзудааст.
Ҳамватанони мо барои таҳсил, фаъолияти меҳнатӣ, тиҷорат, сайёҳӣ, истироҳат ва табобат ба кишварҳои хориҷӣ сафар мекунанд. Инҳо падидаҳое мебошанд, ки чанд даҳсола пеш барои қисми зиёди мардум дастнорас буданд.
Ин маънои онро надорад, ки мо бояд аз натиҷаҳои бадастомада қаноатманд шавем. Баръакс, ҳар як дастовард бояд барои расидан ба марҳалаи боз ҳам баландтари зиндагӣ замина гардад. Ҳадафи олии сиёсати иҷтимоиву иқтисодии давлат низ таъмини зиндагии шоистаи ҳар як сокини кишвар мебошад. Таҷрибаи солҳои соҳибистиқлолӣ нишон медиҳад, ки ин ҳадаф тадриҷан ва пайгирона амалӣ шуда истодааст.
Дастоварди дигари муҳим – баланд гардидани обрӯ ва мавқеи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ мебошад. Имрӯз Тоҷикистон дар ҷаҳон ҳамчун давлати соҳибистиқлол, сулҳпарвар, амн ва ташаббускор шинохта мешавад. Ташаббусҳои байналмилалии кишвари мо дар масъалаҳои обу иқлим, ҳифзи пиряхҳо ва таҳкими сулҳ аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ дастгирӣ меёбанд.
Ҷумҳурии Тоҷикистон ба яке аз амнтарин кишварҳои дунё табдил ёфта, ба ҷаҳониён намунаи бунёди як ҷомеаи орому босуботро дар минтақаи аз лиҳози ҷуғрофию сиёсӣ ҳассос нишон дода истодааст.
Дар чанд соли охир Тоҷикистон аз рӯи нишондиҳандаҳои амният ва субот дар раддабандии Пажӯҳишгоҳи амрикоии Геллап (Gallup) дар байни 144 давлати ҷаҳон мақоми якум ва дуюмро ҳамчун давлати амнтарин ишғол намуд.
Ҷойгоҳи баланд дар раддабандии ҷаҳонӣ дастоварди бузурги сиёсиву иҷтимоӣ буда, ба ин натиҷа ноил гаштан осон нест. Дар гузоришҳои таҳлилӣ омилҳои зиёд, аз ҷумла сатҳи ҷинояткорӣ ва хавфҳои иҷтимоӣ, эътимоди мардум ба мақомоти давлатӣ, шумораи ҳодисаҳои хушунатомез, амнияти шахсӣ, иқтисодӣ ва ҷамъиятӣ, суботи сиёсӣ, фаъолияти мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, инчунин, ҳимояи ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд ба назар гирифта шудаанд.
Дар ин замина, таваҷҷуҳи оламиён ба Тоҷикистон сол аз сол афзуда, тибқи маълумоти оморӣ, зиёда аз 20 давлати ҷаҳон дар соли 2025 – 1 784 400 ва дар нимсолаи якуми соли 2026 – 887 000 нафар сайёҳи хориҷӣ ба Ҷумҳурии Тоҷикистон ташриф овардаанд.
Бисёре аз меҳмонони хориҷӣ баъди сафар ба Тоҷикистон табиати нотакрор, меҳмоннавозии мардум ва муҳимтар аз ҳама, фазои сулҳу амнияти кишварро мусбат арзёбӣ менамоянд. Аммо, муҳимтар аз рейтинг ё раддабандӣ он аст, ки мо худ қадри ин амнияту суботро донем.
Муҳтарам ҳозирин!
Дар шароите, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ беш аз ҳарвақта ба таҳкими адолат, эҳтиром ба қонун ва ҳифзи ҳуқуқи инсон ниёз дорад, ташаббуси Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба эълон гардидани соли 2027 ҳамчун “Соли байналмилалии маърифати ҳуқуқӣ” иқдоми саривақтӣ ва дорои аҳамияти байналмилалӣ арзёбӣ мегардад.
