Буд набуд, пиразане буд. Пиразан ҳамарӯза ғусса мехурду гиря мекард. Духтари калонии ӯ ба марди чатрфурӯш ба шавҳар баромада буду духтари дуюмаш зани марди угрофурӯш буд.

Вақте пиразан медид, ки ҳаво софу рӯз офтобист, хеле ғамгин шуда, фикр мекард: “Худоё! Дар чунин ҳавои софу офтобӣ касе аз дӯкони духтари ман чатр намехарад. Чӣ бояд кард?”

Вале агар ҳавои абрноку боронӣ мешуд, боз ҳам инони гиряро сар медод. Ва ин дафъа барои духтари дуюмаш: “Агар угрои буридаи ӯ хушк нашавад, духтараш онро ба фурӯш бароварда наметавонад. Ва аҳволи ӯ чӣ мешуда бошад?..”

Ҳамин тариқ, пиразан ҳамарӯза ва дар ҳама гуна вазъи обу ҳаво андуҳгин мешуду ғусса мехӯрд. Иттифоқан ӯ бо донишманде вохӯрд, ки ба ҳоли пиразан раҳмаш омада буду сабаб пурсид. Зан аз ҳоли табоҳи худ ба ӯ ҳикоят кард. Донишманд табассум карду гуфт:

- Ту вазъи обу ҳаворо ба ҳеҷ ваҷҳ тағйир дода наметавонӣ, аз ин рӯ тарзи андешаронии худро тағйир бидеҳ. Вақте ҳаво офтобӣ бошад, ту на дар бораи чатрҳои духтари калониат, балки дар бораи угрои духтари хурдиат чунин фикр кун: “Чӣ ҳавои хубу мусоид, худо хоҳад, угрои духтарам ба хубӣ хушк мешаваду тиҷораташ барор мегирад”. Аммо вақте ҳаво тираву боронӣ мешавад, дар бораи чатрҳои духтари калониат андеша намо: “ Ана борон борид, бешубҳа чатрҳои духтарам ба савдо хоҳад рафт”.

Пиразан аз чунин маслиҳати оқилона хеле хушҳол шуд. Ӯ ба марди донишманд изҳори сипос намуда, минбаъд кӯшиш намуд, то аз рӯи гуфтаҳои ӯ амал кунад. Аз он рӯз эътиборан ӯ дигар ғусса намехӯрд, балки ҳамеша хушҳол буду барои барори кору зиндагонии духтаронаш эҳсоси шодмонӣ менамуд. Духтаронаш низ, ки барои тасаллои модари бечора кӯшиши зиёду бенатиҷа мекарданд, орому осуда гаштанд.

Андарз: Агар вазъиятро тағйир дода наметавонӣ, муносибати худро бо он тағйир бидеҳ. Агар мо ба ҳама чиз бо чашми дигар бингарем, ҳаёт низ ба тарзи дигар ҷараён мегирад. “Замона бо ту насозад, ту бо замона бисоз”.

Тарҷума ва таҳияи Шаҳло ЭШОНОВА, “ҶТ”