Шахсе барои машварату маслиҳат ба назди донишманде рафта гуфт:

- Ману ҳамсарам дер боз эҳсосоти қаблиро нисбати якдигар гум кардаем, ман дигар ӯро дӯст намедорам, гумон мекунам, ки ӯ низ маро дӯст намедорад. Чӣ бояд кард?

- Ӯро дӯст бидор, - ҷавоб дод донишманд.

Он шахс гумон кард, ки шояд донишманд суханашро нашунид ва бори дигар такрор кард:

- Ман гуфтам-ку, ягон ҳиссиёте дар қалбҳои мо боқӣ намондааст.

- Ин баҳонаи хубест барои дӯст доштани ӯ, - сар ҷунбонда гуфт донишманд.

- Охир, чӣ хел ӯро дӯст дорам, вақте ӯро дӯст намедорам, - боз суол дод мард ва дар ҷавоб ин суханҳоро шунид:

- Ба хизматаш камар бубанд, ба суханонаш гӯш бидеҳ, эҳтиромашро ба ҷо биёр, бо ӯ ҳамдард бош, барояш худро қурбон кун. Барои муҳаббати ҳақиқӣ набояд монеае вуҷуд дошта бошад, дар акси ҳол калимаи «Дӯстдорӣ» на ҳиссиёт, балки амалу ҳаракатро ифода мекунаду халос.

Таҳияи Шаҳло Эшонова, “ҶТ”