Қабули қатъномаи мазкур аз ҷониби Созмони Милали Муттаҳид бори дигар нақши фаъоли Тоҷикистонро дар пешбурди масъалаҳои муҳими байналмилалӣ муаррифӣ намуда, нишонаи эътирофи нақши фаъоли кишвари мо дар ташаккули ҷаҳони муосир, махсусан дар самти таҳкими арзишҳои қонун ва рушди фарҳанги ҳуқуқӣ мебошад.
Дар шароити ҷаҳони муосир, ки равандҳои мураккаби сиёсӣ, иқтисодӣ ва иттилоотӣ ҷомеаро ба озмоишҳои ҷиддӣ рӯ ба рӯ оварда, дар як қатор минтақаҳои ҷаҳон, аз ҷумла дар кишварҳои ҷангзада ва минтақаҳои ноустувор ҳолатҳои поймол шудани ҳуқуқҳои инсон, маҳдуд гардидани дастрасӣ ба адолат ва осебпазирии гурӯҳҳои иҷтимоӣ ба мушоҳида мерасанд, ин ҳама аҳамияти таҳкими маърифати ҳуқуқиро боз ҳам бештар месозад.
Маҳз маърифати ҳуқуқӣ ҳамчун сипари боэътимоди ҳифзи инсон ва давлат баромад намуда, бе донистани ҳуқуқу уҳдадориҳо, шахс наметавонад аз имкониятҳои қонунии худ пурра истифода барад ва дар таҳкими давлатдорӣ саҳми муассир гузорад.
Аз ин рӯ, “Соли байналмилалии маърифати ҳуқуқӣ, 2027” бояд ҳамчун оғози марҳилаи нав – марҳилаи тақвияти фарҳанги ҳуқуқӣ дар сатҳи ҷаҳонӣ арзёбӣ гардад.
Яке аз шартҳои асосии ҳифзи дастовардҳои Истиқлол, таъмини волоияти қонун ва баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии шаҳрвандон мебошад. Ҷомеае, ки қонунро эҳтиром мекунад, устувор аст. Ҷомеае, ки шаҳрвандонаш ҳуқуқу уҳдадориҳои худро медонанд, ба пешрафт ноил мегардад.
Аммо, донистани қонун кофӣ нест. Қонун бояд ба фарҳанги зиндагии инсон табдил ёбад. Маърифати ҳуқуқӣ пеш аз ҳама, эҳтиром ба ҳуқуқи дигарон, иҷро намудани уҳдадориҳои худ, риояи тартиботи ҷамъиятӣ ва эҳсоси масъулият дар назди давлат ва ҷомеа мебошад.
Қонун барои маҳдуд кардани инсон набуда, барои ҳифзи ҳуқуқҳои ӯ ва таъмини тартиботу адолат қабул карда мешавад.
Мутаассифона, баъзан шаҳрванд то замоне, ки худ ба мушкилӣ дучор нашавад, ба талаботи қонун аҳамияти ҷиддӣ намедиҳад. Чунин муносибат бояд тағйир ёбад.
Риояи қонун бояд аз фарҳанг, виҷдон ва масъулияти шаҳрвандӣ сарчашма гирад. Аз ин рӯ, падару модар бояд фарзанди худро аз хурдӣ ба ростқавлӣ, масъулиятшиносӣ ва эҳтироми қонун тарбия намоянд. Мактаб бояд дар баробари дониш, ба наврас фарҳанги ҳуқуқӣ омӯзонида, ҷомеа нисбат ба қонунвайронкунӣ бетараф набошад.
Дар ин раванд, мақомоти прокуратура ҳамчун ниҳоди муҳимми ҳифзи қонуният, назорати риояи дақиқ ва иҷрои якхелаи қонунҳоро таъмин намуда, ба ҳар гуна қонунвайронкунӣ сари вақт ва дар доираи ваколатҳои муқарраргардида вокуниш нишон медиҳад. Мақсади назорати прокурорӣ танҳо ошкор намудани қонунвайронкунӣ набуда, балки пешгирӣ ва барқарор намудани қонуният, ҳифзи ҳуқуқу манфиатҳои шаҳрвандон, давлат ва ҷомеа мебошад.
Аз ин рӯ, аз мақомоти прокуратура ва дигар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ даъват ба амал бароварда мешавад, ки фаъолияти худро ба пешгирии ҷинояткорӣ, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои инсон, муқовимат ба коррупсия, экстремизму терроризм, ҳимояи манфиатҳои давлат ва таҳкими волоияти қонун равона созанд. Дар баробари ин, ҳар як тадбири ҳуқуқӣ бояд асоснок ва одилона буда, ба баланд бардоштани эътимоди мардум ба давлату қонун мусоидат намояд.
Ҳамдиёрони азиз!
Яке аз иқдомҳои навбатии сиёсати инсондӯстона, адолатпарварона ва ғамхоронаи Пешвои маҳбуби миллат нисбат ба инсон ва тақдири оила, қабули Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи авф” ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатӣ мебошад. То 14-уми августи соли ҷорӣ ин санади башардӯстона дар маҷмуъ нисбати 20 ҳазору 684 нафар татбиқ гардида, 14 ҳазору 343 нафар аз ҷавобгарии ҷиноятӣ ва адои боқимондаи ҷазо озод шуданд. Аз ҷумла, 8 ҳазору 157 нафар маҳкумшуда бевосита аз ҷойҳои маҳрумӣ аз озодӣ раҳо гардида, ба назди фарзандон, падару модар ва аҳли оилаи худ баргаштанд. Қобили таваҷҷуҳ аст, ки чунин шумораи зиёди маҳкумшудагон аз ҷойҳои маҳрумӣ аз озодӣ дар доираи ҳеҷ яке аз 17 санади қаблии авф озод нагардида буд, ки ин иқдоми бесобиқа бори дигар моҳияти амиқи сиёсати инсонпарваронаи Пешвои миллатро собит намуда, ҳамзамон аз ҳар шахси авфшуда тақозо менамояд, ки ба ин эътимоду ғамхории давлат бо ислоҳи рафтор, риояи қонун, меҳнати ҳалол ва саҳмгузорӣ дар ободии Ватан ҷавоб гардонад.
Ҳозирини муҳтарам!
Масъалаи дигаре, ки имрӯз моро ба ташвиш овардааст, пешгирии шомилшавии ҷавонон ба ташкилоту ҳаракатҳои экстремистиву террористӣ мебошад. Ҷавонон неруи бузурги ҷомеа мебошанд. Онҳо ояндаи миллат ва давлатанд. Аммо, маҳз ҷавоне, ки маърифати кофии сиёсӣ, ҳуқуқӣ ва динӣ надорад, метавонад ба ҳадафи гурӯҳҳои ифротӣ табдил ёбад.
Имрӯз экстремист дигар ба назди ҷавон намеояд ва бо ӯ бевосита суҳбати рӯ ба рӯ намекунад. Ӯ метавонад тавассути телефон вориди зиндагии фарзандони мо шуда, ба воситаи шабакаҳои иҷтимоӣ, гурӯҳҳои пӯшидаи интернетӣ, сабтҳои фиребу ваъдаҳои бардурӯғ ва суханони ба зоҳир ҷолиб, онҳоро ба доми худ афтонад.
Аз ин рӯ, муқовимат ба ин падидаи номатлуб танҳо фаъолияти мақомоти ҳифзи ҳуқуқ набуда, пешгирии ифротгароӣ аз оила оғоз мешавад. Падар бояд донад, фарзандаш бо кӣ дӯстӣ мекунад. Модар бояд эҳсос кунад, ки дар рафтору андешаи фарзандаш чӣ тағйирот ба вуҷуд омадааст. Омӯзгор набояд нисбат ба сарнавишти хонанда бетараф бошад. Ҷомеа низ бояд ҷавононро танҳо нагузорад.
Тарбияи фарзанд танҳо вазифаи падару модар ё мактаб нест. Қонунҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи масъулият барои таълиму тарбияи кӯдак”, “Дар бораи мақоми омӯзгор” ва “Дар бораи тарбияи ватандӯстии шаҳрвандон” масъулияти таълиму тарбияи кӯдакро бар дӯши оила, муассисаи таълимӣ ва тамоми ҷомеа мегузоранд. Зеро, тарбия аз хона оғоз ёфта, дар мактаб такомул меёбад ва дар ҷомеа натиҷаи воқеии худро нишон медиҳад.
Омӯзгор вазифадор аст дар қалби хонанда эҳтиром ба Ватан, қонун, падару модар, арзишҳои миллӣ ва ахлоқи ҳамидаи инсониро парвариш намояд. Падару модар бояд барои камолоти фарзанд муҳити солим ва масъулиятшиносонаро фароҳам оваранд. Ҳамаи ин танҳо дар сурате самар медиҳанд, ки ҷомеа низ бетараф набошад.
Қонун иштироки аҳли ҷомеаро яке аз принсипҳои асосии тарбияи кӯдак эътироф кардааст. Ин маънои онро дорад, ки ҳар як шаҳрванди соҳибвиҷдон, ҳар як роҳбар, фаъолони маҳалла, зиёиён, ташкилотҳои ҷамъиятӣ дар назди насли наврас масъулияти маънавӣ ва шаҳрвандӣ доранд.
Аз ин рӯ, тарбияи кӯдак рисолати умумимиллӣ аст. Вақте оила, мактаб ва ҷомеа бо як мақсад ва як масъулият амал мекунанд, мо на танҳо фарзанди солеҳ, балки шахсиятҳои ватандӯст, худшинос, итоаткори қонун ва созандагони фардои Тоҷикистони азизро ба воя мерасонем.
Баъзе наврасону ҷавонон дар ҷойҳои ҷамъиятӣ ба истифодаи алфози қабеҳ, таҳқиру ҳақорати якдигар, беэҳтиромӣ нисбат ба забони модарӣ, арзишҳои ахлоқӣ ва ҳатто ба авбошӣ, қонунвайронкуниву ҷиноят даст мезананд. Боиси нигаронӣ аст, ки дар бархе ҳолатҳо ҷомеа нисбат ба чунин рафтор бетарафӣ зоҳир карда, калонсолон барои ислоҳи онҳо эрод намегиранд.
Бинобар ин, ҳамкории муассисаҳои таълимӣ, оила, мақомоти дахлдор ва ҷомеаи шаҳрвандӣ дар самти тарбияи ахлоқии наврасону ҷавонон тақвият бахшида шуда, эҳтиром ба калонсолон, фарҳанги муошират, риояи қонун ва масъулияти шаҳрвандӣ аз овони кӯдакӣ дар зеҳни онҳо ташаккул дода шавад.
Дар баробари масъулияти оила, муассисаи таълимӣ ва ҷомеа, мақомоти прокуратура ва дигар мақомоти ҳифзи ҳуқуқ бояд сабабу шароитҳои ба ифротгароӣ мусоидаткунанда, роҳҳои ҷалби ҷавонон тавассути фазои маҷозӣ ва ҳолатҳои бетафовутӣ нисбат ба тарбияи онҳоро сари вақт муайян намуда, барои бартараф кардани онҳо чораҳои мушаххаси ҳуқуқӣ ва пешгирикунанда андешанд. Дар ин самт пешгирӣ бояд аз оқибат пештар бошад.
Ҷавоне, ки таърихи миллати худро медонад, Ватанашро дӯст медорад, ба қадри сулҳу субот мерасад, маърифати ҳуқуқӣ дорад, касбу ҳунар меомӯзад ва барои ояндаи неки худ мақсад гузоштааст, ӯро фиреб додан осон нест.
Ҷавонони азиз!
Ман мехоҳам махсус ба шумо муроҷиат намоям. Шумо насли замони Истиқлол ҳастед. Шумо дар кишваре ба воя расидаед, ки Сарҳад, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ, Забони давлатӣ, Артиши миллӣ, Конститутсия ва дигар арзишҳои милливу давлатӣ дошта, дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун давлати соҳибихтиёр шинохта мешавад.
Шумо ҷанги шаҳрвандиро надидаед. Ин, аз як тараф, хушбахтии шумост. Аммо, аз тарафи дигар, вазифаи шумо ин аст, ки таърихро омӯзед ва донед, ки ин сулҳу субот бо чӣ қимат ба даст омадааст.
Пайрави Пешвои миллат будан танҳо унвон нест. Пайрав будан маънои онро дорад, ки ҷавон Ватанашро дӯст дорад, дониш омӯзад, забонҳои хориҷиро аз худ намояд, касбу ҳунар дошта бошад, таърих ва фарҳанги миллиро донад, қонунро эҳтиром кунад, ба падару модар арҷ гузорад, ба ифротгароӣ ва хурофот роҳ надиҳад ва барои ободии Тоҷикистон саҳм гузорад.
Падару модарони муҳтарам!
Дар назди шумо низ масъулияти бузург меистад. Фарзанд танҳо бо хӯроку либос тарбия намешавад. Фарзанд ба суҳбат, назорат, меҳру муҳаббат ва пеш аз ҳама, ба намунаи шахсии падару модар будан ниёз дорад.
Агар мо аз фарзанд талаб кунем, ки қонунро риоя кунад, аммо худамон қонунро вайрон кунем, агар аз ӯ ростқавлӣ талаб кунем, вале худамон дурӯғ гӯем, агар аз ӯ ватандӯстӣ талаб намоем, вале худамон нисбат ба ҷомеа бетараф бошем, пас сухани мо ба ӯ таъсиргузор намебошад.
Тарбияи фарзанд аз рафтори худи мо оғоз мешавад. Аз ин рӯ, ҳар як падару модар бояд барои тарбияи фарзанди солим, донишманд, қонунсолор ва ватандӯст тамоми саъйю кӯшиши худро равона намояд.
Ҳамдиёрони азиз!
Мо бояд як ҳақиқатро ҳамеша дар хотир дошта бошем: давлат танҳо аз мақомоти давлатӣ иборат нест. Давлат – ҳамаи мо ҳастем. Давлат – оилаи ману шумост. Ватан аз хона, кӯча, деҳа, ноҳияву шаҳри мо оғоз гардида, ба Тоҷикистони азизамон мепайвандад.
Вақте як шаҳрванд кӯчаи назди хонаашро обод мекунад, соҳибкор корхона бунёд мекунад, омӯзгор фарзанди мардумро босавод тарбия мекунад, волидайн фарзандашро аз роҳи ҷиноят дур нигоҳ медорад, ҷавон илму касб омӯхта, бо меҳнати ҳалол зиндагӣ мекунад ва вақте шаҳрванд қонунро риоя мекунад, онҳо ба давлат хизмат мекунанд.
Баръакс, бетарафӣ нисбат ба сарнавишти ҷомеа бо масъулияти шаҳрвандӣ созгор нест.
Муҳтарам сокинон ва фаъолони ноҳия!
Ноҳияи Рӯдакӣ яке аз ноҳияҳои калон ва муҳимми мамлакат ба ҳисоб рафта, дар наздикии пойтахти кишварамон қарор дорад. Аз ин рӯ, ободии ноҳия, фарҳанги шаҳрнишинии сокинон, ҳолати роҳу маҳаллаҳо, тарбияи ҷавонон, риояи қонун ва тартиботи ҷамъиятӣ дар ин ҷо аҳамияти махсус дорад.
Дар ҳудуди ноҳия ба истиқболи 35-солагии Истиқлоли давлатӣ корҳои зиёди созандагиву ободонӣ анҷом дода шудаанд.
Аммо, корҳои ободонӣ набояд танҳо то рӯзи ҷашн идома ёбанд. Ободкорӣ бояд ба фарҳанги доимии зиндагии мардум табдил ёбад.
Дар арафаи 35-солагии Истиқлоли давлатӣ мо ҳақ дорем аз дастовардҳои кишвари худ ифтихор кунем. Аммо, ифтихор бояд моро ба қаноатмандӣ не, балки ба масъулияти бештар водор созад.
Имрӯз насли мо дар назди таърих масъул аст. Наслҳои гузашта барои мо давлатро нигоҳ дошта, сулҳро барқарор, ваҳдатро таъмин ва кишварро аз харобӣ ба созандагӣ оварданд. Дар навбати худ, мо бояд сулҳу ваҳдатро ҳифз ва Тоҷикистони азизро боз ҳам ободу зебо карда, фарзандони донишманду ватандӯст тарбия намоем.
Дар робита ба ин, аз ҳамаи шумо даъват ба амал оварда, таъкид месозам, ки:
Қадри Ватанро донед, зеро инсон метавонад дар ҳар куҷои ҷаҳон зиндагӣ кунад, аммо Ватан яктост.
Қадри сулҳро донед, зеро сулҳ бунёди ҳамаи пешрафтҳост.
Қадри Истиқлолро донед, зеро он озодии миллат ва ояндаи фарзандони мост.
Қадри давлатро донед, зеро давлат сипари миллат аст.
Қонунро эҳтиром кунед, зеро дар ҷомеае, ки қонун эҳтиром намешавад, ҳуқуқи ҳеҷ кас кафолат дода намешавад.
Фарзандонро дуруст тарбия кунед, зеро ояндаи Тоҷикистон дар дасти онҳост.
Нисбат ба тақдири ҷомеа бетараф набошед, зеро ободии Тоҷикистон кори як нафар, як мақомот ё танҳо Ҳукумат нест, он кори ҳамаи мост.
Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем: Истиқлол ба мо ҳуқуқи соҳибватан буданро дод, аммо, ҳамзамон масъулияти ҳифзи Ватанро низ ба зиммаи мо гузошт. Истиқлолро ба даст овардан дастоварди бузург аст. Ҳифз кардани Истиқлол масъулияти аз он ҳам бузургтар мебошад.
Имрӯз вазифаи муқаддаси мо аз он иборат аст, ки дар атрофи сиёсати созандаву сулҳпарваронаи давлат муттаҳид бошем, Ваҳдати миллиро ҳифз намоем, қонунро риоя кунем, фарзандони худро дар руҳияи ватандӯстӣ ва худшиносии миллӣ тарбия намуда, бо меҳнати ҳалол барои пешрафти Тоҷикистони соҳибистиқлол саҳм гузорем.
Боварии комил дорам, ки мардуми ватандӯсту сарбаланди Тоҷикистон таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон минбаъд низ бо иттиҳоду сарҷамъӣ барои таҳкими давлатдории миллӣ, ҳифзи сулҳу субот ва ободиву рушди Тоҷикистони азиз содиқона заҳмат хоҳанд кашид.
Бигзор Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон абадӣ бошад!
Бигзор сулҳу ваҳдати миллӣ ҳамеша пойдор бошад!
Бигзор Тоҷикистони азизи мо рӯз аз рӯз ободу пешрафта ва мардуми шарафманди он сарбаланду хушбахт бошанд!
Дар фароварди сухан бори дигар ҳамаи шумо ва тамоми мардуми сарбаланди Тоҷикистонро ба ифтихори 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон самимона табрик мегӯям.
Ба ҳар хонадони тоҷик сулҳу оромӣ, файзу баракат, тандурустӣ ва рӯзгори осуда орзу менамоям.
Сарбаланду хонаобод бошед, ҳамдиёрони азиз!
Хабарҳои дигар
Рӯзнома
Эзоҳи худро нависед